Tibetan
འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཚང་བ་མ་ཤེས་པར། ལམ་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པས་འབྲས་བུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་གཞན་ནས་འབྱུང་དུ་རེ་ནས་འབད་པས་བློས་བཏགས་ཏེ་སྒོམ་པ་ནི་ལམ་དུ་ཤོར་བའོ། །ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་ཡང་དེ་ཁའི་ངོ་བོ་ཡེ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་མ་འདས་པས་སྤང་རྒྱུའི་ཉོན་མོངས་དང༌། གཉེན་པོའི་སྟོང་ཉིད་གཉིས་སུ་མ་དགོས་པར་སྤང་བྱ་ཁོ་རང་རིག་པས་ངོས་ཟིན་པ་དང་མཉམ་དུ་སྦྲུལ་གྱི་མདུད་པ་ཞིག་པ་ལྟར་རང་གྲོལ་དུ་སོང་བའི་གནད་མ་གོ་བར། སྤང་བྱའི་རྣམ་རྟོག་དང་ཉོན་མོངས་ཀྱི་སྟེང་དུ་གཉེན་པོའི་སྟོང་ཉིད་ལོགས་སུ་བསྒོམ་དགོས་ན་གཉེན་པོར་ཤོར་བའོ། །རྒྱས་འདེབས་ལ་ཤོར་བ་ནི་སྤྲོས་བཅས་དང་སྤྲོས་མེད་གང་ཡིན་ཀྱང་ཡེ་ནས་ཀློང་ཆེན་ཀུན་ཏུ་བཟང་མོའི་མཁའ་དབྱིངས་སུ་གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཆེན་པོར་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་མ་ཤེས་པར་ཨ་འཐས་ཀྱི་སྒོམ་མཁན་དང་དམིགས་མེད་དུ་སྦྱོང་བའི་འཛིན་སྟངས་ཟུང་དུ་མ་ཆུད་པས་ཐབས་ཤེས་ཡ་བྲལ་བ་དང༌། ཐ་མལ་གྱི་རིག་པ་བློ་འདས་ཀྱི་རྒྱུན་དམིགས་མེད་ཀྱི་བྱ་རས་མི་སྐྱོང་བར་ཐོག་མའི་གོ་ཡུལ་དེ་ཡིད་ལ་བཞག་ནས་བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་ བྱེད་མེད་དོ། །ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ཐམས་ཅད་ཆོས་སྐུའོ། །ལས་འབྲས་མི་བདེན་ནོ། །བློ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་རྟོག་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་ཐག་ཆོད་ཀྱི་སྟོང་ལྟས་རྒྱས་འདེབས་པ་ལ་ཟེར་གྱིས་འདི་ནི་དེང་སང་ཤིན་ཏུ་མང་ངོ༌། །མདོར་ན་སྒོམ་བདག་པོའི་ལག་ཏུ་འཕྲོད་ནས་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སར་བགྲོད་པ་ལ་ཤོར་གོར་ནོར་ས་གསུམ་གྱི་བསྐུངས་ས་དང་འཕྲང་ཤིན་ཏུ་དོག་པས་ཉམས་མྱོང་དེ་དག་ལ་བརྡར་ཤ་མ་ཆོད་ན་ཁ་ཁྱེར་དང་ཚིག་ཁྱེར་མཁས་ཀྱང༌། ཇི་སྐད་དུ་རྫོགས་ཆེན་ནས། ཉམས་ན་བུན་འདྲ་སྟེ་ཡལ་ནས་འགྲོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་ཡུལ་གྱི་རྐྱེན་བཟང་ངན་ཕྲན་བུས་ཀྱང་སྒོམ་ཆེན་པ་བསླུས་ནས་རྐྱེན་ཐོག་ཏུ་འཚོལ་བ་དེས་ལེན་པར་གདའ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་གེགས་སེལ་བོགས་འདོན་གྱི་གནད་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་མ་ཟིན་ན་མི་དང་མ་འཕྲད་པའི་བཅད་རྒྱ་དམ་པོ་བྱེད་པ་དང༌། སྡུག་བཙིར་བྱས་ཡུས་ཅན་གྱི་སེམས་འཛིན་ལུས་གནད་དམ་པོས་འཆིང་བ་དང༌། ལྷ་སྒོམ་པ་དང་སྔགས་བཟླ་བ་དང༌། རྩ་རླུང་སྒོམ་པ་ལ་སོགས་སྡུག་པོ་སྤུས་བཙལ་ནས་ཉོས་པ་གཅིག་པུས་ཐར་པ་བྱང་ཆུབ་ག་ལ་ཐོབ་སྟེ། འཕགས་པ་སྡུད་པ་ལས། གང་ཞིག་དཔག་ཚད་ལྔ་བརྒྱ་ཡོད་པའི་རི་ཡི་སུལ། །སྦྲུལ་གྱིས་གང་བར་ལོ་མང་བྱེ་བར་གནས་བྱས་ཀྱང༌། །དབེན་ པ་འདི་
Chinese
如果不知道果和因无别，自性本来任运成就圆满，以修空性之道，期望从他处生出果——法身，而努力以分别念执著地修持，这是误入歧途。无论生起什么烦恼和分别念，其本体都未曾超出本来空性，所以不需要断除的烦恼和对治的空性这二者，而是当断除之物被觉性认识的同时，就像蛇结解开一样自然解脱，如果没有明白这个要点，如果在所断的分别念和烦恼之上，另外修持对治的空性，这就是误入对治。误入增益，无论是带戏论还是无戏论，如果没有明白本来就在广大普贤王如来的虚空中，显空大双运任运成就，那么执著的修行人和修持无所缘的执著没有融为一体，导致方便和智慧分离；或者不以超越思维的寻常觉性，以无所缘的姿态来守护最初的觉性之地，没有能修和所修，一切皆是空性，一切皆是法身，业果不真实，是心，是分别念，什么也没有成立等等，这种以决定的空见来增益，现在非常多。总而言之，修行如果落入修行者手中，想要前往一切功德圆满之地，那么误入歧途、过失和错误的三个隐藏之处和狭窄的道路非常多，如果没有辨别这些经验，即使口才和言辞很精妙，正如大圆满中所说：体验如雾般，消失而去。就像这样，即使是微小的好坏境缘，也会欺骗修行人，在境缘上寻找，这将会被境缘所束缚。因此，如果没有以殊胜的遣除违缘和增益功德的要点来掌握，那么就会做出不与人交往的严厉禁锢；或者以痛苦压迫的、有怨气的执著心，以严厉的身体姿势来束缚；或者修本尊、念咒、修气脉等等，仅仅以痛苦地寻求和购买，怎么能获得解脱和菩提呢？正如《圣者集经》中所说：如果有人在五百由旬的山洞里，被蛇充满，安住无数年，这个寂静之处
English
If one does not know that the nature of result and cause is inseparable, and that it is spontaneously perfect from the beginning, then meditating on emptiness as a path, hoping that the result—the Dharmakaya—will arise from somewhere else, and striving to meditate with conceptual clinging, this is straying onto the wrong path. Whatever afflictions and thoughts arise, their essence has never gone beyond emptiness from the beginning, so there is no need for afflictions to be abandoned and emptiness as an antidote as two separate things. Rather, when the object to be abandoned is recognized by awareness, it is naturally liberated like a snake's knot unraveling. If one does not understand this key point, and if one needs to separately meditate on emptiness as an antidote on top of the thoughts and afflictions to be abandoned, then this is straying into the antidote. Straying into proliferation means that whether it is with or without elaboration, if one does not understand that it is spontaneously perfect as the great union of clarity and emptiness in the vast expanse of Samantabhadri, then the clinging meditator and the clinging to practice without object are not integrated, leading to the separation of skillful means and wisdom. Or, without cultivating the continuity of ordinary awareness beyond the mind with the attitude of no object, if one keeps the initial state of awareness in mind, there is no meditator and no object of meditation. Everything is emptiness. Everything is the Dharmakaya. Cause and effect are not true. It is mind. It is thought. Nothing is established, etc. This is called proliferation with a decisive view of emptiness, and this is very common nowadays. In short, if meditation falls into the hands of the meditator, wanting to go to the place of all supreme qualities, then the three hidden places of straying, fault, and error, and the narrow path are very numerous. If one does not discern these experiences, even if one is skilled in eloquence and words, as it is said in Dzogchen: "Experience is like a mist, it vanishes and goes." Just like that, even small good or bad circumstances will deceive the meditator, and seeking on the circumstances will be bound by the circumstances. Therefore, if one does not grasp the key points of dispelling obstacles and increasing qualities with special emphasis, then one will make strict vows not to associate with people; or bind oneself with a tormented, resentful mind and strict physical postures; or practice deity yoga, recite mantras, practice channels and winds, etc. How can one attain liberation and enlightenment by only painfully seeking and buying? As it is said in the Holy Collection Sutra: "If someone stays in a mountain cave of five hundred yojanas, filled with snakes, for many millions of years, this solitary place"
Tibetan
མི་ཤེས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི། །ལྷག་པའི་ང་རྒྱལ་རྙེད་ནས་འགྲོ་བར་གནས་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་གང་ཤར་ལམ་འཁྱེར་གྱི་གནད་ཤེས་ནས་ལུས་ཀྱི་མཚམས་ཁང་དུ་སེམས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་པོ་དབེན་པར་གནས་པའི་སྒྲུབ་པ་ཁོ་ན་ལས་ཆོད་ཆེ་བའི་ལམ་མེད་པས་ལོ་མཚམས་ཟླ་མཚམས་ཀྱི་བྱས་ཡུས་ལ་རེ་ལྟོས་མི་འཆའ་བར་མི་ཚེ་ཁོ་ན་ལ་ཚད་བཙུགས་ནས་གནས་ལུགས་མ་བཅོས་པའི་རྒྱུན་སྐྱོང་བ་ལ་འབད་ཅིང༌། བཟང་ངན་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་ཡང་རྣམ་རྟོག་གོ་སྙམ་པའི་ཅེར་འཛིན་གྱི་ལྷན་པ་འདེབས་པ་དང་སྤང་བྱའི་སྟེང་དུ་གཉེན་པོའི་མེ་བཙའ་རྒྱག་པ་སོགས་གང་ཡང་མི་བྱེད་པར་མི་རྒན་གྱིས་བྱིས་པའི་རྩེད་མོ་ལ་བལྟ་བ་ལྟར་སྣང་མེད་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངང་དུ་ཉིན་མཚན་བར་མེད་དུ་ལ་བཟློ་བར་བྱས་པས་ལྷག་མཐོང་རྟོག་མེད་ཀྱི་རྩལ་རྫོགས་ཏེ། གནས་འགྱུ་དྲན་རིག་བཟང་རྟོག་ངན་རྟོག་ཇི་ལྟ་བུ་འཆར་ཡང་རིག་སྟོང་བློ་འདས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཀློང་དུ་བཙན་ས་ཟིན་པས་ན་རྫོགས་ཆེན་ནས། རྟོགས་པ་ནམ་མཁའ་འདྲ་སྟེ་འགྱུར་བ་མེད། །ཅེས་པ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ལུས་ཐ་མལ་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་སེམས་ཆོས་སྐུ་བྱ་རྩོལ་དང་བྲལ་བའི་དགོངས་པ་ལ་བཞུགས་པས་སྣང་སྲིད་བླ་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཤར་ཡེ་ཤེས་ཕྱམ་བརྡལ་ཡུལ་སྣང་བརྡ་དང་དཔེ་ཆ། ས་ལམ་བྱར་ མེད་ལྷུག་པ་དགོངས་པ་འཁོར་འདས་ཡེ་གྲོལ་ཀྱི་ཀློང་ནས་གནས་སྐབས་སུ་བསྟན་པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་ཞིང༌། ལུས་རྒྱའི་འཆིང་བ་ཞིག་པ་དང་དུས་མཚུངས་པར་བུམ་ནང་གི་ནམ་མཁའ་བུམ་པ་ཆག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཕྱིའི་ནམ་མཁའ་དང་དབྱེར་མེད་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ལྟར། གདོད་མའི་གཞི་དབྱིངས་ནང་གསལ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བའི་གཞོན་ནུ་བུམ་པའི་སྐུར་མངོན་སངས་རྒྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་མཐར་ཐུག་གོ། །འདིར་སྨྲས་པ། ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་རྫུན་པོ་ཆེ། །ཀློང་ཆེན་རིག་པའི་གཤིས་སུ་འུབ་ཆུབ་པའི།།འགྱུ་དྲན་སེམས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་བྱིས་པའི་གར། །བློ་འདས་དྲན་པའི་ངང་དུ་བག་ལ་ཞ།། །ལྟ་བ་མཐོན་པོར་སྙེགས་པའི་བཟང་རྟོག་དང༌། །ཐེ་ཚོམ་སྒྲོག་ཏུ་ཆུད་པའི་ངན་རྟོག་ཆང༌། །བཏུངས་པའི་གཏི་མུག་གཉིད་ཀྱིས་མ་བཟི་བར། །ཐ་མལ་རིག་པ་རྗེན་པ་ལྷོད་དེར་གནས། །གོ་ཡུལ་ཁ་ལྟར་འབྱམས་པའི་འུད་གོག་དང༌། །གནས་འགྱུའི་འཕྲང་ལ་འཛེར་བའི་དུཿཁ་སོགས། །དགོངས་བརྒྱུད་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་རྐང་ཟབ་མོ་ཡི། །ཉུང་ངུའི་གཏམ་གྱིས་ལན་བརྒྱར་ཟིལ་གྱིས་མནན།
Chinese
不了解的菩提萨埵，获得增上慢而安住。（这是）这样说的。因此，通晓任运自如取舍之要诀后，在身体的闭关房中，心的修行者安住在寂静处，除了这样的修行之外，没有更殊胜的道，不要依赖年关月关的作为，而是将一生作为标准，努力保持不加修饰的本来面目，无论出现好坏的分别念，也不要认为“这是分别念”而打上执着的补丁，也不要对治所断之物而进行火灸等，像老人看着孩子的游戏一样，在无所事事、无有戏论的状态中，日夜不停地修持，从而圆满了胜观无念的功力。无论出现什么状态、动摇、忆念、明觉、好念头、坏念头，都在明空、超离思维的大圆满境界中占据稳固的地位，因此大圆满中说：“证悟如虚空，不会改变。”就像这样，瑜伽士的身体虽然看起来像普通人一样，但心却安住在法身无为的境界中，因此，显现的世间万象都是上师的坛城，一切显现都是智慧的自然流露，境相是符号和譬喻，地道无需造作，任运自成，从轮回涅槃本来解脱的境界中，暂时显现教法和利益众生之事，毫不费力地自然成就。当身体的束缚瓦解之时，就像瓶子里的虚空随着瓶子的破碎而与外面的虚空无二无别地融为一体一样，在原始的基界中，显现脱离能知所知的智慧，以童瓶身成佛，这就是所要修持的最终目标。在此说道：世俗虚幻的显现，是巨大的谎言。在大圆满觉性的本性中，完全成熟。动摇、忆念、心的活动，如同孩子的舞蹈。在超离思维的忆念状态中，悄然安息。对于追求高见解的善念，以及陷入怀疑牢笼的恶念之酒。不要被饮用的愚痴之睡眠所麻醉。让本来的觉性自然放松地安住。对于像张开的嘴巴一样广阔的空谈，以及在变动的悬崖上攀登的痛苦等。以传承上师金刚句的甚深话语。用简短的言语多次降伏。
English
The bodhisattva who does not know, obtains excessive pride and abides. So it is said. Therefore, having understood the key of taking whatever arises as the path, in the hermitage of the body, the practitioner of the mind abides in solitude, and there is no path more decisive than that practice alone. Without relying on the deeds of yearly retreats and monthly retreats, but setting one's life as the standard, one strives to maintain the unaltered natural state. Whatever good or bad thoughts arise, one does not patch them up with clinging, thinking, "This is a thought," nor does one cauterize the things to be abandoned with antidotes. Like an old man watching a child's game, one practices day and night without interruption in a state of non-appearance and freedom from elaboration, thus perfecting the skill of higher vision and non-conceptualization. Whatever arises—states, movements, memories, awareness, good thoughts, bad thoughts—one gains a firm foothold in the expanse of rig-emptiness, beyond mind, the Great Perfection. Therefore, in the Great Perfection it says, "Realization is like the sky; it does not change." Like that, although the yogi's body appears like an ordinary person, the mind abides in the dharmakaya, free from effort. Therefore, whatever appears in the mandala of the lama of existence and samsara is the natural display of wisdom, the appearances of objects are symbols and examples, the grounds and paths are effortless, spontaneously accomplished. From the expanse of primordial liberation of samsara and nirvana, the teachings and the benefit of beings arise effortlessly and spontaneously. When the bonds of the body are broken, just as the sky inside a vase merges inseparably with the sky outside when the vase is broken, in the primordial base, the youthful vase body manifests enlightenment, free from the discriminating consciousness of knowing and known. That is the ultimate goal to be accomplished. Here it is said: The false appearance of conventional delusion is a great lie. In the nature of the great expanse of awareness, fully matured. The movements, memories, and activities of the mind are like a child's dance. In the state of memory beyond mind, quietly rest. Do not be intoxicated by the sleep of ignorance, which is drunk by good thoughts that aspire to high views, and bad thoughts that fall into the prison of doubt. Let the original awareness naturally relax and abide there. For the empty talk that is as vast as an open mouth, and the suffering of climbing on the cliff of change, etc. With the profound words of the vajra verses of the lineage of realization. Subdue them many times with a few words.