Tibetan
་གློད་པ་གསུམ་གང་རུང་དུ་འགགས་བསྡམས་པས་ཆོས་སྐུ་རང་མལ་དུ་ས་ཟིན་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡང་ངོ་མ་ཤེས་ན་ཕྱལ་བ་རང་ག །རྩལ་མ་རྫོགས་པས་བལྟས་པས་ཡལ་ན་དེ་བས་ཆེབས་རྐྱེན་མི་ཐུབ། རང་མ་ཡལ་ན་ཐད་ཀར་ཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་གནད་འདི་གསུམ་གལ་པོ་ཆེ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་དྲན་པ་ཁོ་ནར་སྒོམ་གྱི་རྟེན་སོ་བྱེད་མིན་མཚམས་ལ། ཀུན་མཁྱེན་གྱིས། དང་པོའི་ལས་ཅན་འདུ་བྱེད་ཡེངས་བྱ། མཉམ་རྗེས་སློབ་རྣམས་ཆོས་ཉིད་མ་ཡེངས་བྱ། །གོམས་པས་དྲན་ སྣང་ཡེ་ཤེས་མ་ཡེངས་བྱ། །ཀློང་གྱུར་དུས་སུ་ཡེང་མིག་ཡེང་མཁན་མེད། བརྟན་པ་མཐར་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་ངེས། ཆོས་ཟད་དུས་ན་མཚོན་བརྗོད་ཡུལ་ལས་འདས། དེ་འདྲའི་ཆད་དུ་སྐྱོལ་བ་མཛད་པ་ཞུ། །ཞེས་དྲན་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཆེ་བ་འདི་གཅིག་པུའི་གནད་རྟོགས་པའང་ཤིན་ཏུ་དཀོན་པར་ཨ་ཐོར་ལ། དེས་ན་ད་ལྟ་དྲན་པས་དྲན་པ་བརྟན་ཙམ་བྱེད་དགོས་འདི། འདུ་བྱེད་ཀྱི་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། །ལྷར་སྣང་དང་ཆོས་ཉིད་ཟུང་དུ་མི་འཇུག་པ་ད་ལྟ་བཏན་པ་མཐོང་བའི་ཉམས་ཏེ། ལྷ་དང་སྣང་བ་ཆོས་ཉིད་གསུམ་འདྲེས་པ་རྣམ་སྨིན་རིག་འཛིན་གྱི་གོ་འཕང་ཡིན་གཤིས་ལོ་ཟླ་ཙམ་ལ་ཤར་གྱིས་འབྱུང་བ་དཀའ་བས་ཐུགས་ཞུམས་སྤངས། འོན་ཀྱང་ལམ་ཁྱེར་ལ་ལྷའི་སྣང་ཆ་བཀ་གསལ་ལེའི་བའི་ངང་ནས་དྲན་པ་བརྗེད་འབྱམས་སུ་མ་སོང་ཕྱིན། སྟོང་ཉིད་ལུགས་སུ་སྒོམ་མི་དགོས། ལྷར་སྣང་གསལ་མཁན་ཁོ་རང་གནས་ལུགས་ཡིན་པའོ། །དེ་བརྗེད་སྐྱེན་པ་འདྲ་མོ་ཡོད་པ་ནི་ད་ལྟ་ལྷག་མཐོང་ཤུགས་ཆུང་བ་ཡིན་མོད། དེ་ལ་རེས་འགའ་ལྷའི་གསལ་སྣང་ལ་ཤུགས་བསྐྱེད། མི་གསལ་བའི་ཚེ་ང་རྒྱལ་དང་དྲན་རིག་ཟུང་སྦྲེལ། རེས་འགའ་དག་དྲན་ལ་ཐུགས་གཏོད་པ་སོགས་དུབ་པ་སྤང་བའི་ཐབས་ལ་འབད། ཤིན་ཏུ་གསལ་དཀའ་ན་བྲིས་སྐུ་ལ་དྲན་པ་མངོན་དུ་ གཞག །དེའི་བག་ཆགས་བརྟས་པའི་སྐུ་ལམ་མེ་བ་དེ་ག་མ་བརྗེད་ཙམ་ནས་འོག་འབྱམས་སུ་མ་སོང་ཕྱིན་ལམ་མེ་གསལ་མཁན་ཁོ་རང་དྲན་པའམ་སེམས་ཉིད་ཡིན་བས་སྟོང་པ་ལོགས་སུ་བསྒྲུབ་མི་དགོས། མཐར་ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་པའི་འབྲས་བུ་སྒྱུ་མའི་སྐུར་རང་ཤུགས་ཀྱིས་འཆར་འོང་ལགས་ཞུ། ཞེས་ལྕགས་ཟམ་མཆོག་སྤྲུལ་རིན་པོ་ཆེར་ཕུལ་བ། །ལགས། ཇི་ཕེབས་སྒོམ་ཕྱོགས་སྐོར། རིག་པ་གཏིང་གསལ་དྲི་མེད་དུ་གོམས་པ་ལ་ཞི་ལྷག་ཏུ་དབྱེ་བའང་རྟོག་བཅས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ནོ། །མདོ་ཕྱོགས་ནས་ཞི་ལྷག་རྣམས་གྲངས་མང་པོར་དབྱེ་བ་ནི། བྱིས་པ་རྣམས་ཆོས་དབྱིངས་དྲི་མེད་ལ་ཡིད་ཆེས་པར་དཀའ་བས་དེ་དག་དྲང་བའི་ཕྱི
Chinese
无论以三种释放中的哪一种来约束，都能使法身安住于自性之中。如果真的不明白，那就是胡说八道。如果因为能力不足，看了就消失，那就更无法应对障碍。如果它不消失，可以直接斩断等等，因此这三个要点非常重要。如是说。至于仅仅以忆念作为修行的所依是否恰当的问题，全知者说：最初的业者应放任分别念，等持后学者不应放任法性。习惯后，忆念、显现、智慧不应放任。当处于空性状态时，没有放任的眼和放任者。最终稳固时，应确定放任之处即是法性。当法耗尽时，超越了指示言说的境地。请将我带到那样的境地。据说忆念有很大的差别，即使仅仅领悟这一个要点也非常困难。因此，现在必须以忆念来稳固忆念，这是分别念的忆念。现在不将神显和法性融合，这是见到稳固的体验。神、显现和法性三者融合是异熟持明的果位，因此在短短几个月内突然出现是很困难的，所以请放弃沮丧。然而，在道用上，只要神的显现清晰明了，忆念不至于散乱，就不需要按照空性的方式来修。显现神明者本身就是实相。容易忘记，是因为现在胜观的力量较弱。对此，有时要增强神的明相，不明显时，将我慢和觉知结合起来。有时专注于纯粹的忆念等，努力避免疲劳的方法。如果很难清晰，就在画像上安住忆念。当其习气增长时，只要不忘记那闪亮的身体，不至于散乱，闪亮显现者本身就是忆念或心性，所以不需要另外去成就空性。最终，圆满二资粮的果报会自然显现为幻身。这是献给铁桥至尊仁波切的。好的。关于如何修行，当习惯于清澈无染的智慧时，将其分为止观也是有分别的禅定。经部将止观分为多种，是因为孩子们难以相信无染的法界，为了引导他们
English
Whatever of the three kinds of release is used to restrain, it makes the Dharmakaya abide in its own place. If you really don't understand, it's just nonsense. If it disappears when looked at due to insufficient ability, then it is even more impossible to overcome obstacles. If it doesn't disappear, it can be directly cut off, etc., so these three points are very important. So it is said. As for the question of whether it is appropriate to use only mindfulness as the basis for meditation, the Omniscient One said: The initial practitioner should let go of conceptual thought, and the subsequent learners should not let go of Dharmata. When accustomed, mindfulness, appearance, and wisdom should not be let go. When in the state of emptiness, there is no eye to let go and no one to let go. When ultimately stable, it should be determined that the place of letting go is Dharmata. When the Dharma is exhausted, it transcends the realm of indication and expression. Please lead me to such a state. It is said that mindfulness has great differences, and even understanding this one point alone is very difficult. Therefore, now it is necessary to stabilize mindfulness with mindfulness, this is the mindfulness of conceptual thought. Not merging the appearance of the deity and Dharmata now is the experience of seeing stability. The merging of the deity, appearance, and Dharmata is the fruition of the Vidhyadhara of maturation, so it is difficult for it to arise suddenly in just a few months, so please abandon discouragement. However, on the path, as long as the appearance of the deity is clear and distinct, and mindfulness does not become scattered, there is no need to meditate according to the way of emptiness. The one who makes the deity appear clearly is himself the reality. It is easy to forget, because the power of insight is weak now. To this, sometimes increase the clarity of the deity's appearance. When it is not clear, combine pride and awareness. Sometimes focus on pure mindfulness, etc., and strive for methods to avoid fatigue. If it is very difficult to be clear, then establish mindfulness on a painted image. When its habit is strengthened, as long as you don't forget that shining body, and it doesn't become scattered, the one who shines clearly is himself mindfulness or mind itself, so there is no need to separately accomplish emptiness. Ultimately, the result of perfecting the two accumulations will naturally appear as the illusory body. This was offered to the Supreme Incarnate Rinpoche of Chakzam. Good. Regarding how to practice, when becoming accustomed to clear and stainless wisdom, dividing it into Shamatha and Vipashyana is also conceptual meditation. The Sutra tradition divides Shamatha and Vipashyana into many kinds, because it is difficult for children to believe in the stainless Dharmadhatu, in order to guide them.