Tibetan
༌། མིག་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྣམ་ཤེས་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ན། རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་མཐོང་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེ་ཡི། བདག་གིས་མཐོང་སྙམ་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་བློ་མི་སྐྱེ་བར་ཐལ་བ་ལས་སེམས་ཅན་གྱི་བློ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། རྣམ་ཤེས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་སེམས་ཅན་ཡོད་ལ། གཞན་ཡང་ཕུང་པོ་ཙམ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་བདག་མེད་ན། བདག་གིས་གཟུགས་མཐོང་བར་གྱུར་ཏོ། །མཐོང་བར་བྱའོ་སྙམ་པ་ན། བདག་གི་བློ་སྔོན་དུ་བཏང་མི་དགོས་པར་ཕུང་པོ་ཙམ་གྱི་བློ་སྔོན་དུ་བཏང་རིགས་པ་ལས་བློ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ན་བདག་གི་བློ་ངེས་པར་བཏང་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཕུང་པོ་ཙམ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་བདག་ཡོད་དོ། །མདོར་ན་སེམས་ཅན་ནོ་སྙམ་པའི་བློ་ཆོས་ཅན༌། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། བློ་སྔོན་དུ་མ་བཏང་བར་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ན་འཇུག་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་སྔོ་འཛིན་བཞིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་དགག་པ་ནི་དོན་བཅུའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ། དེ་ལ་གྲོལ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ རྣམས་ཀྱིས་འཇིག་ལྟའི་ཞེན་ཡུལ་མ་ལུས་པར་ཁེགས་ཤིང༌། གང་ཟག་ཙམ་ངེས་པར་ཁས་བླང་དགོས་ན། རིགས་པས་ཀྱང་འགྲུབ་པའི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཚུལ་ལ་མཁས་པར་བྱ་ཡི། གཞན་དུ་ན་རྩོམ་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་བས་སོ། །གང་ཟག་ཙམ་དགག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ན། ཁྱད་པར་གང་དང་བཅས་པ་ཡིན་སྙམ་ན། མདོ་སྡེ་མང་པོར་གང་ཟག་བདེན་པ་བ་འགོག་ཅེས་པ་དང༌། གཞི་བསྡུ་བར་དོན་དམ་པ་དང༌། རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་དང༌། མདོ་རྒྱན་དང་མཛོད་འགྲེལ་རྣམས་སུ་རྫས་ཡོད་འགོག་ཅེས་པ་ཀུན་དོན་གཅིག་པས། དེ་ལ་རྫས་བཏགས་ཀྱི་དོན་ནི་ཆོས་གང་ཞིག་བློ་ཡུལ་དུ་འཆར་བ་རང་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་གཞི་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་ཤར་བ་ལ་ངེས་པར་བལྟོས་པ་ནི་བཏགས་པར་ཡོད་པ་དང༌། དེ་ལྟ་བུ་ལ་མི་བལྟོས་པར་རང་དབང་དུ་འཆར་བ་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དང་པོ་བློ་སྔོན་དུ་མ་བཏང་བར་དངོས་པོ་ལ་སོགས་མཐོང་བ་ན་སེམས་ཅན་གྱི་བློ་སྐྱེ་བར་མཐོང་བས་སེམས་ཅན་རྫས་ཡོད་དུ་འདོད་པ་དགག་པ་ནི། སྤྱིའི་དངོས་པོ་ལ་སོགས་མཐོང་ནས་དེ་ཉིད་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་བློ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནམ། དེ་ལས་གཞན་མཐོང་ནས་གཞན་དེ་ལ་སྐྱེ་བ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་བློ་དེ་ལོག་ཤེས་སུ་ཐལ།བློ་དེས་དེ་ཉིད་ལ་སེམས་ཅན་དུ་ཞེན་ཅིང༌། སེམས་ཅན་ནི་དེ་ལས་གཞན་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ཁོ་ན་མཐོང་ནས་བློ་དེ་སྐྱེ་བ་ཉམས་སོ། །ཡང་གང་ཞིག་མཐོང་བས་སེམས་ཅན་གྱི་བློ་སྐྱེ་བའི་གཞི་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནམ། དེ་ལས་ གཞན་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ནའང༌། བློ་དེ་ལོག་ཤེས་སུ་ཐལ། བློ་དེ་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་རང་རྐྱ་བར་ཤར་བའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་བུམ་པའང་སྣམ་བུའི་བློ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་ཁས་བླང་དགོས་སོ། །ཡང་སེམས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་བློ་སྐྱེ་བར་འདོད་དམ་མི་འདོད། མི་འདོད་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་གསལ་ཏེ། མཐོ་ལ་མིའི་བློ་སྐྱེ་བར་མྱོང་བས་སོ། །འདོད་ན་སེམས་ཅན་གྱི་བློ་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འཇུག་པར་སྒྲུབ་པའི་སྔར་གྱི་རྟགས་དེ་མ་ངེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ལ་སེམས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་བློ་སྐྱེ་བར་འདོད་མི་འདོད་དང༌། སེམས་ཅན་གཞན་ལ་སེམས་ཅན་གཞན་གྱི་བློ་སྐྱེ་བར་འདོད་མི་འདོད་བརྟགས་ནས་དགག་པར་བྱ་སྟེ། སྔ་མ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་བློ་སྐྱེ་བའི་གཞི་དེ་མངོན་གྱུར་ཡིན་ནམ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་དུ་ཐལ། དེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་གཞི་གཞན་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་བྱིས་པ་ཆུང་ངུ་མ་བརྟགས་པར་འཇུག་པ་ན་སེམས་ཅན་གྱི་བློ་མི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་བློ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་དཔྱོད་པ་དམིགས་པ་ན། སེམས་ཅན་གྱི་བློ་སྐྱེ་བས་བདག་ཡོད་པར་འདོད་པ་ནི་འོག་ཏུ་འགོག་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ཕུང་པོ་ལ་འདོགས་པ་ནི། ཕུང་པོ་དེ་ཉིད་ལ་སེམས་ཅན་དུ་བཏགས་པ་ཡིན་ནམ། མཎྜལ་གྱི་ཚོམ་བུ་བཞིན་ཕུང་པོ་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནམ། ཐུར་མ་གཤིགས་པ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་ཡིན་ནམ། ཕུང་པོ་གཏན་མེད་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་རང་ རྐྱ་བར་གྲུབ་པ་ཉམས་སོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། གང་ཟག་དེ་རྟག་གམ་མི་རྟག །རྟག་ན་བདེ་བས་ཕན་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གནོད་མི་ནུས་པས་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པའི་ལས་གསོག་པར་མི་འགྱུར། དེ་ལྟར་ན་ལུས་མི་ལེན་པས་གང་ཟག་ཁས་བླངས་པ་དགོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །མི་རྟག་ནའང་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་པའི་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པ་དམིགས་དགོས་ན་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་མི་འཐད་དོ། །གསུམ་པ་ལྟར་ན་གང་ཟག་འདུས་མ་བྱས་སུ་ཐལ། ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ནའང་དགོས་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །བཞི་པ་ལྟར་ན། འབད་མེད་དུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འཆིང་བྱེད་སུ་དང་ཡང་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི། ཕུང་པོ་ཙམ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་གང་ཟག་ཡོད་ན། དེ་ལྟ་བ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་སོགས་དང་རང
Chinese
当眼等根识入于对境时，生起心识认为看见了，因为没有生起有情认为我看见了的心识，所以生起了有情的心识。存在着有情，而不是仅仅是心识。另外，如果没有仅仅是蕴的我的话，我看见了色。如果认为将会看见，不需要先遣我的心识，而是应该先遣仅仅是蕴的心识，因为先遣心识后入于对境时，必定要先遣我的心识。存在着我，而不是仅仅是蕴。总之，认为是有情的心识，是如实而入的，因为是没有先遣心识而见到事物时，是入的心识。例如就像是取青一样。对于此的驳斥，是通过十种意义来了解的。对于此，以解脱为目的的 人们，将完全破除对于坏聚见的执着境，如果一定要承认仅仅是补特伽罗，也要精通以理成立的破立之理。否则，一切的著作都将变得没有意义。如果不是要破斥仅仅是补特伽罗，那么会想有什么差别呢？在许多经部中说要破斥真实的补特伽罗，以及在《摄分》中说胜义谛，以及在《决择分摄分》，以及在《经庄严论》和《俱舍论释》中说要破斥实有，这些都是一个意思。对此，名言和实有的意义是，对于任何一个法，显现于心识的对境，必定要依赖于和自己体性不相符的其他所依的显现，这就是假有。不依赖于像这样的，而是自主显现的，就叫做实有。第一，没有先遣心识而见到事物等时，因为见到生起了有情的心识，所以破斥认为有情是实有的观点。是见到总的物体等之后，在那上面生起有情的心识呢？还是见到其他的之后，在其他的上面生起呢？如果是第一种情况，那么那个心识就成了颠倒识，因为那个心识执着于那个本身是有情，而有情是从那之外成立的。如果是第二种情况，那么仅仅是见到物体等本身，那个心识生起的情况就消失了。还有，见到什么而生起有情的心
English
When consciousness enters an object through the sense organs such as the eyes, the thought arises that consciousness sees. Because the thought of a sentient being thinking "I see" does not arise, the thought of a sentient being arises. There is a sentient being other than consciousness. Furthermore, if there is no self other than just the aggregates, then I have seen form. If one thinks, "I shall see," one does not need to send one's own mind first, but rather one should send the mind of just the aggregates first. Because when one enters an object after sending the mind first, one must necessarily send one's own mind. There is a self other than just the aggregates. In short, the thought that it is a sentient being is a phenomenon. It enters as it is, because it is the mind that enters when one sees an object without sending the mind first. For example, it is said to be like grasping blue. The refutation of this is to be understood through ten meanings. For those who seek liberation in this, the object of attachment to the view of the perishable is completely refuted. If one must necessarily affirm only the individual, one should be skilled in the methods of refutation and establishment that are accomplished by reason. Otherwise, all compositions will become meaningless. If it is not to refute only the individual, then one might wonder what the difference is. In many sutras, it is said to refute the truly existent individual, and in the Compendium of Grounds, the ultimate truth, and in the Compendium of Determinations, and in the Ornament of the Sutras and the commentaries on the Treasury, it is said to refute substance. All of these have the same meaning. Therefore, the meaning of nominal and substantial is that for any phenomenon that appears as the object of consciousness, it must necessarily rely on the appearance of another basis that does not correspond to its own characteristic. This is nominally existent. That which appears independently without relying on such a thing is called substantially existent. First, without sending the mind first, when seeing things and so on, because one sees the mind of a sentient being arise, the refutation is of the view that sentient beings are substantially existent. Is it that after seeing the general object and so on, the mind of a sentient being arises on that very thing? Or is it that after seeing something else, it arises on that other thing? If it is the first case, then that mind becomes a mistaken consciousness, because that mind clings to that very thing as a sentient being, and a sentient being is established from something other than that. If it is the second case, then the situation where that mind arises after seeing only the object and so on itself disappears. Furthermore, by seeing what does the mind of a sentient being arise?
Chinese
那么，产生意识的基础是众生的自性吗？还是与此不同？如果像第一种情况那样，那么意识将成为颠倒识，因为意识以与其性质不符的独立方式显现。如果像后一种情况那样，那么也必须承认瓶子是产生布匹意识的原因。此外，不属于众生的事物会产生众生的意识吗？或者不会？如果不承认，那么这显而易见，因为经验到在高处产生人的意识。如果承认，那么先前用来证明众生的意识如实运作的论证就不确定了。同样，对于众生是否会产生非众生的意识，以及一个众生是否会产生另一个众生的意识，应该进行考察并加以驳斥，可以通过先前的例子来理解。此外，产生众生意识的基础是显现的还是隐蔽的？如果像第一种情况那样，那么事物等同于众生，因为除了它之外，没有其他显现的基础。如果像后一种情况那样，那么当幼儿未经考察而进入时，就不会产生众生的意识。第二，如果先提出意识然后进行考察，那么认为通过产生众生意识而存在我的观点将在后面被驳斥。第三，关于依附于蕴：蕴本身被认为是众生吗？还是像曼荼罗的堆积物一样存在于蕴中？还是像脱落的箭一样与蕴分离？还是蕴完全不存在？如果像第一种情况那样，那么从蕴中独立存在的其他事物就会消失。如果像第二种情况那样，那么这个人是常还是无常？如果是常，那么快乐无法带来益处，痛苦无法造成伤害，因此不会积累善与非善的行为。这样，由于不接受身体，承认这个人就没有必要了。如果无常，那么也必须指出从蕴中独立存在的生灭，但由于没有指出，所以不合理。如果像第三种情况那样，那么这个人将成为非造作的，因为他独立于蕴而存在。如果承认，那么也将变得没有必要。如果像第四种情况那样，那么将毫不费力地获得解脱，因为与任何束缚者都没有关联。第四，如果对自性进行区分：如果存在除了蕴之外的人，那么他就是观看者和听者等，并且自
English
So, is the basis for the arising of consciousness the nature of sentient beings? Or is it other than that? If it is like the first case, then consciousness would become a reversed cognition, because consciousness arises independently in a way that is inconsistent with its nature. If it is like the latter case, then it must also be admitted that a pot is the cause for the arising of consciousness of cloth. Furthermore, does consciousness of sentient beings arise in what is not a sentient being? Or does it not? If it is not admitted, then this is obvious, because it is experienced that human consciousness arises in a high place. If it is admitted, then the previous argument used to prove that the consciousness of sentient beings operates as it is, is uncertain. Similarly, whether or not consciousness of non-sentient beings arises in sentient beings, and whether or not consciousness of other sentient beings arises in other sentient beings, should be examined and refuted, and it should be understood by the previous example. Furthermore, is the basis for the arising of consciousness of sentient beings manifest or hidden? If it is like the first case, then things and so on are equivalent to sentient beings, because other than that, there is no other manifest basis. If it is like the latter case, then when a young child enters without examination, consciousness of sentient beings will not arise. Second, if consciousness is put forward first and then examined, then the view that I exist by the arising of consciousness of sentient beings will be refuted later. Third, regarding attachment to the aggregates: Is the aggregate itself considered to be a sentient being? Or does it exist in the aggregates like a pile of mandalas? Or is it separate from the aggregates like a fallen arrow? Or do the aggregates not exist at all? If it is like the first case, then other things that exist independently from the aggregates will disappear. If it is like the second case, then is that person permanent or impermanent? If permanent, then happiness cannot bring benefit, and suffering cannot cause harm, so good and non-good actions will not be accumulated. In this way, since the body is not accepted, it becomes unnecessary to acknowledge that person. If impermanent, then the arising and ceasing that exists independently from the aggregates must also be pointed out, but since it is not pointed out, it is unreasonable. If it is like the third case, then that person will become unconditioned, because he exists independently from the aggregates. If admitted, then it will also become unnecessary. If it is like the fourth case, then liberation will be attained effortlessly, because there is no connection with any binder. Fourth, if the nature is distinguished: If there is a person other than just the aggregates, then he is the viewer and the listener, etc., and