Tibetan
པེར་ན་མིག་ཤེས་ཀྱིས་ནི་གཟུགས། །མཐོང་ཡང་རང་གིས་རང་མཐོང་སྟེ། །གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཆར་བའི་རྒྱུ། །ཤིས་པ་ལས་གཞན་རང་ཚན་པའི། །གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཏོར་བྱེད་མེད། །ཟེར་རོ་སེམས་ཙམ་རྣམ་རྫུན་པས། །ཕྱི་རོལ་ཡུལ་མེད་འཛིན་ཤེས་མེད། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་རང་གསལ་འདི། ། བདེན་ལ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་སུ། །འདོད་ནས་ལས་འབྲས་འདི་རུ་འཇོག །ཉམས་རྟོགས་བྱེ་བྲག་མ་ཕྱེད་བཞིན། །དབེན་པར་ན་ཚོད་ཐལ་བ་དང༌། །ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཀ་རུ། །ལུང་མ་བསྟན་པའི་ཀུན་འབྱུང་ཁམས། །རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ལམ་མཆོག་ཏུ། །མངོན་ལམ་ཆོས་ཀྱི་མིག་བྲལ་རྣམས། །གནས་ལུགས་འདི་ལས་དཔགས་པ་མེད། །དེ་འདྲ་མཐོང་ནས་འགའ་དང་འགའ། །རྫོགས་ཆེན་ཀ་དག་དགོངས་པ་ལ། །སེམས་ཙམ་ཉིད་དུ་བསྙད་པ་དང༌། །གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་མེད་ཙམ་ལ། །དེ་ཉིད་བཀག་པར་རློམ་པ་ཡི། །ཕྱི་དོན་རྣམ་རིག་བདེན་གྲུབ་ཀྱི། །སྟོང་ཉིད་བློ་ཡིས་བསྒྲུབས་པ་ཡིས། །རྟོག་གེའི་མཛུབ་མོའང་ནང་དུ་ཁུག །དབུ་མ་ཐལ་རང་རྣམ་གཉིས་ལས། །རང་རྒྱུད་པའི་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །བདག་མེད་བདེན་པ་མེད་པ་དང༌། །རང་བཞིན་མེད་ལ་མ་གྲུབ་པའི༌། །དམ་བཅའ་འཛིན་པ་ཁྱད་པར་རོ། །ཐལ་འགྱུར་བ་ནི་སྒྲ་རྟོག་གི །ཞེན་ཡུལ་བརྗོད་མིན་ལྷན་སྐྱེས་དང༌། །ཤིན་ཏུ་འགལ་ཕྱིར་བདེན་པ་གཉིས། །ཅིག་ཆར་སྟོན་པའང་ཁས་མི་ལེན། །ང་ལ་ཁ་ལེན་མེད་པས་ན། ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཞེས་པས་ཆོས་ཀུན་ངོ་བོས་སྟོང༌། །ཡུལ་གྱི་རང་ངོས་མ་གྲུབ་ཅིང༌། ། རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་གྲུབ་དང༌། །ཆོས་ཀུན་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པས། །རྟག་ཆད་འགྲོ་འོང་ཡོད་མེད་དང༌། །སྒྱེ་འགག་གཉིས་མེད་ལ་སོགས་ཀྱིས། །སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་ནི། །རྩ་ཤེའི་དགོངས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡི་གནས་ལུགས་བསམ་མི་ཁྱབ། །གཞན་རྣམས་དགག་གཞག་ཚིག་ལ་རྩོད། །མཐའ་བཀག་མཐུན་འཇུག་གྲུབ་མཐའ་འཛིན། །དེ་ནི་སྐྱེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། །ཐབས་ཀྱི་སྒོམ་པ་ཉིད་ཡྀན་པས། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་འཇིག་མི་ཤེས། །འདིར་ནི་ཟད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན། །སྲིད་པ་མཐའ་བྱེད་ཤེས་རབ་ཀྱིས། །མཚན་མ་དང་ནི་རྣམ་རྟོག་ཀུན། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར། །ཟད་དང་མི་སྐྱེ་ཤེས་པའི་དོན། །གཉུག་མའི་དེ་ཉིད་དངོས་ཡིན་ནོ། །ཡོད་མེད་བློ་ཡི་མཐའ་བྲལ་དུ། །བསྒྲུབས་ལ་གཉུག་མའི་དེ་ཉིད་མེད། །མཉམ་གཞག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཞེས། །སྟོང་པའི་འཛིན་སྟངས་སྒོམ་ལ་ཡང༌། །གཉུག་མའི་དེ་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན། །ལྷག་མཐོང་སོར་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཞེས
Chinese
因此眼识所见乃是色，虽见亦是自见自身也；显现色之形相之因，除了喜悦之外，没有能摧毁自身之色相；是故唯识宗主张外境不存在，无所缘则无能取识；此能取与所取二者皆无，本自光明。 若执此为真，则成为阿赖耶识，并将业果安立于此。如未能分辨修行体验之差别，则徒然在寂静处耗费光阴。无论大乘或小乘，皆有未曾言说之俱生法性。于金刚乘之殊胜道中，远离证悟之法眼者，无法从此推断实相。见此等情景，某些人便将大圆满本净之见解，仅视为唯识宗；或仅以能取与所取无异体，便自诩已遮止彼等。以论证外境、名相、心识之真实存在，并以空性之理智加以成立，最终连思辨之指亦向内弯曲。于应成派与自续派二者之中，自续派所主张之一切法，皆是无我、无谛实，且无自性、无成立之宗义。 应成派则认为，语言概念之执着对象，与不可言说之俱生智，二者极端相违，故不承认同时宣说二谛。若说“我无任何承诺，故我乃是无过失者”，此乃表示一切法皆空性，外境之自性不成立，自身之体性亦不成立，一切法皆不成立，故能远离常断、来去、有无，以及有碍无碍等戏论之边，此乃龙树菩萨之真实意趣。 彼之实相不可思议，其余诸派则于破立之言词上争辩，执持遮止边见、随顺世俗之宗义，彼乃是生灭之自性。以方便道修行，无法了知心与心所之坏灭。此处乃是坏灭之自性，以断除有边之智慧，使一切相与分别念，于自性中坏灭之故，了知坏灭与不生之义，乃是本初之实相。于有无二边之分别念中，若有所成立，则无本初之实相。若说禅定如虚空，而修持空性之执着，亦非本初之实相。所谓胜观、个别自证之智慧
English
Therefore, what the eye consciousness sees is form. Although it sees, it sees itself. The cause for the appearance of the form of an object is auspiciousness. Other than that, there is nothing that can destroy the form of its own accord. Thus, the Mind-Only school asserts that external objects do not exist, and without an object of apprehension, there is no apprehending consciousness. This self-luminous state of being without the duality of grasper and grasped. If one clings to this as true, it becomes the Alaya consciousness, and one establishes the results of actions here. Without distinguishing the differences in meditative experiences, one wastes one's youth in solitude. In both the Great and Small Vehicles, there is the unmentioned source of all things. In the supreme path of the Vajrayana, those who lack the eye of Dharma for direct realization cannot infer the nature of reality from this. Seeing such situations, some people equate the view of the Great Perfection, Primordial Purity, with Mind-Only; or they boast of having refuted them merely by the absence of a separate entity of grasper and grasped. By proving the true existence of external objects, names, and consciousness, and establishing emptiness with intellectual reasoning, even the finger of speculation eventually bends inward. Among the Madhyamaka schools of Consequentialists and Autonomists, all phenomena asserted by the Autonomists are without self, without truth, and without inherent existence or establishment. The Consequentialists, on the other hand, believe that the object of attachment of linguistic concepts and the inexpressible co-emergent wisdom are extremely contradictory, so they do not accept the simultaneous expression of the two truths. If one says, "I have no commitments, therefore I am without fault," this indicates that all phenomena are empty of essence, the self-nature of external objects is unestablished, one's own nature is also unestablished, and all phenomena are unestablished. Therefore, one can be free from the extremes of permanence and annihilation, coming and going, existence and non-existence, and the limitations of obstruction and non-obstruction. This is the true intention of Nagarjuna. Its reality is inconceivable, while other schools argue over words of refutation and establishment, holding onto the tenets of preventing extremes and conforming to conventionality, which is the nature of arising and ceasing. By practicing the path of skillful means, one cannot understand the destruction of mind and mental factors. Here, it is the nature of destruction. With the wisdom that cuts off the extreme of existence, all signs and conceptual thoughts are destroyed in their own nature. Therefore, understanding the meaning of destruction and non-arising is the actual primordial reality. In the conceptual thoughts of the extremes of existence and non-existence, if something is established, there is no primordial reality. If one says that meditation is like the sky and cultivates the clinging to emptiness, it is also not the primordial reality. The so-called higher seeing, individually self-aware wisdom