Tibetan
རྗེ་རིན་པོ་ཆེས་གནང་བའི་དབུ་མའི་ལྟ་ཁྲིད་བསྡུས་པ རྗེ་རིན་པོ་ཆེས་གནང་བའི་དབུ་མའི་ལྟ་ཁྲིད་བསྡུས་པ རྗེ་རིན་པོ་ཆེས་གནང་བའི་དབུ་མའི་ལྟ་ཁྲིད་བསྡུས་པ་བཞུགས་སོ།། བླ་མ་དམ་པ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དེ་ལ་འདིར་འཁོར་བ་ནི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་པས། གྲོལ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེའང་ཀུན་བརྟགས་དང་ལྷན་སྐྱེས་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་ལྷན་སྐྱེས་གཙོ་བོར་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། མཁས་རྨོངས་ཀུན་འཁོར་བར་འཁྲིད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་ནའང་བསྟན་བཅོས་ཀུན་ཏུ། ཀུན་བཏགས་ཀྱི་བདག་ལ་དགག་པ་རྒྱས་པར་མཛད་པ་ནི། བདག་ཁས་ལེན་པའི་རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བདག་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་པས། དེ་དག་བཀག་པས་བརྒྱུད་ནས་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། འཇིག་རྟེན་གྲུབ་མཐས་བློ་མ་བསྒྱུར་བ་རྣམས་བདག་མེད་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཁྱབ་བྱེད་མེད་ན་ ཁྱབ་བྱ་མེད་པའི་རིགས་པས་དོན་དུ་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་བདག་ཁེགས་ན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་ཁེགས་ཀྱང་བློ་ངོར་མི་ཁེགས་ཏེ། ཁྱབ་བྱེད་མེད་པར་ངེས་པའི་བློས་ཁྱབ་བྱ་མེད་པར་ངེས་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ན་རེ། བདག་ཡོད་དེ། བློ་སྔོན་དུ་མ་བཏང་བར་དངོས་པོ་ལ་སོགས་མཐོང་བ་ན་སེམས་ཅན་གྱི་བློ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དང༌། བློ་སྔོན་དུ་བཏང་ན་ཡོད་པ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། སྔ་མའི་དོན་ནི་བདག་མེད་ན་སྐྱེས་བུའི་བྱད་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དབྱིབས་མཐོང་བ་ན། དབྱིབས་ཁོ་ནའི་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི།སེམས་ཅན་གྱི་བློ་སྐྱེ་བར་མི་རིགས་པ་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་བློ་སྐྱེ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཕུང་པོ་ཙམ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་བདག་གམ་སེམས་ཅན་ཡོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་མཐོང་བ་ན་ཚོར་བ་ཁོ་ནའི་བློ་སྐྱེ་བར་རིགས་ ཀྱི། དེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཚོར་བ་བདེ་བ་ཤས་ཆེར་སྤྱོད་པ་ལ་སེམས་ཅན་མཐོན་པོའི་བློ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ཤས་ཆེར་སྤྱོད་པ་ལ་སེམས་ཅན་དམའ་བའི་བློ་སྐྱེ་བར་མི་རིགས་པར་ཐལ་བ་དང༌། ལྷས་བྱིན་སོགས་མིང་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ན་འདུ་ཤེས་ཁོ་ནའི་བློ་སྐྱེ་ཡི་དེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་བློ་སྐྱེ་བར་མི་རིགས་པར་ཐལ་བ་དང༌། ཆགས་སོགས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། དད་སོགས་འདུ་བྱེད་པ་ན། འདུ་བྱེད་ཁོ་ནའི་བློ་སྐྱེ་ཡི། དེ་མ་གཏོགས་པའི་མཁས་པ་དང༌། བྱིས་པའི་བློ་མི་སྐྱེ་བར་ཐལ་བ་དང
Chinese
宗喀巴仁波切所著的中观见解引导略释 宗喀巴仁波切所著的中观见解引导略释 宗喀巴仁波切所著的中观见解引导略释完毕。 向至尊上师们顶礼！在此，轮回以对坏聚见的执着为根本。因此，寻求解脱者应当破除它。其中，在俱生和遍计二者之中，应当主要破除俱生，因为它是引导贤愚一切众生流转轮回的主要原因。虽然如此，一切论典中，对遍计我的破斥却非常详尽，这是因为承认我的自宗和他宗的宗派，为了成立俱生的对境而承认我的缘故。破除这些，通过间接的方式也能破除。并且，对于那些没有被世间宗义转变心意的人来说，为了成立无我，不应进行辩驳。如果周遍因不存在， 则所周遍的果也不存在。以这种理路，实际上如果遍计我被破除，那么俱生我也就被破除了，但是在心识面前却无法破除，因为以确立周遍因不存在的心识，无法确立所周遍的果不存在。对此，主张有我者说：我的确存在，因为在没有预先产生概念的情况下，当看到事物等时，众生的心识会产生。并且，如果预先产生概念，就能缘取到存在的事物。前者的意思是，如果没有我，那么当看到男人的体貌等形状时，就只会产生对形状的认知，而不应该产生对众生的认知，但实际上却看到了产生对众生的认知。因此，存在着除了五蕴之外的我或者众生。同样地，当看到苦乐感受时，理应只产生对感受的认知。 但是，对于那些主要享受安乐感受的人，会产生高等众生的认知；对于那些主要遭受痛苦的人，会产生低等众生的认知，这不应该发生。并且，当给天授（Devadatta）等人赋予名称时，只会产生对概念的认知，而不应该产生除此之外的对众生的认知。并且，当被贪欲等烦恼所染污，以及产生信心等行为时，只会产生对行为的认知，而不应该产生智者和孩童的认知。
English
A Brief Guide to the Madhyamaka View Given by Je Rinpoche A Brief Guide to the Madhyamaka View Given by Je Rinpoche A Brief Guide to the Madhyamaka View Given by Je Rinpoche is complete. I prostrate to the venerable gurus! Here, samsara has its root in the view of the aggregates as a real self. Therefore, those who seek liberation should refute it. Among the two, the conceptual and the innate, the innate should be refuted primarily, because it is the main cause that leads all, both wise and foolish, into samsara. Even so, in all the treatises, the refutation of the conceptual self is extensively made, because the proponents of self, both our own and others' schools, assert the self in order to establish the object of the innate self. By refuting these, it is indirectly refuted. And, for those whose minds have not been transformed by worldly philosophies, it is not appropriate to argue in order to establish selflessness. If the pervasive does not exist, the pervaded does not exist. By this reasoning, in reality, if the conceptual self is refuted, then the innate self is also refuted, but it is not refuted in the mind, because the mind that ascertains the non-existence of the pervasive cannot ascertain the non-existence of the pervaded. To this, the proponents of self say: The self exists, because when things and so on are seen without prior conceptualization, the minds of sentient beings arise. And, if a concept is formed beforehand, then an existent thing is perceived. The former means that if there were no self, then when the shape of a man's appearance, etc., is seen, only the cognition of the shape would arise, and the cognition of a sentient being should not arise, but in fact, the cognition of a sentient being is seen to arise. Therefore, there is a self or sentient being other than just the aggregates. Similarly, when pleasant and painful feelings are seen, only the cognition of the feeling should arise. But, for those who mainly experience pleasant feelings, the cognition of a higher being arises; for those who mainly experience suffering, the cognition of a lower being arises, which should not happen. And, when names such as Devadatta are given, only the cognition of the concept should arise, and not the cognition of a sentient being other than that. And, when one is afflicted by attachment and other afflictions, and when one engages in actions such as faith, only the cognition of the action should arise, and not the cognition of a wise person or a child.