Tibetan
ཤེས་ན། ཡིན་པ་དང་མིན་པའི་སྟངས་མི་ཕྱེད་པས་འདིར་དེ་དག་གི་མཚང་འཆད་ན། སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་པ་དེ་ཡེ་གདོད་མ་ནས་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་བཞིའམ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བ་ད་ལྟའི་ཤེས་པ་བློ་འདས་ཁ་ཡན་འདི་ཀ་རིག་པ་ལ་ཟེར་བ་དེ་མ་གོལ་བར། ཐེག་པ་འོག་མ་ལྟར་ཡོད་མེད་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་བློས་དཔྱད་པའི་རྗེས་ཀྱི་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྟོང་པའམ། རྒྱུད་སྡེ་འོག་མ་ལྟར་སྭ་བྷ་ཝའི་སྔགས་སོགས་ཀྱིས་སྟོང་པར་སྤྱངས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསལ་སྟོང་ཙམ་དུ་ཁས་ལེན་ཅིང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ལྟ་བ་ལྟར་མྱོང་ན་ནོར། དེ་བཞིན་དུ་གཞི་གནས་ནི་ཕྲ་རགས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་རང་སར་ཞི་སྟེ། སེམས་ཉིད་འགྱུ་དྲན་གྱི་རླབས་དང་བྲལ་ནས་དྭངས་སེང་ངེ་གནས་པའི་ཆ་རང་རིག་རང་གསལ་དེ་ཡིན་པ་མ་གོ་བར་གནས་པ་དྲན་མེད་ཧད་པོ་ལ་གོ་ན་ནོར། ལྷག་མཐོང་ནི་གནས་འགྱུ་གཉིས་ཀ་རང་ངོ་རིག་པའི་ཤེས་ པའི་ངང་གདངས་གསལ་རིག་འཛིན་མེད་འདི་ཀ་ཡིན་པ་ལ། དེ་མ་གོ་བར་གནས་འགྱུ་ལ་བརྟག་དཔྱད་བྱེད་པའི་བློ་དང་ནོར་ས་ཡོད། མཉམ་གཞག་རྗེས་ཐོབ་ཅེས་པ་ལ་བཞེད་ལུགས་སྣ་ཚོགས་ཡོད་ཀྱང༌། རྫོགས་ཆེན་རང་སྐད་དུ་གང་ཤར་གྱི་ངོ་བོ་དྲན་པའི་རྩིས་ཟིན་བཞིན་པའི་ངང་དུ་གནས་པ་ལ་མཉམ་གཞག་དང༌། དེ་ཉིད་ཤེས་བཞིན་ཀྱི་ངང་དུ་སྤྲུལ་བསྒྱུར་སོགས་འགྱུར་བའི་ཆ་དེ་རྗེས་ཐོབ་ཡིན་པ་མ་གོ་བར། ལྟ་སྟངས་ཀྱི་སྟོང་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པ་ལ་མཉམ་གཞག་དང༌། དེ་ལས་ལངས་ནས་གང་ཤར་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྒྱས་འདེབས་བྱེད་པ་ལ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་འདོགས་པ་ནོར། ཡེངས་མེད་ནི། འཁྲུལ་འབྱམས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་འོག་འགྱུར་ཤོར་བ་དང་ལུང་མ་བསྟན་དུ་མ་སོང་བར་ཡང་དག་གཉུག་མའི་དྲན་པ་ལ་ཟེར་གྱིས་ཡེངས་ཀྱི་དོགས་པའི་ཟོན་འཇུག་པ་དང༌། སྡུག་བཙིར་འཇུར་དྲན་གྱིས་བཅིངས་ན་ནོར། ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་ནི་ད་ལྟའི་ཤེས་པ་སྐྱོན་ཡོན་གང་གིས་ཀྱང་མ་བསླད་པའི་རང་བབས་འདི་ཀ་རིག་པའི་རྒྱུན་གྱིས་སྐྱོང་བ་ལ་ཟེར་བ་མ་གོ་བར། འཇིག་རྟེན་ཐ་མལ་གྱི་རྣམ་རྟོག་རང་རྒྱུད་པ་ལ་ངོས་འཛིན་པ་ནོར། སྒོམ་མེད་ནི་གནས་ལུགས་ལྷུམས་སུ་ཞུགས་ནས་སྒོམ་མི་སྒོམ་གྱི་ཞེན་པ་དག་སྟེ་སེམས་ལ་བཟོ་བཅོས་དང་དམིགས་གཏད་གང་ཡང་མེད་པར་ཁྱབ་གདལ་གྱི་དྲན་ པའི་མཁར་ཚུགས་པ་ལ་ཟེར་གྱིས། བློས་བཏང་བའི་བཏང་སྙོམས་ཐ་མལ་དུ་སྡོད་པའམ། ཅི་ཡིན་འདི་ཡིན་མེད་པའི་ལུང་མ་བསྟན་དུ་རྒྱ་འབྱམས་ན་ནོར། གང་ཤར་སྐྱོང་བ་ཟེར་བ་དེ། གང་ཤར་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་དེ་ལ་ཅེར་གྱིས་བ
Chinese
要知道，因为不能分辨是与非的状态，所以在此揭示这些的过失：所谓的空性，如果不能明白这本来就空且无我，远离四边或八戏，当下这种超越思维、坦然自在的觉性，却按照下乘的观点，以有无、破立的思维来分析，认为是之后一无所有的空，或者像下部续那样，以梭巴瓦（藏文：སྭ་བྷ་ཝ།，梵文天城体：स्वभाव，梵文罗马拟音：svabhāva，汉语字面意思：自性）的咒语等来清净的，仅仅承认是明空状态的禅定，并像体验如幻的见解那样，那就错了。同样，基位是微细和粗大的分别念在自身平息，心性脱离流动和念头的波浪，清澈明亮地安住的状态，如果不能明白这就是自知自明，却理解为安住于失忆发呆的状态，那就错了。胜观是安住和流动二者都于自性中认识的觉性之识的自性，这就是明觉无执，如果不能明白这一点，却用思维来分析安住和流动，那就错了。关于什么是俱生和后得，有多种观点，但在大圆满的自语中，安住于对任何显现之物的本性都保持觉知的状态，这叫做俱生；而这在觉知的状态中，幻化、转变等变化的部分，就是后得。如果不能明白这一点，却将专注于空性见解的状态称为俱生，而从那状态起来后，对任何显现之物都进行如幻般的空性扩展，并称之为后得，那就错了。无散乱是指没有被散乱的分别念所控制，没有堕入无记的状态，而是指真正的本觉，如果因为害怕散乱而进行防范，或者被痛苦的压迫和执着所束缚，那就错了。平常的觉性是指当下这种没有被任何好坏所污染的自然状态，以觉性的相续来守护，如果不能明白这一点，却将世俗的分别念执认为自性，那就错了。无修是指融入本来的状态，从而消除修与不修的执着，对心没有任何造作和目标，安住在广阔的觉性之中，而不是指放下一切的平常心，或者陷入什么都不是的无记状态，那就错了。所谓守护任何显现之物，是指紧盯着任何显现之物的分别念不放。
English
Know that, because the state of being able to distinguish between what is and is not is lacking, I will here reveal the faults of these: If one does not understand that emptiness, which is originally empty and without self, free from the four extremes or eight elaborations, is the very nature of awareness, this present awareness that transcends thought and is naturally free, but instead, according to the lower vehicles, analyzes with the mind of existence and non-existence, affirmation and negation, and considers it to be the emptiness of nothingness afterwards, or like the lower tantras, purifies into emptiness with mantras of svabhava (Tibetan: སྭ་བྷ་ཝ།, Sanskrit Devanagari: स्वभाव, Sanskrit Romanization: svabhāva, Chinese literal meaning: self-nature), and merely acknowledges it as the clarity-emptiness of samadhi, and experiences it like the view of illusion, then it is wrong. Similarly, the ground is the cessation of subtle and coarse thoughts in their own place, the state of mind itself being free from the waves of movement and thought, and remaining clear and bright, if one does not understand that this is self-knowing and self-illuminating, but understands it as remaining in a state of mindless stupor, then it is wrong. Lhagthong (superior seeing) is the nature of awareness of both abiding and moving recognizing their own nature, this is clear knowing without grasping, if one does not understand this, but uses thought to analyze abiding and moving, then there is error. Although there are various views on what is called samatha and vipassana, in the self-language of Dzogchen, abiding in the state of being aware of the nature of whatever appears is called samatha; and that which transforms, changes, etc., in the state of awareness is vipassana. If one does not understand this, but calls the state of focusing on the view of emptiness samatha, and after rising from that state, expands the emptiness of whatever appears as illusion, and calls it vipassana, then it is wrong. Non-distraction is not being controlled by distracted thoughts, not falling into a state of non-mentation, but refers to genuine original awareness, if one guards against the fear of distraction, or is bound by the oppression of suffering and attachment, then it is wrong. Ordinary awareness is the natural state of present awareness that is not defiled by any good or bad, guarding it with the continuity of awareness, if one does not understand this, but identifies worldly thoughts as self-nature, then it is wrong. Non-meditation is entering into the state of the original condition, thereby eliminating the attachment to meditation and non-meditation, without any fabrication or object for the mind, abiding in vast awareness, not referring to the ordinary mind of letting go of everything, or falling into a state of non-mentation where nothing is anything, then it is wrong. What is called guarding whatever appears is staring intently at the thoughts of whatever appears.
Tibetan
ལྟས་ནས་དགག་པ་ཡང་མ་ཡིན། དེ་ལ་བརྟག་གཞིག་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན། དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཡང་མ་ཡིན་པར་རྣམ་རྟོག་ཤར་མཁན་ཁོ་རང་གི་ཐོག་ཏུ་གློད་ནས་གནས་འགྱུ་ཟང་ཐལ་དུ་སྐྱོང་བ་ལ་ཟེར་བ་མ་གོ་བར། གང་ཤར་རང་དགར་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞིང་རྟོག་དཔྱོད་བྱེད་ན་ནོར། དེ་བཞིན་དུ་གོལ་ས་གསུམ་ནི། བདེ་བ་ལ་ཞེན་ན་འདོད་ཁམས་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེ། གསལ་བ་ལ་ཞེན་ན་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེ། མི་རྟོག་པ་ལ་ཞེན་ན་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེ་བས་གོལ་ས་ཞེས་བྱ་ལ། དེའི་ངོས་འཛིན་དང་ནོར་ས་བཤད་ན། བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རྩ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་གསུམ་གྱིས་མ་བསླད་པར་གནས་ལུགས་དེའི་ངང་ལ་འབྲལ་མི་ཕོད་པ་ལྟ་བུའི་དགའ་བདེའི་ཉམས་འཆར་བ་ལ་ཟེར་གྱིས། ཟག་བཅས་འདོད་ཆགས་ཀྱི་བདེ་བ་ལྟ་བུའམ། ཡུལ་རྐྱེན་གྱིས་བསྒྱུར་བའི་སྐྱིད་སྣང་དང་དགའ་སྤྲོའི་རྣམ་རྟོག་འཆར་བ་ལྟ་བུ་ལ་ཟེར་བ་མ་ཡིན། གསལ་བ་ཞེས་པ་དེ་རྨུགས་པའམ་བྱིང་འཐིབས་ལྟ་བུའི་བགེགས་ཀྱིས་མ་བསླད་པར་རིག་པའི་ངར་ཆའམ་འཆར་སྒོ། འགག་མེད་དུ་གསལ་བ་ལ་ཟེར་གྱིས། ཡུལ་སྣང་གི་ཁ་དོག་བཟོ་དབྱིབས་སོགས་མཚན་བཅས་ཀྱི་འཆར་སྒོ་འཁྲུལ་སྣང་གི་རང་གཟུགས་ལ་ཟེར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་རྟོག་པ་ཡང༌། རྣམ་རྟོག་མི་འགྱུ་དགུ་འགྱུ་ཨ་འཐས་འཁྲུལ་རྟོག་གི་གཡོ་འཁྲུགས་དང་བྲལ་བའི་རྟོག་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ་ཟེར་གྱིས། དྲན་མེད་དུ་བརྒྱལ་བ་ལྟ་བུའི་ཚོར་བ་འགགས་པའམ་གཉིད་འཐུག་ལྟ་བུའི་མུན་ནག་ལ་ཟེར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་ཉམས་གསུམ་པོ་འདི་ཡང་ལམ་རྟགས་ཀྱི་འཆར་ཚུལ་ཙམ་དུ་ཤུགས་འབྱུང་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་པ་མ་རྟོགས། དེ་ཡོད་དུ་རེ་ནས་ཆེད་དུ་སྒོམ་པ་དང༌། བྱུང་བ་ལ་སྒོམ་རྣལ་མར་བཟུང་ནས་ཞེན་ཅིང་ཆགས་ན་ཁམས་གསུམ་དུ་གོལ་བའི་རྒྱུ་ལས་མ་འདས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤོར་ས་བཞི་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་བྱའི་གཤིས་ལ་ཤོར་བ། སྟོང་པ་ཉིད་ལམ་དུ་ཤོར་བ། སྟོང་ཉིད་གཉེན་པོར་ཤོར་བ། སྟོང་ཉིད་རྒྱས་འདེབས་སུ་ཤོར་བ་དང་བཞི་ཡོད་ཅིང་དེ་དག་རེ་རེ་ལའང་ཡེ་ཤོར་དང་འཕྲལ་ཤོར་གཉིས་སུ་དབྱེ་བར་བཤད་ཀྱང༌། མདོར་ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ་ན་དོན་དམ་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་གདོད་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་བྱས་ཆོས་དང་བློས་བཏགས་ཀྱི་སྒྲོག་ལས་གྲོལ་བ་ད་ལྟའི་རིག་པ་ཀ་དག་ཕྱོགས་ཡན་ཆེན་པོའི་གནད་མ་གོ་བར། སྣང་བ་ལ་སྟོང་པས་རྒྱས་ འདེབས་ལྟ་བུའི་སྟོང་པ་ལོགས་ནས་བསྒྲུབ་ན་གཤིས་ལ་ཤོར་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་རང་རིག་ཐ་མལ་ཤེས་པའི་ལམ་ཁྱེར་ལ་ཡིད་མ་ཆེས་ཤིང་རྒྱུ་
Chinese
並非通過觀察來否定，也不是對此進行考察研究，也不是追隨它，而是不明白將生起分別念者自己放鬆，任其安住、變動、通透，如果隨意追隨任何生起的念頭，並進行思維觀察，那就錯了。同樣，歧途有三種：如果執著於安樂，就會轉生到欲界的天神；如果執著於明，就會轉生到色界的天神；如果執著於無念，就會轉生到無色界的天神，因此稱之為歧途。如果解說對此的認識和錯誤之處：所謂的安樂，是指沒有被三大根本痛苦所染污，如同無法從那種狀態中脫離出來一般的喜樂感受。並非指有漏的貪欲之樂，或者被外境所轉變的快樂感覺和喜悅的念頭。所謂的明，是指沒有被昏沉或沉沒之類的障礙所染污，而是指覺性的力量或顯現，無礙地明晰。並非指外境的顏色、形狀等有相的顯現，以及錯覺的自性。所謂的無念，是指遠離分別念的不動、九動、完全執著、錯亂念頭的動搖和擾亂的無念，如同虛空一般。並非指如同昏迷不醒一般的感覺停止，或者如同濃厚的睡眠一般的黑暗。總之，如果不明白這三種體驗也僅僅是作為道相的顯現而自然生起，如果期望它們存在而特意修持，並且對生起的體驗執著不放，那麼就無法脫離墮入三界的因。同樣，有四種迷失之處：將空性迷失為所知的事物本性，將空性迷失為道路，將空性迷失為對治，將空性迷失為增長。並且據說這些各自又可以分為本來迷失和暫時迷失兩種。但如果總體概括而言，如果不明白勝義空性的本質，本來就是清淨的，從造作之法和妄加概念的束縛中解脫出來，當下覺性本淨廣大之要點，如果像以空性來增長顯現一般，另外去尋求空性，那就是迷失於本性。同樣，如果不相信自覺平凡意識的道路，以及原因
English
It is not about negating through observation, nor is it about examining and researching it, nor is it about following it. Rather, it is about not understanding that one should release the one who generates conceptual thoughts onto themselves, allowing them to abide, change, and become transparent. If one arbitrarily follows any arising thought and engages in thinking and observation, then one is mistaken. Similarly, there are three deviations: if one clings to comfort, one will be reborn as a god in the desire realm; if one clings to clarity, one will be reborn as a god in the form realm; if one clings to non-thought, one will be reborn as a god in the formless realm, hence they are called deviations. If we explain the recognition and errors regarding this: "comfort" refers to the experience of joy and happiness that is not defiled by the three great fundamental sufferings, and is like being unable to separate from that state. It does not refer to the pleasure of contaminated desire, or the feeling of happiness and joyful thoughts that are transformed by external circumstances. "Clarity" refers to the power or manifestation of awareness that is not defiled by obstacles such as dullness or sinking, and is clear without obstruction. It does not refer to the appearance of colors, shapes, etc. of external objects, which are the self-nature of illusory appearances. "Non-thought" refers to the non-thought that is free from the movement and disturbance of conceptual thoughts, such as non-movement, nine movements, complete attachment, and confused thoughts, and is like the sky. It does not refer to the cessation of sensation like fainting, or the darkness like deep sleep. In short, if one does not understand that these three experiences also arise naturally as manifestations of the signs of the path, and if one hopes for them to exist and deliberately cultivates them, and clings to and becomes attached to the arising experiences, then one will not escape the cause of falling into the three realms. Similarly, there are four places of loss: losing emptiness in the nature of knowable objects, losing emptiness on the path, losing emptiness as an antidote, and losing emptiness as a means of proliferation. And it is said that each of these can be divided into two types: original loss and temporary loss. But if we summarize it as a whole, if one does not understand the essence of ultimate emptiness, which is originally pure, liberated from the bonds of fabricated phenomena and conceptual constructs, and the key point of the present awareness being primordially pure and vast, and if one seeks emptiness separately, like proliferating appearances with emptiness, then one is lost in the nature. Similarly, if one does not trust in the path of ordinary awareness of self-awareness, and the cause