Tibetan
་མིན་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པར་སྟོན་པའི་ཚུལ་དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་ལས། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ཡོད། །དེ་ལ་གཉིས་པོ་ཡོད་མ་ཡིན། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འདི་ལ་ཡོད། །དེ་ལ་ཡང་ནི་དེ་མེད་དོ། །སྟོང་པ་མ་ཡིན་མི་སྟོང་མིན། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཐམས་ཅད་བཤད། །ཡོད་པས་མེད་པས་ཡོད་པས་ན། །དེ་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བའི་ཤེས་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་རྟོག་པ་ཙམ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ལ། དེ་ལ་སྣང་བའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆ་ནི་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་མཐའ་གཉིས་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཀུན་རྟོག་ཀུན་རྫོབ་པ་ཙམ་ཡོད་པས་མེད་ཆད་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ལ། གཟུང་འཛིན་དང་ལྟོས་ཆོས་ཀྱི་སྒྲོ་བཏགས་ལས་འདས་པས་རྟག་ཡོད་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་སྟེ། དེའི་ངང་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཡོད་ཀྱང༌། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་གྲུབ་ཆོས་ནི་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚུལ་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་ལ། །ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་དག་གྱུར་པ། དེ་བཞིན་ ཤེགས་ཉིད་དེ་ཡི་ཕྱིར། །འགྲོ་ཀུན་དེ་ཡི་སྙིང་པོ་ཅན། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་པོའི་ཚུལ་གྱི་བཞུགས་པས་ལམ་བདེན་གྱི་མཐུས་སྒྲིབ་གཉིས་སྤང་དགོས་ལ། སངས་རྒྱས་ལ་མངོན་སུམ་པའི་ཚུལ་གྱི་བཞུགས་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་སྒྲིབ་གཉིས་སྤང་དུ་མིད་དོ། །དེས་ན་གང་ཟག་གི་བློའི་ངོས་ནས་སྒྲིབ་པ་སྤང་བའི་དོན་དུ་ཀུན་བརྟགས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མེད་པ་དང༌། གཞན་དབང་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཡོད་པ་དང༌། ཡོངས་གྲུབ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཕྱིར་རང་སྟོང་དང༌། གཞན་སྟོང་ལ་སོགས་པའི་གྲུབ་མཐའི་འཆའ་ལུགས་དང༌། རྣམ་གཞག་མི་མཚུངས་པ་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་དེའང་གྲུབ་མཐའ་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་བློ་ཟད་པ་དང་ལྷན་ཅིག་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཚུལ་གཟུངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་པོས་ཞུས་པ་ལས། གདོད་ནས་ཟད་པས་དེ་ཕྱིར་ཟད་ཅེས་བྱ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་གངས་རིའི་ཁྲོད་འདིར་རྒྱལ་བའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་དབང་ལས་སྒྲུབ་བརྒྱུད་ཀྱི་བསྟན་པའི་ལམ་སྲོལ་དང་བཀའ་བབས་ཐ་དད་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཡོད་པ་ལས། རྣལ་འབྱོར་དབང་པོ་ཀཱ་རུ་ཎ་ཞེས་པ་ལ་རྒྱ་གར་མཁའ་འགྲོའི་གདམས་པ་བཅོ་ལྔ་ཡོད་པའི་རྫོགས་རིམ་གྱི་ཆོས་སྐད་ལ། ཕན་གནོད་སྤངས་རྟོགས་མ་གྲུབ་པ། །འདི་ནི་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་པ
Chinese
《辨中边论》中，为了显示超越一切戏论之法，说到：非真唯有遍计，于彼二者实非有，空性于此则是有，于彼亦复此非有，非空不空故一切，如是皆说由有无，有故无故有故说，是则名为中观道。如是显现种种现象的，并非真实的识，仅仅是分别念，在世俗谛中是存在的。然而，在显现的所取和能取的部分，仅仅是心识假立的缘故，即使在世俗谛中也是不存在的，因此是从二边中解脱的。像这样，仅仅是遍计的世俗谛存在，因此从无和断灭二边中解脱。因为超离了能取所取和观待法的虚构，所以是从常有二边中解脱的。在那样的状态中，空性的自性是作为法性而存在的，但是，以二谛来区分的自性之实有，在所知境中是不可能存在的。关于那样的道理，《经庄严论》中说：如来藏于一切，无有差别然清净，是故如来之自性，一切有情具彼心。也就是说，因为它以心性的方式存在于有情心中，所以需要通过道谛的力量来断除二障。因为它以现量的方式存在于佛陀心中，所以在法界中没有需要断除的二障。因此，为了从补特伽罗的智慧层面断除障碍，而确定遍计在世俗谛中也是不存在的，以及他起仅仅在世俗谛中存在，以及圆成实是远离一切戏论的，因此，自空和他空等宗派的安立方式，以及不同的分类方式，当建立宗派的智慧穷尽之时，自然而然清净的方式，在《陀罗尼自在王请问经》中说：从始即已尽，是故名为尽。第三，在这雪域之中，由于诸佛事业的加持，实修传承的教法和传承方式有八种不同的方式。其中，对于瑜伽自在者嘎汝纳（Kāruṇa），有十五种印度空行母的窍诀，在圆满次第的法语中说：利害断证未成就，此乃胜义之体性。
English
In the Madhyāntavibhāga-bhāṣya, to show the way to transcend all elaborations, it says: 'Unreal is only the conceptualization; in it, the two are not present; emptiness is present in it; in it, that is also not present; not empty, not non-empty, therefore all is explained; by existence, by non-existence, by existence, it is said; that is the Middle Way.' Thus, the knowledge that appears as various phenomena, which is not true, is merely conceptualization and exists conventionally. However, the aspects of the apprehended and the apprehender of the appearance are merely imputed by the mind. Therefore, it does not exist even conventionally, and thus it is liberated from the two extremes. In this way, the mere conventional existence of conceptualization liberates from the extremes of non-existence and annihilation. Because it transcends the imputation of the apprehended and the apprehender and the dependent phenomena, it is liberated from the extremes of permanence and existence. In that state, the nature of emptiness exists as the nature of reality, but the inherent existence divided by the two truths is impossible in the knowable. Regarding that principle, the Ornament of the Sutras says: 'The Suchness is in all, without difference, yet pure; therefore, the nature of the Tathagata, all beings possess that essence.' That is to say, because it dwells in sentient beings as the essence, it is necessary to abandon the two obscurations through the power of the path truth. Because it dwells in the Buddha in a manifest way, there are no two obscurations to be abandoned in the realm of reality. Therefore, in order to abandon the obscurations from the perspective of the individual's mind, it is determined that the imputed is also non-existent in the conventional truth, and that the dependent is only existent in the conventional truth, and that the perfectly established is free from all elaborations. Therefore, the ways of establishing the tenets of self-emptiness and other-emptiness, and the different ways of classification, when the wisdom that establishes the tenets is exhausted, the naturally pure way is described in the King Who Controls Dharanis Sutra: 'From the beginning, it is exhausted, therefore it is called exhausted.' Thirdly, in this land of snow mountains, due to the power of the activities of the Buddhas, there are eight different traditions and transmissions of the practice lineage teachings. Among them, for the yogi Kāruṇa, there are fifteen instructions from the Indian dakinis. In the Dharma language of the completion stage, it says: 'Benefit and harm, abandonment and realization are not accomplished; this is the nature of ultimate truth.'
Tibetan
འི་གཞུང་ལ་སྒྲོ་སྐུར་གྱི་མཐའ་སྤོང་བ་ལ་ཆོས་ཉིད་ རྣམ་པར་མ་གྱུར་པའི་གཏམ་ཞེས་བཏགས་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་སྤོང་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་གཉིས་སུ་གསུང་བ་མ་ཡིན་ཡང༌། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡིན་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དབང་པོ་དང༌། བློ་དང༌། སྐལ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཐེག་པ་དང་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་སྣ་ཚོགས་པས་འདུལ་ཞིང༌། མཐར་གྱི་དེ་དག་ཀྱང་ངེས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འབའ་ཞིག་ལ་འབབ་ཅིང་གཞོལ་བས། ཆུ་བོ་ཆེན་པོ་རྒྱ་མཚོར་བབ། འབབ། གཞོལ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པའི་གདུལ་བྱ་གདུལ་སླ་བ། སྦྱང་སླ་བ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་དག་ལ་ནི་འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་མན་ངག་བསྟན་ནས་ཆོས་ཉིད་རྗེས་དཔག་ཏུ་མ་ཡིན་པར་གཤིས་ཐོག་ཏུ་ཅིག་ཅར་དུ་འདོམས་པར་མཛད་པ་ལ་ཐ་སྙད་ཀྱི་འགལ་འགྲེལ་བསམ་པ་དག་གྱི་ན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཕན་གནོད་དང་སྤངས་རྟོགས་མ་གྲུབ་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཕན་པ་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་དང༌། གནོད་པ་ནི་སྡིག་པའི་ཆོས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་སྟེ། གཉིས་ཀའང་བདེན་པ་བཞི་དང་དྲང་ངེས་ཀྱིས་ཕྱེ་བའི་ལམ་བདེན་འདུས་ བྱས་པ་ཡིན་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་དེ་དག་གི་ཕན་གནོད་གཉིས་ཀ་མི་རུང་བའི་ཚུལ་ཡང་དག་སྦྱོར་བའི་རྒྱུད་ལས། དེ་ཡི་སྡིག་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི། །ཆ་གཉིས་རྣམ་པར་བཏགས་པ་སྟེ། །མཁས་པས་འདི་ཉིད་རྣམ་པར་སྤང༌། །ཞེས་དང༌། གཏམ་བྱ་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། སྡིག་དང་བསོད་ནམས་བྱ་བ་འདས། །ཟབ་མོ་བཀོལ་བའི་དོན་དང་ལྡན། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་སྤང་བྱ་སྡིག་པས་གནོད་མ་བསྐྱལ། བླང་བྱ་དགེ་བས་ཕན་མ་བཏགས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འབད་མེད་དུ་མི་གྲོལ་བའི་རྒྱུ་ཅིས་ལན་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ལ། དེ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ཤེས་མཐོང་གི་ཡུལ་ཡིན་པས་ལྟ་ཞོག །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་འགོག་བདེན་ཕྱོགས་གཅིག་གཟིགས་པ་དང༌། འཕགས་པ་རྣམས་ལའང་མངོན་སུམ་དུ་མ་གྱུར་པས་ཟབ་མོ་བཀོལ་བའི་དོན་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དབྱིབས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་ལ་དགེ་སྡིག་དང་ལེགས་ཉེས་ཀྱི་ཕན་གནོད་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང༌། གོ་འཕང་དེ་ལ་སྦྱོར་བའི་ཆ་ནས་སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ངེས་པར་ཡོད་དགོས་པར་གྲུབ་སྟེ། ལམ་བདེན་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲིབ་གཉིས་སྤང་དགོས་པར་རང་ཉིད་ཀྱང་འདོད་ པའི་ཕྱིར་རོ་ཟེར་ན་བདེན་ཏེ། ཤེས་བྱ་ནི་བློའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་
Chinese
为了避免对正法的诽谤，这被命名为“不改变法性的言论”。如何避免呢？虽然如来不是以二元的方式宣说，但由于祂的大悲心和善巧方便，祂以各种乘和宗义来调伏众生的根器、智慧和能力。最终，这些都汇入并倾向于唯一的真实性。正如所说，大河汇入大海。因此，对于那些没有被无明遮蔽、容易调伏、容易净化、具有巨大功德积累的受教者，通过展示果为道的口诀，祂会直接在他们的本性上指示，而不是通过推理法性。这是那些思考术语矛盾解释的人的痛苦。对于那些尚未确立利益和损害以及断证的人来说，这是胜义的特征。如此，利益是所有善法，损害是所有恶法。如果两者都是通过四圣谛和区分正误的道谛所包含的，那么在法界中，这两者都不允许。正如《真实结合续》中所说：“彼之罪与福，二者皆是假名，智者应舍弃。”以及《劝诫王歌》中说：“罪与福的行为已超越，具有运用深奥之义。”如果应舍弃的罪恶没有带来损害，应接受的善业没有带来利益，那么为什么一切众生不能毫不费力地解脱呢？因为法界是远离一切戏论的，更不用说它是凡夫的知见对象了。即使是声闻和独觉等只看到灭谛一面的人，以及圣者们也无法现量见到它，所以才说“具有运用深奥之义”。即使在形状的安住方式上，善恶和好坏的利益和损害尚未确立，也必须确立与该果位结合的断证功德必然存在。因为你们自己也认为必须依靠道谛来断除二障。
English
To avoid the extremes of slander against the teachings, this is titled "Statements That Do Not Alter the Nature of Reality." How is it avoided? Although the Tathagata does not speak in a dualistic manner, due to His great compassion and skillful means, He tames beings according to their faculties, intelligence, and capacities with various vehicles and tenets. Ultimately, these all converge and incline towards the single reality. Just as it is said, great rivers flow into the ocean. Therefore, for those trainees whose minds are not obscured, who are easy to tame, easy to purify, and possess great accumulations of merit, by showing the oral instructions of taking the result as the path, He directly instructs them on their innate nature, not through inferring the nature of reality. This is the suffering of those who contemplate contradictory interpretations of terms. For those who have not established benefit and harm, and abandonment and realization, this is the characteristic of ultimate truth. Thus, benefit is all virtuous dharmas, and harm is all sinful dharmas. If both are contained by the Four Noble Truths and the Path Truth distinguished by definitive and provisional meanings, then in the realm of reality, both benefit and harm are not permissible. As the Tantra of Perfect Union states: "His sins and merits, both are mere designations; the wise should abandon them." And as the Precious Garland of Advice states: "The act of sin and merit is transcended; it possesses the meaning of employing the profound." If the sins to be abandoned do not bring harm, and the virtues to be adopted do not bring benefit, then why are all sentient beings not effortlessly liberated? Because the realm of reality is free from all elaborations, let alone being an object of perception for ordinary beings. Even for Shravakas and Pratyekabuddhas who only see one aspect of cessation, and even for noble beings, it is not directly perceived, hence it is said to "possess the meaning of employing the profound." Even if benefit and harm of good and bad are not established in the way of abiding in form, it must be established that the qualities of abandonment and realization necessarily exist in connection with that state. Because you yourselves also assert that the two obscurations must be abandoned by relying on the Path Truth.