Tibetan
སམ་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ་འདོད་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཆགས་པ་མེད་ཅིང་མི་འདོད་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མེད་དེ། དེ་ལྟར་ཆགས་པ་དང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མེད་དོ། །དེ་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འཁོར་ བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་བར་བྱ་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བསམ་པ་མེད་པ་སྟེ་གཞན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའོ། །དེ་ལ་གསུངས་སོ་ཞེས་དྲང་ངོ༌། །གང་གིས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སོ། །གང་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བསམ་པ་མེད་པ་སྒོམ་པ་ནིའོ། །གང་གི་དོན་དུ་ན་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་དོན་དུའོ། །གང་ལས་ན་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་ལས་ཏེ། ཡོད་མེད་དང་སྟོང་མི་སྟོང་སོགས་གང་དུ་སྤྱོད་ཀྱང་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་ཀྱི་ཤེར་ཕྱིན་ལ་མི་སྤྱོད་ཅེས་གསུངས་པའི་ཚིག་ཙམ་ལ་འཁྲུལ་བའོ། །བསམ་རྒྱུ་ཡོད་པ་ནི། སངས་རྒྱས་འཐོབ་པའི་ལམ་ཟབ་མོ་སྒོམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་ན་བསམས་ཕན་ཆད་རྟོག་པ་ཡིན་ལ་རྟོག་པ་ནི། ཡང་ན་འདོད་པའི་རྣམ་པར་འཇུག་ཅིང་ཡང་ན་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པར་འཇུག་པས་ཆགས་པ་དང་ཆགས་བྲལ་ཏེ་སྡང་བ་སྐྱེད་ལ་དེས་འཁོར་བར་འཆིང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཅི་ཡང་མ་བསམས་པ་ལས་འདོད་མི་འདོད་ཀྱི་རྣམ་པར་འཇུག་པའི་རྣམ་རྟོག་ལྡོག་ལ་དེ་ལོག་ན་འཁོར་བ་ལྡོག་པས་འཚང་རྒྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པའི་ལམ་ནི། ཅི་ཡང་མི་སེམས་པའི་བསམ་པ་མེད་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་རྟོག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དོན་བསྡུས་སོ། །འདིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པའི་ལམ་ལ་གསལ་བར་བཤད་པས་འབྲས་བུའི་སྐབས་ མིན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་དེའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །འགྲེལ་ཆེན་ལས་དེ་འགོག་པ་དང་བཀག་པ་ལ་རྩོད་སྤང་གཉིས་གསུངས་པའི་དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས་རིགས་པས་འགོག་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། འདིར་གལ་ཏེ་བསམ་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སངས་རྒྱས་ཉིད་སྟེར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་སུ་ཅིའི་ཕྱིར་མ་གྱུར། འདི་རྣམས་ཀྱིའང་གཉིད་འཐུག་པོ་ལ་བསམ་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རབ་ཏུ་འཇུག་ཅིང་འདོད་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཆགས་པ་མེད་ལ་མི་འདོད་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མེད་དོ། །ཞེས་པའོ། །དེའི་དོན་ནི། ཅིར་ཡང་མི་སེམས་པར་འ
Chinese
在无思的完全进入之时，对于所欲之事物没有贪执，对于不欲之事物没有贪执和分离。如是，没有贪执和贪执和分离。因为没有这些，所以才是没有轮回。因为没有轮回，所以才成为圆满正等觉的佛陀。因此，要成办佛陀，就是如来之无思智慧，而不是其他的分别念之等持。如是说。对于此，称作“说”。谁说的呢？是薄伽梵说的。在哪里呢？在修习如来之无思智慧时。为了什么目的呢？为了获得佛陀的目的。从哪里说的呢？从《般若经》中说的。无论运用有无和空不空等，都是在运用名相，而不是在运用般若。只是对所说的词句产生迷惑而已。需要思考的是：修习获得佛陀的甚深道不是，因为凡是思考就是分别念，而分别念，要么进入所欲之相，要么进入不欲之相，因此产生贪执和贪不执，即嗔恨，因此被束缚于轮回。因此，从什么都不思开始，进入所欲不欲之相的分别念止息，那止息了，轮回就止息，因此成佛。因此，成办佛陀之道，就是什么都不思的无思，而不是除此之外的分别念之等持。如是总结了意义。此处所说的如来之智慧，是因为在成办佛陀之道上清晰地阐述了，所以不是果位的阶段，而是为了成办如来之智慧，以其名称来命名。在《释论大疏》中，对于遮止和阻碍，说了辩论和驳斥两种，在第一个中的两种，从理证上遮止是：在那里面说：此处如果无思之智慧能够给予佛陀之果，那么为何一切众生没有成为佛陀？因为这些众生在深厚的睡眠中也完全进入了无思之智慧，对于所欲之事物没有贪执，对于不欲之事物没有贪执和分离。如是说。其意义是：对于任何都不思
English
At the time of complete entry into non-thinking, there is no attachment to desired objects, and no attachment and separation from undesired objects. Thus, there is no attachment and no attachment and separation. Because there are none of these, it is indeed the absence of samsara. Because there is no samsara, one becomes a fully enlightened Buddha. Therefore, to accomplish Buddhahood is the non-thinking wisdom of the Tathagata, and not the samadhi of other conceptualizations. Thus it is said. To this, it is called "said." Who said it? It was said by the Bhagavan. Where? When practicing the non-thinking wisdom of the Tathagata. For what purpose? For the purpose of attaining Buddhahood. From where? From the Prajnaparamita Sutra. Whether one uses existence or non-existence, emptiness or non-emptiness, etc., one is using signs, not using Prajnaparamita. It is only being confused by the words that are spoken. What needs to be considered is: the profound path of attaining Buddhahood is not meditation, because whatever is thought is conceptualization, and conceptualization either enters into the aspect of desire or enters into the aspect of non-desire, thus generating attachment and non-attachment, i.e., hatred, and thus being bound to samsara. Therefore, from not thinking about anything, the conceptualizations that enter into the aspects of desire and non-desire cease, and when that ceases, samsara ceases, and thus one attains enlightenment. Therefore, the path to accomplish Buddhahood is non-thinking, which is not thinking about anything, and not the samadhi of other conceptualizations. Thus the meaning is summarized. Here, the wisdom of the Tathagata is spoken of because it is clearly explained on the path to accomplish Buddhahood, so it is not the stage of fruition, but in order to accomplish the wisdom of the Tathagata, it is named with its name. In the Great Commentary, for prevention and obstruction, two things are said: debate and refutation. In the first of the two, the prevention from reasoning is: It says there: Here, if the wisdom of non-thinking can give the fruit of Buddhahood, then why have all sentient beings not become Buddhas? Because these beings also fully enter into the wisdom of non-thinking in deep sleep, and there is no attachment to desired objects, and no attachment and separation from undesired objects. Thus it is said. Its meaning is: Not thinking about anything
Tibetan
ཇོག་པའི་སྒོམ་གྱིས་འཚང་རྒྱ་ན་གཉིད་འཐུག་པོར་ནམ་སོང་བ་ན་དེ་འབྱུང་ལ་དེ་ཡང་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། །མདོར་ན་ལྟ་བས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་སྐྱོང་རྒྱུ་མེད་པར་མཐའ་གང་དུའང་མ་བཟུངས་པར་བཞག་པ་ཙམ་སངས་རྒྱས་འཐོབ་བྱེད་ཀྱི་མི་རྟོག་པ་ཡིན་ན་གཉིད་འཐུག་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། མཐའ་གང་དུའང་མི་འཛིན་པ་ཙམ་ཞིག་ནི། གཉིད་འཐུག་ལའང་ཡོད་ལ་ལྟ་ཐོག་ཏུ་བཞག་པ་ནི། ཅིག་ཤོས་ལའང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་སྟེ། མཐར་མ་བཟུངས་པ་དང་མཐའ་བྲལ་རྟོགས་པ་གཉིས་མི་གཅིག་པའི་གནད་ཀྱིས་སྐྱོན་བརྗོད་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་ཀྱང་ཧྭ་ཤང་འགོག་པ་ན། ཕྱོགས་ སྔ་ཡང་དེ་ལྟར་བླངས་ཤིང་དེ་འགོག་པ་ཡང་བརྒྱལ་བའི་མི་རྟོག་པས་མཛད་དེ་འདྲའོ། །ལུང་གིས་དགག་པ་ནི། འདིར་གལ་ཏེ་རིན་ཆེན་སྒྲོན་མ་བསམ་པའམ་རབ་ཏུ་སྣང་བ་མེད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་རིན་ཆེན་སྒྲོན་མ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་བཞིན་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཞན་རྣམས་ཀྱང་བསམ་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་རང་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་བེམས་པོ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཡུམ་གྱི་མདོ་ཉིད་དྲངས་ནས་བཀག་གོ །གལ་ཏེ་གཞུང་འདིས་རང་ལུགས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྣང་བ་ཡོད་པར་གསུངས་པས་སྣང་བ་འཆར་རྒྱུ་མེད་པའི་མི་རྟོག་པ་བཀག་གི་སྟོང་གཟུགས་ཀྱི་སྣང་བ་ཤར་ནས་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་ན་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ལྟ་བའི་ངེས་པ་མ་བསྐྱངས་ཀྱང་ཟབ་དོན་སྒོམ་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཕྱོགས་སྔས་ནི། ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པར་སེམས་འཇོག་པའི་མི་རྟོག་པ་སྒོམ་དགོས་པར་འདོད་ལ་དེ་ལྟར་བཞག་ན་ཉི་མ་གཅིག་ཚུན་ཆད་ལ་སྟོང་གཟུགས་འཆར་བར་འགྲེལ་ཆེན་ལས་གསུངས་ཤིང་ཁྱེད་རང་ཡང་འདོད་ལ་མྱོང་བས་ཀྱང་གྲུབ་པས། ཕྱོགས་སྔས་འདོད་པའི་སྒོམ་དེ་ཡང་ཟབ་དོན་སྒོམ་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འགྲེལ་པའི་དགོངས་པ་དེ་མིན་པ་ནི། རྩོད་སྤང་གིས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་གསུངས་ཏེ་ལུང་གིས་བཀག་པའི་མཇུག་ཉིད་དུ། ཅི་སྟེ་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་འདི་ནི། གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་རིག་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་ ཤོག་ལྷེབ་ ༨༠༡ ནས་ ༩༠༠ བར།
Chinese
如果以禅定的方式成佛，那么当沉睡时也会发生，而且由于轮回从无始以来就存在，所以一切众生都会成佛。总之，如果只是将以见解确立的无我之义，不加改造地、不执著任何边际地安住，就成了获得佛果的无分别，那么这也与沉睡相同。因为仅仅是不执著任何边际，沉睡中也有，而安住在见解之上，另一种情况中没有。这样想的话，不执著边际和证悟离边是不同的，以这个关键点来引入过失。如同莲花戒论师驳斥和尚时一样，前派也是如此主张，而驳斥这一点也是以昏厥的无分别来完成的。以教证驳斥是：如果这里《宝灯论》中没有思念或显现，那么那时如何成为名为《宝灯论》的等持呢？同样，其他的等持也不会没有思念，因为是自证的体性，并且不是物质和空性。这样引用《母经》本身进行了驳斥。如果这部论典说自宗的等持是有显现的，所以驳斥了没有显现生起的无分别，如果空色的显现生起后什么也不执著，即使没有修习确立无我之义的见解的定解，也算是修习甚深之义，这样想是不合理的，因为前派认为必须修习不执著任何事物的安住心的无分别，如果那样安住，那么《释论》中说一天之内就会显现空色，而且您自己也承认，并且通过体验也成立了。因此，前派所主张的禅定也会变成修习甚深之义。因此，《释论》的密意不是那样，论辩者以非常清晰的方式进行了阐述，在以教证驳斥的结尾处说：如果孩子们的这句话是，如果如来之智慧是自证，那么一切法如何成为无自性的呢？
English
If enlightenment is attained through meditative absorption, then it would also occur when falling into deep sleep, and since samsara has existed from beginningless time, all sentient beings would become Buddhas. In short, if merely resting without grasping at any extreme, without cultivating the meaning of selflessness established by view, is the non-conceptual state that leads to Buddhahood, then it is the same as deep sleep. For merely not grasping at any extreme is also present in deep sleep, while resting in the view is not present in the other. Thinking in this way, the fault is introduced by the key point that not grasping at extremes and realizing freedom from extremes are not the same. Just as Kamalaśīla refuted the Heshang, the former party also asserted this, and refuting it was also done with the non-conceptual state of fainting. Refutation by scripture is: Here, if the Precious Lamp is without thought or clear appearance, how then does it become a samādhi called the Precious Lamp? Likewise, other samādhis also do not become without thought, because they are of the nature of self-awareness and are neither material nor emptiness. Thus, the Mother Sutra itself is cited and refuted. If this text says that the samādhi of one's own system has appearance, so it refutes the non-conceptual state in which no appearance arises, and if the appearance of empty form arises and one does not grasp at anything, even if one has not cultivated the definitive understanding of the view that establishes the meaning of selflessness, one is meditating on the profound meaning, then that is not reasonable, because the former party believes that one must meditate on the non-conceptual state of resting the mind without grasping at anything, and if one rests in that way, then the Great Commentary says that empty forms will appear within a day, and you yourself also admit it, and it is also established by experience. Therefore, the meditation that the former party asserts will also become meditating on the profound meaning. Therefore, the intention of the commentary is not that, the debater has stated very clearly, at the very end of the refutation by scripture: If this statement of the children is, if the wisdom of the Tathagata is self-aware, then how can all phenomena be without inherent existence?