Tibetan
གཏམ་ཚོགས་ལེའུ་རེ་བཞི་པ། རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ལ་དཔྱད་པའི་གཏམ་ལྷའི་རྒྱལ་རྔ། གཏམ་ཚོགས་ལེའུ་རེ་བཞི་པ། རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ལ་དཔྱད་པའི་གཏམ་ལྷའི་རྒྱལ་རྔ། རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ལ་དཔྱད་པའི་གཏམ། ལྷའི་རྒྱལ་རྔ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །འདི་ལ་གཉིས། ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་སྤྱིར་སྨོས་པ་དང༌། །ཐད་ཀའི་དོགས་པ་བསམ་བའོ། །དང་པོ་ནི་རྟེན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་གང་ཟག་ཅིག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཞིག་རྟོགས་དགོས། དེ་མིན་ན་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་གཞན་ལྔ་ཡང་མིག་ལྡོངས་པ་དང་འདྲ་བའི་ཚུལ་སྡུད་པ་ལས། དམུས་ལོང་དམིགས་བུ་མེད་པ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་རྣམས། །ལམ་ཡང་མི་ཤེས་གྲོང་དུ་འཇུག་པར་ག་ལ་འགྱུར། །དེ་བཞིན་ཤེས་རབ་མིག་མེད་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལྔ་འདིས། །དམིགས་བུ་མེད་པས་བྱང་ཆུབ་རེག་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་ནའང་བདག་ཉིད་གཟེངས་བསྟོད་པ་དང༌། །གཞན་ཚར་གཅད་པའི་ཀུན་སློང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་མ་ཡིན་པར་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་གང་ཉེའི་རིག་པ་བརྟག་པའི་ཕྱིར་བརྒལ་བ་དང་ལན་ལྡོན་པའི་སྤོབས་པ་ཐོབ་ན་གཉིས་ཀའང་རྒྱལ་བའི་ ཕྲིན་ལས་ཡིན་པས་མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་སློབ་དཔོན་ཀླུའི་དབང་པོས། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལྟ་ཉེས་ན། །ཤེས་རབ་ཆུང་རྣམས་ཕུང་བར་འགྱུར། །དཔེར་ན་སྦྲུལ་ལ་བཟུང་ཉེས་དང༌། །རིག་སྔགས་ལོགས་པར་བསྒྲུབས་པ་བཞིན། །ཞེས་པ་འདི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་རྨོངས་པའི་མ་རིག་པ་ཟློག་བྱེད་ཀྱི་ངེས་བརྗོད་དུ་འདྲེན་ནའང༌། ཀུན་སློང་གིས་གསར་དུ་བསྐྱེད་པའི་མ་རིག་པ་འདིས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་མ་རུངས་པར་བྱེད་ཅིང༌། རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་ཤེས་བྱའི་ཡུལ་དུ་ལུས་ནས་སླར་ལ་ང་རྒྱལ་དང་རློམ་སེམས་འཕེལ་པས་ཡུལ་ཅན་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ལ་སྒྲོ་སྐུར་བྱེད་པ་ནི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྤང་བར་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡུལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་གཡོ་བ་ཉིད་དོ། །མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་རློམ་སེམས་ཉིད་དོ། །གཡོ་བ་དང་རློམ་སེམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདུད་ཀྱི་ལས་སོ། །ལྷག་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་དག་ནི་བདག་གིས་ཐོབ་བོ། །བདག་གིས་མངོན་པར་རྟོགས་སོ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ལ་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་ལས། ངེས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉི
Chinese
语集第十四品，观察名言胜义之语，天鼓。 语集第十四品，观察名言胜义之语，天鼓。 观察名言胜义之语，名为天鼓。顶礼吉祥金刚锐利！此处有二，所知能知总说，以及直接的疑惑思考。第一，对于具有殊胜所依的有情，要使其获得一切相智的果位，必须证悟不颠倒的空性之义。否则，布施等其他五道也如同盲人一般被摄集，如云：盲人无眼者，亿万千数，亦不识路，何能入城？如是无眼般若，此五度，无眼不能触及菩提。如是。虽然如此，为了以不颠倒的意乐赞 खुद 己，以及为了调伏他者，对于真实义，若能获得辩论和答辩的勇气，则二者皆是胜利的 事业，故应以平等心观看。对此，导师龙自在说：若错谬观察空性，小慧者将遭毁灭，譬如蛇被错抓，以及明咒被颠倒修持。此虽被引为遮止迷于真如的无明之定语，然由意乐新生的无明，使一切异生皆成顽劣，且非名言的胜义成为所知之境，反增益我慢与骄慢，故智者亦应舍弃对境有能知之自性的增益或诽谤。如《如来境界不可思议经》云：获得名为动摇，现证名为骄慢，动摇与骄慢，凡是此二者，乃是魔之业。具增上慢者则将分别，我已获得，我已现证。如是宣说。对此，内道佛教的四宗派中，
English
Treatise Collection, Chapter Fourteen: A Discussion on the Conventional and Ultimate Truths, The Divine Royal Drum. Treatise Collection, Chapter Fourteen: A Discussion on the Conventional and Ultimate Truths, The Divine Royal Drum. A Discussion on the Conventional and Ultimate Truths, entitled The Divine Royal Drum. Homage to glorious Vajra Sharp! Herein are two topics: a general discussion of knowable objects and knowing subjects, and a consideration of direct doubts. First, in order for a person with a special basis to attain the state of omniscience, it is necessary to realize the meaning of emptiness without perversion. Otherwise, the other five paths, such as generosity, are gathered in a way that is similar to being blind, as it is said: "Blind people without eyes, billions and trillions in number, do not know the path, how can they enter the city? Likewise, these five perfections without the eye of wisdom, without eyes, cannot touch enlightenment." Thus it is. Nevertheless, if one obtains the courage to debate and respond for the sake of examining the knowledge that is close to the true meaning, without the perverted intention of praising oneself and subduing others, then both are victorious activities, so one should look at them with an equanimous mind. In this regard, the teacher Lord Nāgārjuna said: "If one views emptiness incorrectly, those of little wisdom will be destroyed, just as a snake is wrongly grasped, and a mantra is practiced in reverse." Although this is cited as a definitive statement to counteract the ignorance that is deluded about suchness, the ignorance newly created by intention makes all ordinary beings unruly, and when the ultimate truth, which is not nominal, remains as an object of knowledge, pride and arrogance increase, so even the wise should abandon the imputation of existence or non-existence to the nature of the knowing subject. As it is said in the Sutra on the Inconceivable Realm of the Buddhas: "Attainment is called wavering, realization is called arrogance, whatever wavering and arrogance are, that is the work of demons. Those with excessive pride will discriminate, 'I have attained,' 'I have realized.'" Thus it is said. In this regard, among the four philosophical schools of inner Buddhism,
Tibetan
ད་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ལྟ་བ་ནི་རྟོགས་བྱའི་ མཐར་ཐུག་ཏུ་མཐུན་མོད། དེ་ལ་རྒྱུའི་ཐེག་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང༌། སྔགས་ལམ་སྤྱིར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ། ཐབས་ཀྱི་ལམ་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས། ཞེས་གྲགས་པ་བརྟན་པ་དེ་དག་གྲུབ་མཐའ་མཐོ་ས་ནས་གཞལ་ཡང་གཞལ་བྱེད་ཀྱི་བློ་དེ་ཉིད་ཕུང་པོའི་ཟག་པ་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་དང་འདྲེས་ཤིང་ཕྱོགས་བསླད་པའི་རྟོག་གེའི་རིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་བྱ་གཤིས་ཐོག་ལས་གཞན་དུ་འཕེན་པའི་ཕྱིར། གྲུབ་མཐའ་འོག་མ་དང་བསྟུན་ནས་ཐོག་མར་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སེམས་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་ཚུལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། དགེ་སློང་དག་གཟུགས་བདག་མ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་བདག་ཡིན་ན་གཟུགས་གནོད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་མི་རིགས་ལ། གཟུགས་ལ་བདག་གི་གཟུགས་འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་ཅིག །འདི་ལྟ་བུར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའང་འགྱུར་རིགས་ན། གཟུགས་བདག་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་གནོད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བར་ཡང་འགྱུར་ལ། གཟུགས་ལ་བདག་འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་ཅིག འདི་ལྟ་བུར་མ་གྱུར་ཅིག་བྱ་བའི་དབང་ཡང་མེད་དོ། །ཞེས་ཕུང་པོ་གཞན་བཞི་ལའང་བསྒྲེས་ཏེ་གསུངས་པའི་ཉེར་ལེན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ འཇིག་ཚོགས་ལ་བལྟ་བ་མཐའ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱས་ན། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་སྐྱེ་མཆེད་ལྟར་བྱེད་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་ཀྱང་རང་དེངས་ནས་འཕགས་པའི་བདེན་པ་མངོན་དུ་མཐོང་ཞིང༌། དེའི་ཚེ་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་སྤྲོས་བྲལ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སམ། ས་དང་པོའི་མཉམ་གཞག་དོན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའོ། །གཞན་དུ་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་དོན་ལ་ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་གཞིག་ཅིང་དཔྱད་ནས་ངེས་པ་ཆེན་པོ་འདྲོངས་ཤིང༌། ཡོད་མེད་མཐའ་བྲལ་དུ་བློ་ཐག་ཆོད་པའི་ངང་ལ་བཅར་གྱིས་བཞག་པ་དེ་ནི་བློ་འམ་ཤེས་པའི་རྫས་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་པའི་ཚུལ་མདོ་ལས་ལམ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བགྱི། བཀའ་སྩལ་པ། ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག །མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ལམ་སྒོམ་པའོ། །ཞེས་དང༌། ཞི་བའི་ལྷས། དོན་དམ་བློ་ཡིས་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །ཁ་ཅིག་ལུང་འདིའི་གདོང་མ་བཟོད་པར། བློ་བྱེ་བྲག་པ་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཟེར་བ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངེས་ཚིག་ཙམ་ལའང་རྨོངས་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཀུན་ཞེས་པ་ནི་འཁྲུལ་པའི་བློ་སྣང་མ་ལུས་པའོ། །རྫོབ་ཞེས་པ་ནི་དེ
Chinese
如今大圆满的见解，在所证悟的究竟处是相同的。对此，在因的法乘中是般若波罗蜜多，总的来说，密咒道中是殊胜的大手印成就，在方便道中是俱生智。这些稳固的说法，即使从最高的宗派来衡量，衡量的主体——心识本身，由于是蕴的垢染，与八识聚相混杂，并且受到偏颇的分别念之识的扰乱，因此会将所知引向与实相不同的方向。因此，与较低的宗派相一致，首先要使五蕴与执取的心相分离，如世尊所说：‘诸比丘，色不是我。如果色是我，色就不应遭受损害和痛苦。而且，对于色，也应能说：让我的色变成这样，不要变成那样。’然而，色不是我，因此色会遭受损害和痛苦。而且，对于色，也没有让我的色变成这样，不要变成那样的支配力。’对于其他四蕴也应类推。如此一来，具有近取之自性的所有坏聚见都得以平息，作为对境和有境的诸处所显现的识聚也自然消融，从而现见圣谛。那时，便会证悟无别、离戏、自生的智慧，或者现量证悟初地等持的自性义。否则，对于甚深的法性，以闻思之智慧进行辨析和观察，从而获得巨大的定解，并且在远离有无边际的决断中安住，这仅仅是世俗的心识或智慧的体性。如经中所说：‘应如何修道？’佛陀开示说：‘不分别法与非法，修习离相之道。’寂天菩萨也说：‘胜义非是心识境，心识即是世俗谛。’有些人无法忍受这些经文，声称存在一个特殊的心识，这实在是连世俗的定义都迷惑不解。因为，‘世俗’的‘世’指的是所有错乱的心识显现，‘俗’指的是
English
Now, the view of the Great Perfection is the same in the ultimate state of realization. Regarding this, in the causal vehicle, it is the Perfection of Wisdom; in general, in the Mantra path, it is the supreme accomplishment of the Great Seal; and in the path of means, it is the co-emergent wisdom. These stable assertions, even when measured from the highest philosophical standpoint, the very mind that measures is tainted by the outflows of the aggregates, mixed with the eight consciousnesses, and disturbed by biased conceptual intellect. Therefore, it projects the knowable away from its true nature. Thus, in accordance with the lower philosophical systems, one must first separate the five aggregates from the mind that grasps them, as the Bhagavan said: 'Monks, form is not self. If form were self, form would not be subject to harm and suffering. Moreover, one should be able to say of form: Let my form be like this, let it not be like that.' However, form is not self, therefore form is subject to harm and suffering. Moreover, one does not have the power to say of form: Let my form be like this, let it not be like that.' This should be applied analogously to the other four aggregates. In this way, all views of the perishable aggregates, which are of the nature of grasping, are pacified, and the aggregates of consciousness, which appear as objects and subjects, naturally dissolve, thereby directly seeing the noble truth. At that time, one realizes the non-dual, free from elaboration, self-arisen wisdom, or directly realizes the self-nature of the samadhi of the first ground. Otherwise, regarding the profound nature of reality, analyzing and examining it with the wisdom of hearing and thinking, thereby gaining great conviction, and abiding in the state of decisiveness that is free from the extremes of existence and non-existence, this is merely the nature of conventional mind or wisdom. As it is said in the sutra: 'How should one practice the path?' The Buddha taught: 'Do not discriminate between dharma and non-dharma, practice the path that is free from characteristics.' Shantideva also said: 'Ultimate reality is not the object of mind, mind is said to be conventional truth.' Some, unable to bear these scriptures, claim that there is a special mind, which is truly confused about even the definition of conventional truth. Because 'conventional' ('kun' in Tibetan) refers to all deluded appearances of mind, and 'truth' ('dzob' in Tibetan) refers to