Tibetan
ཆེས་གསལ་བར་མངོན་དུ་ཕྱུང་ཞིང་། དྲང་དོན་དང་། ངེས་དོན་དང་། དགོངས་པ་དང་། ལྡེམ་དགོངས་ཏེ་མདོའི་ཚུལ་བཞིས་ཕྱེ་ནས་འཆོས་སྐྱོབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་རྒྱ་ཆེར་གསལ་་བར་མཛད་པ་བཀའ་གསུམ་གྱི་དོན་འགྲེལ་བ། གཏམ་གྱི་ཚོགས་བཀའ་དང་པོའི་འགྲེལ་བ་དང་། རིག་པའི་ཚོགས་བར་བའི་འགྲེལ་བ་དང་། བསྟོད་པའི་ཚོགས་ཐ་མའི་འགྲེལ་བར་མཛད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་ལྷས་བཞི་བརྒྱ་བ་ལ་སོགས་ པ། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་སྤྱན་རས་གཟིགས་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་སོགས་པ་དང་། ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཚིག་གསལ་དང་། དབུ་མ་འཇུག་པ་སོགས་མཛད་ཅིང་། ལོ་དགུ་བརྒྱ་ལྷག་སྟོང་དུ་ཉེ་བ་ན་སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་བྱོན་ཏེ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བྱམས་པ་བསྒྲུབས་ནས་བྱམས་ཆོས་ལྔ་འཛམ་གླིང་དུ་དར་བར་མཛད། ཁྱད་པར་རང་གིས་བསྟན་བཅོས་ས་སྡེ་ལྔ། སྡོམ་རྣམ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་བྱམས་པ་དང་འབྲེལ་བའི་ཆོས་ཉི་ཤུར་གྲགས་པ་རྣམས་མཛད་པས་དཔལ་མགོན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་། ཐོགས་མེད་སྟེ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་གཉིས་སུ་གྲགས་ལ་འཛམ་གླིང་མཛེས་པའི་རྒྱན་དྲུག་གི་གཙོ་བོའང་ཡིན་ནོ། །རྒྱན་དྲུག་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་སྙིང་པོ། ཐོགས་མེད། དབྱིག་གཉེན། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ། ཡོན་ཏན་འོད་དོ། །མཆོག་བརྒྱད་དུ་བགྲང་ན། ཀུན་མཁྱེན་གྱིས་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་འཕགས་པ་ལྷ་དང་། ཙཎྡྲ་གོ་མི། དཔའ་བོ་གསུམ་བསྣན་ནས། ཕྱོགས་གླང་ཕྲི་བའོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། གཞན་དུ་མཆོག་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་གྲགས་ཆེའོ། །དེ་ལྟར་འཛམ་བུའི་གླིང་མཛེས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱན་དྲུག་མཆོག་གཉིས་ལ་སོགས་པས་མཚོན་ཏེ་བསྟན་སྐྱོང་ཆེན་པོ་མང་དུ་བྱོན་ནས་ཤཱཀྱ་སེང་གེའི་ལུང་རྟོགས་ཀྱི་བསྟན་པ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་གཅེས་སྤྲས་ སུ་མཛད་ཅིང་ནམ་མཁའི་མཐའ་གཏུགས་པར་བརྡལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདིར་སྨྲས་པ། སྟོན་འཁོར་སྡུད་པ་པོ་དང་བསྟན་སྐྱོང་ཚུལ། །ཐ་དད་བསྟན་ཀྱང་ངེས་དོན་རྒྱལ་ཉིད་ཀྱི། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་ཆོ་འཕྲུལ་ཉིད་ལས་གཞན། །མ་ཡིན་གཏམ་གྱི་ངང་ཚུལ་མཁས་རྣམས་གླེང་། །དབང་རྟུལ་རྒྱུ་ལ་མོས་པའི་གདུལ་བྱ་སླད། །ཀུན་རྫོབ་ཐེག་པའི་མཇུག་སྒོ་བསམ་ཡས་ཀྱང་། །འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བཞག་པ་མ་ཡིན་པས། །གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་སྤྲོས་པས་ཅུང་ཟད་དུབ། །མུ་བཞིའི་རྣམ་རྟོག་དབྱིངས་སུ་གྲོལ་གང་རང་གི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག། མཆོག་འཛིན་བདག་ལྟའི་འཛིན་སྟངས་ཞིག་པས་མཐའ་གྲོལ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་། །མདོ་སྔགས་གསུང་རབ་རྒྱ་མཚོའི་སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་སྐྲག་གྱུར་ནས། །ནང་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟག་ཆད་སྨྲ་རྣམས་ད་དུང་སྲིད་མཚོར་ངལ་བསོས་ཤིག། ཅེས་པར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གཉིས་པ་བསྟན་པའི་གནས་ཚད་ལ་ཐུན་མོང་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ལས། ཐུན་མོང་ལྟར་ན། མདོ་སྡེ་བསྐལ་བཟང་དང། ལུང་ཕྲན་ཚོགས་ལས་བསྟན་བ་དངོསལོ་ལྔ་བརྒྱ་དང་གཟུགས་བརྙན་ཙམ་ལྔ་བརྒྱ་སྟེ་ལོ་སྟོང་དུ་གསུངས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་པད་དཀར་ལས་ཕྱེ་དང་ཉིས་སྟོང་། ཟླ་བའི་སྙིང་པོའི་མདོར་ཉིས་སྟོང་དུ་བཤད་པ་དང་། འབུམ་ཊཱིཀ་གནོད་འཇོམས་ལས་ ལོ་ལྔ་སྟོང་དུ་བཤད་ཅིང་ཀ་མ་ཤཱི་ལས་རྡོ་རྗེ་གཅོད་པའི་འགྲེལ་བར་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་ལྔར་བཤད་པ་ལས། དང་པོ་ནི་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་ཤས་ཆེ་བའི་དབང་དུ་མཛད་ལ། གཉིས་པ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། ལུང་ལ་བསླབ་པའི་དབང་དུ་མཛད་ལ། གསུམ་པ་ནི་ཕལ་ཆེར་ལྟ་བ་དང་། སྒྲུབ་པ་མཐུན་པའི་དབང་དུ་མཛད་དོ། །འདིར་ནི་བྱམས་པ་ལུང་བསྟན་པའི་མདོར། ཤཱ་རིའི་བུ་ང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་སྟོང་ཕྲག་ལྔའི་བར་ལ་རྣམ་པ་ལྔ་པོ་འདི་དག་རིམ་གྱིས་ནུབ་པར་འགྱུར་རོ། །ལྔ་གང་ཞེ་ན། དང་པོ་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་རྣམས་ནུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཞག་ལྟར་བཤད་དེ། ལོ་ལྔ་སྟོང་གི་སྟོང་ཕྲག་ཕྱེད་ཕྱེད་དུ་བཅད་པས། ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་ལས། སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་ལ་སོགས་པའི་བུད་མེད་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ལྔ་བརྒྱ་ཐ་མ་རྟགས་ཙམ་འཛིན་པར་བཤད་དེ་འགྲིབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་འབྲས་བུའི་དུས་ལ་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གསུམ། ལུང་གི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གསུམ། སྒྲུབ་པའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གསུམ། །རྟགས་ཙམ་འཛིན་པའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གཅིག་སྟེ་བཅུ་ལས། འབྲས་བུའི་དུས་ལ་ཕྲག་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ལ་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་། ཕྱིར་མི་འོང་བ་མང་ལ། ཕྱིར་འོང་ཡང་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་ཕྱིར་མི་འོང་མང་ཞིང་ཕྱིར་འོང་ཡང་ཡོད་དོ། །གསུམ་ པ་ལ་རྒྱུན་ཞུགས་མང་ཞིང་གཞན་ཡང་ཉུང་ཟད་ཡོད་དོ། །འདིར་གཞན་དག་སྒྲུབ་པ་སྔོན་ལ་འདྲེན་ཞིང་ལུང་ཕྱི་ལ་འཇོག་ཀྱང་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོས་དག་པར་མི་བཞེད་པས། ལུང་གི་དུས་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ལ་མངོན་པ་དང་། གཉིས་པ་ལ་མདོ་སྡེ། གསུམ་པ་ལ་འདུལ་བ་དར་ཞིང་འཛིན་པ་མང་དུ་འབྱུང་བའོ། །སྒྲུབ་པའི་དུསགསུམ་གྱི་དང་པོར་ཚུལ་ཁྲིམས། གཉིས་པ་སེམས། གསུམ་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་གཙོ་བོར་བསྒྲུབ་པ་མང་དུ་འབྱུང་བའོ། །དེ་ལྟར་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་ལས་ད་ལྟ་གང་གི་དུས་ཡིན་ན། ཁ་ཅིག
Chinese
极其明显地显现出来，以直义、隐义、密意、转意四种经的方式区分，具有匡正和护持的功德，从而广泛阐明中观宗义，是对三藏的意义进行解释。即对言语之集（律藏）作第一释，对智慧之集（经藏）作第二释，对赞颂之集（论藏）作最后释。同样，圣天（阿arya Deva）著有《四百论》等，圣天之子（Matrceta）著有《观世音菩萨行仪赞》等，月称（Chandrakirti）著有《明句论》和《入中论》等。在九百多年接近一千年时，导师无著（Asanga）兄弟等出现，无著通过修持弥勒（Maitreya），使弥勒五论在世间广为流传。特别是他自己所著的《五部地论》、《摄抉择分》、《摄释分》等与弥勒相关的二十部法，因此，圣怙主圣龙树（Nagarjuna）和无著被称为两大车轨，也是庄严世间的六庄严之首。六庄严是龙树、圣天、无著、世亲（Vasubandhu）、陈那（Dignaga）、法称（Dharmakirti）、功德光（Gunaprabha）。如果算作八胜士，全知者（龙钦巴）在他们之上加上了圣天、旃扎果弥（Candragomin）和英雄（Aryadeva）三人，减去了陈那。这样说，另一种说法是二胜的分类非常著名。如此，以庄严世间的六庄严和二胜等为代表，涌现了许多伟大的护教者，他们珍爱释迦狮子的经教和证教，并使其弘扬到无边无际。
English
Manifesting with utmost clarity, distinguishing through the four modes of sutra—direct meaning, definitive meaning, hidden meaning, and figurative meaning—and possessing the virtues of rectification and protection, thereby extensively elucidating the Madhyamaka tenets, it explains the meaning of the three baskets (Tripitaka). That is, it provides the first explanation for the collection of speech (Vinaya), the second explanation for the collection of wisdom (Sutra), and the final explanation for the collection of praise (Abhidhamma). Similarly, Arya Deva authored the "Four Hundred Verses" and others, Matrceta authored the "Hymn to Avalokiteshvara's Conduct" and others, and Chandrakirti authored the "Clear Words" and the "Entering the Middle Way" and others. Around nine hundred years, nearing a thousand, the master Asanga and his brother appeared, and Asanga, through the practice of Maitreya, caused the Five Treatises of Maitreya to flourish in the world. In particular, he himself authored the "Five Treatises on the Grounds," the "Compendium of Determinations," the "Compendium of Explanations," and other twenty dharmas related to Maitreya, hence, the glorious protector Arya Nagarjuna and Asanga are known as the two great chariots, and are also the foremost of the six ornaments who adorn the world. The six ornaments are Nagarjuna, Asanga, Vasubandhu, Dignaga, Dharmakirti, and Gunaprabha. If counted as the eight supreme ones, the Omniscient One (Longchenpa) added Arya Deva, Candragomin, and Aryadeva to them, and subtracted Dignaga. So it is said, and elsewhere the classification of the two supreme ones is very famous. Thus, represented by the six ornaments and the two supreme ones who adorn the world, many great protectors of the teachings arose, cherishing the teachings of scripture and realization of Shakya Simha, and spreading them to the limits of the sky. Here it is said: Though the manner of gathering the retinue of the Teacher and protecting the teachings are shown as different, they are none other than the miraculous display of the wisdom of the definitive meaning Victor. The wise discuss the nature of speech. For the sake of disciples who are inclined towards dull faculties and causes, though the gateway to the conventional vehicle is immeasurable, since the result is not placed on the path, one is slightly wearied by the elaborations of the three countless eons. Whatever dissolves the four extremes of conceptual thought into space is utterly pure in its own nature. With the destruction of the clinging to self and the view of self, it is in the state of equality, free from extremes. The sutras and tantras, the scriptures
Chinese
因为害怕那就是海洋的精华。以佛教的方式，那些说常断见的人，还在轮回的海洋中劳累吧！这是那个时候的偈颂。第二，关于教法的住世量，有共同的和不共同的。从共同的方面来说，《贤劫经》和《律藏小品》中说，真实的教法住世五百年，仅仅是形象的住世五百年，总共住世一千年。在《大悲白莲经》中说住世两千年。在《月藏经》中也说住世两千年。在《十万颂释·损减》中说住世五千年，噶玛希拉在《金刚经》的注释中说住世五个五百年。其中，第一个（一千年）是就获得解脱者居多的角度而言的。第二个（两千年）是就进入果位和学习经论的角度而言的。第三个（五千年）是就大多数人的见解和修行一致的角度而言的。这里，在《慈氏预言经》中说：舍利子，我圆寂后，五千年中，这五种现象会逐渐消失。哪五种呢？第一种是获得果位者会消失。等等，按照这样的方式来解释。将五千年分成十个五百年。其中，创生主母等女性出家，最后五百年仅仅是持有表相，这叫做衰减。也就是，果位的时代有三个五百年，经论的时代有三个五百年，修行的时代有三个五百年，仅仅是持有表相的时代有一个五百年，总共十个五百年。果位的时代，前三个五百年中，阿罗汉和不还果多，斯陀含果也有。第二个五百年，不还果多，斯陀含果也有。第三个五百年，须陀洹果多，其他也有少量。这里，其他人将修行放在前面，经论放在后面，但一切智智者不认为是清净的。经论的三个时代中，第一个时代是阿毗达磨，第二个时代是经藏，第三个时代是律藏兴盛，并且受持者众多。修行的三个时代中，第一个时代主要修行戒律，第二个时代主要修行禅定，第三个时代主要修行智慧。这样，在十个五百年中，现在是哪个时代呢？有些人……
English
Having become afraid that it is the very essence of the ocean. In the manner of Buddhism, may those who speak of permanence and annihilation still rest in the ocean of samsara! This is the verse of that time. Secondly, regarding the duration of the teachings, there are common and uncommon aspects. According to the common aspect, the Sutra of the Fortunate Aeon and the Vinaya Minor Texts state that the actual teachings will last for five hundred years, and the mere image for five hundred years, totaling one thousand years. The Compassionate White Lotus Sutra states two thousand years. The Essence of the Moon Sutra also states two thousand years. The Hundred Thousand Commentary on Subjugation of Harm states five thousand years, and Kamalaśīla's commentary on the Diamond Cutter Sutra states five hundred years times five. Among these, the first (one thousand years) is based on the perspective of those who attain liberation being the majority. The second (two thousand years) is based on the perspective of those who enter the fruits and study the scriptures. The third (five thousand years) is based on the perspective of the majority having consistent views and practice. Here, in the Maitreya Prophecy Sutra, it is said: Śāriputra, after my complete passing into nirvana, for five thousand years, these five phenomena will gradually decline. What are the five? The first is that those who have attained the fruits will decline. And so on, explained according to such a system. Dividing the five thousand years into halves of thousands, there are ten five-hundreds. Among these, it is said that the ordination of women, such as the Mother of Beings, will hold only the mere signs in the last five hundred, which is called decline. That is, the time of the fruits is three five-hundreds, the time of the scriptures is three five-hundreds, the time of practice is three five-hundreds, and the time of holding only the signs is one five-hundred, totaling ten. In the time of the fruits, in the first of the three five-hundreds, there are many arhats and non-returners, and there are also once-returners. In the second five-hundred, there are many non-returners, and there are also once-returners. In the third five-hundred, there are many stream-enterers, and there are also a few others. Here, others place practice before and scriptures after, but the Omniscient One does not consider it pure. In the three times of the scriptures, the first time is Abhidharma, the second time is Sutra, and the third time is Vinaya, which flourish and have many holders. In the three times of practice, the first time mainly practices ethics, the second time mainly practices samadhi, and the third time mainly practices wisdom. Thus, in the ten five-hundreds, which time is it now? Some...