Tibetan
ཕྱིར། འཇུག་པ་ཉམས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེའང་འཇུག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ལ་ངེས་པར་བལྟོས་པས་ལྡོག་པའང་ཞར་ལ་དཔྱད་པ་ཡིན་ནོ། །བདུན་པ་ཟ་བ་པོ་དང༌། བྱེད་པ་པོ་དང༌། གྲོལ་བ་པོ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི། ཡུལ་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་འགྱུར་བ་ ཞིག་ཟ་བ་པོར་འདོད་དམ། མི་འགྱུར་བ་ཞིག་འདོད། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཟ་བ་པོར་མི་རིགས་ཏེ། ཟ་བྱ་ལོངས་སྤྱད་ནས་ཕན་གནོད་བྱེད་པ་ཞིག་ཟ་བ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ལྟར་ན། བདག་རྫས་ཡོད་དོན་མེད་དེ། འདུ་བྱེད་ཆོས་ཙམ་ཁོ་ན་ལ་འགྱུར་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། འགྱུར་བའི་ཉེས་པ་འོག་མ་གཉིས་ལའང་ཤེས་པར་བྱའོ། །སེམས་གྱི་འགྱུར་བ་ཞིག་བྱེད་པོར་འདོད་དམ། མི་འགྱུར་བ་ཞིག་འདོད། མི་འགྱུར་ན་བྱེད་པོ་ཉམས་ཏེ། སེམས་ཀྱི་འགྱུར་བ་ཞིག་བྱེད་པ་པོ་གང་ཟག་ཏུ་རིགས་པའི་ཕྱིར། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པས་འགྱུར་བ་ཞིག་གྲོལ་བ་སོགས་འདོད་དམ། མི་འགྱུར་བ་ཞིག་འདོད། མི་འགྱུར་ན་སྔར་བཅིངས་པར་མ་གྱུར་བའི་ཕྱིར། ཕྱིས་གྲོལ་བར་ག་ལ་རིགས། བརྒྱད་པ། བྱེད་པར་ལྡོག་པ་ནི། བྱེད་པོ་བདག་ཁོ་ན་ལ་འཇོག་གམ། གཞན་ལའང་རུང༌། དང་པོ་ལྟར་ན་མེ་སྲེག་གི་འོད་ཀྱིས་སྣང་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་སོགས་མི་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། ལྟ་བ་དང་ཉན་པ་སོགས་ལ་བྱེད་པ་པོར་བཏགས་པ་དེས་ཆོག་གི། རྫས་ཡོད་ཁས་བླངས་པ་མེད་དོ། །དགུ་པ་བརྗོད་པར་དགོས་པ་ནི། གང་ཟག་གི་ཐ་སྙད་བདག་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་གམ། གཞན་ལའང་འཇུག །དང་པོ་ལྟར་ན། སྐྱེས་བུའི་ལུས་ལ་དམིགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཕྱིན་ཡོན་ཏན་བཤེས་གཉེན་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་འཇུག་པ་མི་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ལྟ་བ་པོ་སོགས་ལའང་འཇུག་པས་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་གི་བདག་དོན་མེད་དོ། །བཅུ་པ་དེ་ལྟར་འདོགས་པ་ནི། བདག་ལྟ་བུ་དེ་དགེ་བ་ཡིན་ནམ་མི་དགེ་བ་ཡིན། དགེ་བར་མི་རིགས་ཏེ། རྨོངས་པ་རྣམས་ལ་ལྷག་པར་ཡང་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དང༌།འབད་པའི་སྦྱོར་བ་མེད་པར་ཡང་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཐར་པ་ལ་སྐྲག་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཉེས་པ་ཆགས་སོགས་གསོ་བར་བྱེད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། མི་དགེ་བ་ཡིན་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཞེན་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་པས། དེའི་སྒོ་ནས་བདག་ཡོད་པར་སྒྲུབ་མི་ནུས་སོ། །བདག་མེད་པར་ལྟ་བའང་མི་དགེ་བ་ཡིན་པ་མི་རིགས་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་མཆོག་ཏུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། འབད་པ་ཆེན་པོས་སྒྲུབ་དགོས་པ་དང༌། ཐར་པ་ལ་སྐྲག་པ་མི་བསྐྱེད་པ་དང༌། དཀར་པོའི་འབྲས་བུ་འཕྲལ་དུ་ཐོབ་
Chinese
复次，进入是退失之自性。彼亦定须观待进入先导，故退失亦顺便观察也。第七，食者与作者及解脱者之安立者：由境所生之乐与苦所变异者，欲为食者耶？抑不变异者欲为食者耶？若如后者，则不应理为食者，以受用所食而作饶益损害者，乃为食者之故。若如前者，则我为实事而无义，以唯见行法尔有变异之故。变异之过失，于下二者亦当知。心之变异者，欲为作者耶？抑不变异者欲为作者耶？若不变异，则作者退失，以心之变异者，应理为作者补特伽罗之故。烦恼及近烦恼所变异者，欲为解脱等耶？抑不变异者欲为解脱耶？若不变异，则先未曾束缚之故，后云何应理解脱？第八，于作者之遮破者：作者唯安立于我耶？抑于他亦可耶？若如前者，则火焚之光照亮等，不应理而转也。若如后者，则见者与闻者等，立为作者，彼即足矣，无有承许实事也。第九，说者之必要者：补特伽罗之名，唯施设于我耶？抑于他亦施设耶？若如前者，则就士夫之身而施设佛陀及功德、善知识等之名，不应理而转也。若如后者，则于见者等亦施设故，仅此即足矣，我无意义也。第十，如是施设者： 如我之类，彼是善耶？抑非善耶？不应理为善，以于愚蒙者等，尤为增长之故，且无勤奋之加行亦生之故，且生起于解脱之怖畏之故，且见滋养罪恶等之故。若为非善，则以颠倒执著境而迷乱故，不由此门能成立我有也。观无我亦不应理为非善，以一切智者所极赞叹之故，且须以大勤奋而成立之故，且不生起于解脱之怖畏之故，且即得白法之果故。
English
Furthermore, entering is the very nature of decline. Since it necessarily depends on entering as a precursor, decline is also examined incidentally. Seventh, the establishment of the eater, the doer, and the liberator: Do you consider the one who is transformed by the happiness and suffering produced by objects to be the eater? Or do you consider the one who is not transformed? According to the latter, it is not reasonable to be the eater, because the one who benefits or harms by consuming what is to be eaten is the eater. According to the former, the self is a real entity but meaningless, because only the change of conditioned dharmas is seen. The fault of change should also be understood in the latter two. Do you consider the change of mind to be the doer? Or do you consider the one who does not change? If it does not change, the doer is lost, because the one who changes the mind is reasonably a person. Do you consider the one who is transformed by afflictions and near afflictions to be liberated, etc.? Or do you consider the one who does not change? If it does not change, it is because it was not previously bound, how can it be reasonably liberated later? Eighth, the refutation of the doer: Is the doer established only on the self? Or is it also possible on others? According to the former, it is not reasonable for the light of fire to illuminate, etc. According to the latter, it is enough to designate the seer and the hearer as the doer, and there is no acceptance of a real entity. Ninth, the necessity of the speaker: Does the term person apply only to the self? Or does it also apply to others? According to the former, it is not reasonable to apply the terms Buddha, qualities, spiritual friend, etc. to the body of a person. According to the latter, it also applies to the seer, etc., so that is enough, and the self is meaningless. Tenth, such imputation: Is something like the self virtuous or non-virtuous? It is not reasonable to be virtuous, because it especially increases for the ignorant, and it also arises without the effort of exertion, and it generates fear of liberation, and it is seen to nourish faults such as attachment. If it is non-virtuous, then it is confused by clinging to the object of inverted attachment, so it is not possible to prove that I exist through that. It is also not reasonable to view selflessness as non-virtuous, because it is highly praised by the omniscient, and it must be established with great effort, and it does not generate fear of liberation, and the fruit of white dharma is immediately obtained.
Tibetan
པ་དང༌། ཉེས་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དགེ་བ་ཡིན་ནའང་བདག་ལྟ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པས། དེའི་སྒོ་ནས་བདག་ཡོད་པར་སྒྲུབ་མི་ནུས་སོ། །གཞན་ཡང་བདག་དེ་ཡུལ་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་གནས་པས། དེའི་དབང་གིས་བདག་ལྟ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནམ། བདག་མེད་བཞིན་དུ་ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་གོམས་པའི་དབང་གིས་ཡོད་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། སངས་རྒྱས་པ་རྣམས་ལ་བདག་མེད་ཀྱི་ངེས་པ་མི་བསྐྱེད་པར་ཐལ་ཏེ། བདག་ལྟ་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེས་པ་དེས་གེགས་བྱས་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན། དེའི་སྒོ་ནས་བདག་ཡོད་པར་སྒྲུབ་མི་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། །མདོར་ན་ཚོགས་རྒྱུན་གང་ལའང་བཏགས་པ་ཙམ་མ་ཡིན་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། རང་བཞིན་མེད་དེ། ཕུང་པོ་དང་རང་བཞིན་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་མདོར་བསྡུས་པའོ། །བདག་ ཡོད་པར་དོགས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ནི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར་ཚད་མར་བྱས་པ་ཡིན་ལ། ལྷན་སྐྱེས་ལའང་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་པའི་བདག་ཁོ་ན་སྣང་སྟེ། ཕུང་པོ་འདི་དོར་ནས་འདི་ལས་བཟང་བ་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་གྱི་བདག་དོར་བར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། གང་ཟག་གཅིག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་བཀག་པ་ན་ཤུགས་ཀྱིས་གང་ཟག་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཡོངས་གཅོད་དུ་གང་ཟག་ཙམ་ནི་སུས་ཀྱང་ཁས་བླང་བར་བྱ་དགོས་ལ། བཏགས་པ་ཙམ་ནི་རྫས་ཡོད་བཀག་པའི་ཤུགས་ལ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་དག་ན་རེ་བློ་འཁྲུལ་པའི་ཞེན་ཡུལ་ལ་དགག་པ་རྒྱས་པར་བྱས་ནས། བློ་འགོག་པར་འདོད་པ་ནི་སྤྲོས་པ་ཕྱིའི་ཆོད་བྱ་བ་ཡིན་པས་སླར་ཡང་སྤྲོས་པ་འཕེལ་ནས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར།། སྭ་སྟི། རྒྱལ་བསྟན་པད་ཚལ་ཕན་བདེའི་དྲི་བསུང་ཅན། །བཤད་སྒྲུབ་འདབ་རྒྱས་རྣམ་གྲོལ་སྦྲང་རྩིའི་བཅུད། །འགྲོ་ཀུན་སྤྱོད་ཕྱིར་སྐྱེ་བཞི་དགེ་བཅུའི་གླིང་། །ཆོས་སྡེ་ཆེ་ནས་ཆོས་སྦྱིན་ཆར་འདི་སྤེལ། མངྒལཾ།། རྗེ་རིན་པོ་ཆེས་གནང་བའི་དབུ་མའི་ལྟ་ཁྲིད་བསྡུས་པ
Chinese
并且，为了对治罪过。即使是善，由于我见颠倒，也不能通过它来成立我存在。另外，我是否安住在境的真如中，从而凭借它生起我见？还是如同无我一样，由于串习不如理作意而执着为有？如果是前者，那么佛教徒们不应生起无我的定解，因为我见由事物力量所生，阻碍了它。如果是后者，那么就不能通过它来成立我存在。总之，对于任何相续，有法，并非仅仅是假立的补特伽罗，无自性，因为与蕴既非自性一体，也非自性他异。这是简略的归纳。 产生我存在怀疑的原因，是将俱生我执所显现的，视为量。对于俱生我执来说，也仅仅显现蕴之外的异体我，因为舍弃这个蕴，会为了追求比这更好的其他，而不愿舍弃我。在遮止了一个补特伽罗实有之后，必然会以势力的形式，完全断定补特伽罗仅仅是假立，因为仅仅是补特伽罗，是谁也必须承认的。仅仅是假立，是要在遮止实有之力的基础上才能领悟的。其他一些人说，如果对迷惑心的执着境进行广泛的破斥，想要遮止心，这是外在的戏论，因此会再次增长戏论，以至无穷。 愿吉祥！ 愿具足胜利教法莲园利益安乐的芬芳，讲修花瓣盛开，解脱蜂蜜的精华，为了利益一切有情，在四生十善的洲，大法寺广弘佛法甘霖。吉祥！ 宗喀巴仁波切所赐的中观见引导略释
English
And, in order to counteract transgressions. Even if it is virtue, it cannot establish the existence of self because of the inverted view of self. Furthermore, does the self abide in the suchness of the object, thereby generating the view of self? Or, like non-self, is it imputed as existent due to the force of habituating to inappropriate attention? If it is the former, then Buddhists should not generate certainty of non-self, because the view of self, born from the power of things, obstructs it. If it is the latter, then it will not be possible to establish the existence of self through it. In short, for any stream of aggregates, the subject of dharma, the person who is not merely imputed, is without inherent existence, because it is not established as either inherently one with or inherently different from the aggregates. This is a brief summary. The cause of generating doubt about the existence of self is to take what appears to the co-emergent view of self as a valid cognition. For the co-emergent view of self, only a self that is other than the aggregates appears, because one would abandon these aggregates and seek something better than this for the sake of others, but would not want to abandon the self. When one negates that a person exists substantially, it necessarily follows that one must completely determine that a person is merely imputed, because everyone must acknowledge that there is a person at all. The mere imputation is to be understood on the basis of the force of negating substantial existence. Others say that if one extensively refutes the object of attachment of a deluded mind, wanting to stop the mind, this is an external proliferation, and therefore proliferation will increase again without end. May there be auspiciousness! May the victorious doctrine's lotus garden be filled with the fragrance of benefit and happiness, with blossoming petals of explanation and practice, the essence of liberation's honey, for the benefit of all beings, in the continent of the four births and ten virtues, may this great Dharma monastery spread the rain of Dharma giving. Mangalam! A concise explanation of the Madhyamaka view instruction given by Je Rinpoche.