Tibetan
ཏན་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ། སྤྱོད་པ་བག་ཡོད་པ་འདུལ་བ། བསྒོམ་པ་བསམ་གཏན་པ་མདོ་སྡེ། ལྟ་བ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་མངོན་པ་དང་མཐུན་པར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི་ལམ་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་སྐྱབས་འགྲོ་ཡང་དག་པའོ། །འབྲས་བུའི་བསླབ་བྱ་ཐུབ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །བྲལ་ཐོབ་སྤངས་པའི་ དབྱིངས་ལ་བྱང་ཆུབ་པས། །སྐྱོབ་དང་བསྐྱབ་བྱར་མི་འཛིན་ཐ་སྙད་ལས། །འདས་ཕྱིར་གཏོང་རྒྱུའང་བཏགས་པ་བླ་དྭགས་ཡིན། །དེ་ལ་སེམས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་རིག་ནས་དཀོན་མཆོག་གི་རང་བཞིན་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་བསྡུས་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་འབྲས་བུའི་སྐྱབས་འགྲོ་དང༌། སེམས་བྱུང་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་དེ་ལ་གཟུགས་བརྙན་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བའི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་ནི་རྒྱུའི་སྐྱབས་འགྲོ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། དེ་ལ་དོན་མཐོང་རྣམ་པར་ཤེས། །དེ་ཡི་ཁྱད་པར་སེམས་ལས་བྱུང༌། །ཞེས་པ་ལྟར་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཉི་མ་དང་འོད་ཟེར་བཞིན་དུ་མཚུངས་པར་འཇུག་པའི་རྩལ་སྣང་དབྱིངས་ལ་ཐིམ་སྟེ་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཚེ་སྐྱོབ་བྱེད་དཀོན་མཆོག་དང༌། བསྐྱབ་བྱ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་གཉིས་ཀ་མེད་པས་ཆོ་གས་བླངས་པའི་བསླབ་བྱ་གཏང་མཚམས་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱིས་གདགས་པའི་ཚིག་བླ་དྭགས་ཙམ་དུ་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། །གནད་འདི་མ་གོ་ན་དོན་དམ་པའི་སྐྱབས་འགྲོའི་ཕྱོགས་ཙམ་ཡང་རིག་པར་མི་ནུས་པས་ཐ་ཆད་པའི་སྐྱབས་འགྲོ་ལ་གནས་ལུགས་རྡོ་རྗེའི་སྐྱབས་འགྲོར་འདོད་པ་ཤིན་ཏུའང་གཏི་མུག་ཅན་ནོ། །དེ་ལས་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས། རྒྱུ་ཡི་གཏོང་མཚམས་སྐྱབས་འགྲོ་མཚན་ཉིད་པ། །འགྲོ་བའི་ཡུལ་ལ་ལོག་ལྟ་སྐྱེས་པས་གཏོང༌། །བསླབ་པ་ཉམས་ན་དམན་པར་ལྟུང་བའི་ཕྱིར། །རྨ་ཡི་བག་བཞིན་བསྒྲིམས་ཏེ་བསྲུང་བར་བྱ། ། དེ་ལ་ཁ་ཅིག་མདོ་ནས་བཤད་པའི་བསླབ་བྱ་དང་པོ་གསུམ་གྱི་སྟེང༌། རྒྱུན་ཆགས་པའི་སྐྱབས་འགྲོ་དང༌། སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་མི་གཏོང་བ་དང༌། དཀོན་མཆོག་མཆོད་པ་སྟེ་དྲུག་པོ་དང་འགལ་ན་གཏོང་བར་འདོད་པ་དང༌། ལ་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་སྐུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་སྤྲུལ་པ་གསུམ་ལ་བརྙས་པ་ལ་སོགས་བསྣན་ཏེ་དགུ་པོ་ཚང་ན་གཏོང་བར་འདོད་ཀྱང༌། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་ཡུལ་ལ་ལོག་ལྟ་སྐྱེས་ཏེ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་སྤངས་པ་དང༌། བསྒྲུབ་པར་མ་ནུས་ནས་སྐྱབས་འགྲོའི་བསླབ་པ་ཕུལ་བ་ནི་གཏོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ལ། གལ་ཏེ་དཀོན་མཆོག་མ་བཏང་ཡང་དེའི་ལྡོག་ཕྱོགས་ཀྱི་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལའང་གཉིས་འཛིན་བྱེད་ན་ཕྱི་ནང་གི་སྟོན་པ་དང་བསྟན་པའི་མཆོག་དམན་ད་དུང་ཚུལ་བཞིན་མ་ཤེས་ནས་དཀོན་མཆོག་ལ་བློ་མ་ཁེལ་བའི་རྟགས་ཡིན་པས་གཞི་བསྡུ་བ་ནས་གཞན་དུ་མི་སྨྲ་བས་སྐྱབས་སུ་སོང་བ་ཞེས་པའི་རྣམ་བཞག་དང་འགལ་བས་གཏོང་བ་ལ་ཕྱོགས་ཉེ་བའོ། །སློབ་དཔོན་མཐོ་བཙུན་གྱིས། བདག་ནི་སྟོན་པ་གཞན་སྤངས་ནས། །ཞེས་སྔར་དྲངས་པའི་སྟོན་པའི་ཁྱད་པར་དང༌། བསྔགས་འོས་བསྟོད་པ་ལས། འཇུག་དང་ལྡོག་པ་གང་ལགས་དང༌། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་རྣམ་བྱང་གང༌། །དེ་ཉིད་དཔའ་བོ་ཁྱེད་བཀའ་དང༌། །གཞན་གྱི་ཚིག་གི་ཁྱད་པར་ལགས། །འདི་ནི་གཅིག་པུ་ དེ་བཞིན་ཉིད། །དེ་ནི་བསླུ་ཆོས་འབའ་ཞིག་ན། །ཁྱེད་ཀྱི་བཀའ་དང་གཞན་གྱི་ཚིག །དེ་ལས་ཁྱད་ཞུགས་གཞན་ཅི་འཚལ། །ཞེས་བསྟན་པའི་ཁྱད་པར་བླ་འོག་འཛོལ་བ་ལྟ་བུར་དབྱེ་བ་ལེགས་པར་བརྟག་གོ །དེ་ལས་གཞན་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་ཆེན་པོ་དང༌། ཡི་དྭགས་མཐུ་བོ་ཆེ་ལ་སྐྱབས་སུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་ཏེ། བསླབ་བྱ་གཞན་ལས་ཉམས་པ་དག་ནི་དམན་པར་ཕྱོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་སྟོན་པའི་ཕྱིར། ལས་ཀྱི་ཅེ་སྤྱང་གདུགས་པས་སྐབས་བཙལ་རྣམས། །ཚིག་དོན་འཛོལ་བའི་ཡིད་གཉིས་སྣོད་ངན་དུ། །བསླུ་བ་མེད་པའི་ངེས་ཤེས་བྲི་བའི་རྟགས། །ཡི་དྭགས་ལ་བརྟེན་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཉམས། །ཞེས་སྨྲོས་ཏེ། བོད་འདིར་ཁ་སྐད་ཙམ་དུ་དཀོན་མཆོག་གི་མཚན་འདོད་རྒྱལ་དུ་སྒྲོག་པ་ལས། དོན་ལ་དཀོན་མཆོག་གི་ཡོན་ཏན་བློར་མི་ཆུད། སྙིང་ཐག་པ་ནས་བློ་ཁེལ་བའི་གཏན་ཚིགས་གཅིག་ཀྱང་མེད་པས་ཚོགས་གསོག་གྲགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང༌། གཞན་ཡང་མདོ་སྡེ་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ནས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་ལས་དང་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུས་འཕངས་པའི་ཡི་དྭགས་མཐུ་བོ་ཆེ་དག་གིས་བདག་ཉིད་དཀོན་མཆོག་ཡིན་པར་ཁས་འཆེས་པས་རྨོངས་པ་ཐོས་པ་ཉུང་ཞིང་ཞེན་པའི་འཆིང་བ་ཅན་དག་དང༌། ཤེས་རབ་འཆལ་བར་གྱུར་པ་དག་གིས་འགྲོ་བ་དྲུག་ཏུ་མི་གཏོགས་པའི་འཇིག་རྟེན་བདུན་པའམ། གཤིན་རྗེའི་འཇིག་རྟེན་དུ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་པའང་དག་པའི་ཞིང་ཁམས་སུ་ཁུངས་ཕྱུང་བས་དེར་སྲིད་པ་ཕྱི་མའི་འཕེན་པ་གཏོང་བ་དང༌། ཁྱིམ་པ་དང་ཁྱིམ་པའི་བསམ་པ་ཅན་ཀུན་དཀོན་མཆོག་ལས་ཡི་དྭགས་ལ་ཆེ་ཐང་དུ་འཛིན་པ་ནི་མ་རིག་པའི་ཉེར་ལེན་ལྡོག་པར་དཀའ་བས་བསོད་ནམས་ལ་བསྒྲིབས་པ་སྟེ། དཀོན་མཆོག་ཏ་ལའི་མདོ་ལས། ཇི་ལྟར་དམུས་ལོང་ཉི་མ་མི་མཐོང་ཡང༌། །དེ་མེད་མ་ཡིན་འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་འཆར། །མིག་དང་ལྡན་པས་སྣང་བར་ཤེས་གྱུར་ནས། །ཀུན་ཀྱང་སོ་སོ་རང་གི་ལས་ལ་འཇུག །ཅེས་སོ། །རྒྱུ་དེ་དག་ལས
Chinese
切要如实修。行为以谨慎调伏，禅修以思维修持经部，见解以不隐没符合现观的方式修持，是如实修道的皈依。果的学处是能仁法身，于离、得、断的 界中证悟菩提，不执著救护者与所救护者，超越了名言，因此舍弃的对境也是假立的增上。对此，心的实义自性如明镜般以自力了知，通达不是他者所摄持的诸佛自性之义，是果皈依；了知心生之事的差别，如各种影像显现的自性，是因皈依。如《中边论》所说：“于彼义见而识知，彼之差别从心生。”如同心与心生之事如日与光芒般，在平等融入的妙力显现于法界，而戏论寂灭之时，由于没有救护者诸佛和所救护者的我执，因此以仪轨所受持的学处和舍弃的界限，也变成了以名言安立的言词增上而已。若不明白此要点，就连真实皈依的边际也无法了知，因此将下等的皈依视为实相金刚皈依，是极其愚痴的。从此是道的阶段，因的舍弃界限是具相皈依，对所皈依的境生起邪见而舍弃，学处衰损则会堕落，因此要如保护伤口般谨慎守护。 对此，有些认为在经部所说的最初三个学处之上，加上持续皈依、为了生命也不舍弃、供养诸佛这六者相违则舍弃，有些则在其上加上轻蔑身像等身像之化身三者等，认为九者齐全则舍弃，然而对所皈依的境生起邪见而舍弃三宝，以及无法修持而舍弃皈依的学处，是舍弃的真实理由。如果未舍弃诸佛，却对与此相反的外道等其他也作二取，则内外的
English
Practice the essentials accordingly. Conduct is disciplined with mindfulness, meditation is practiced by contemplating the Sutras, and view is practiced in a way that is not obscured and is in accordance with the Abhisamaya. This is the correct refuge of practicing the path accordingly. The discipline of the result is the Dharmakaya of the Sage, having awakened to enlightenment in the realm of separation, attainment, and abandonment. Not grasping at the protector and the protected, it transcends conventional terms. Therefore, the object of abandonment is also an imputation of superimposition. In this regard, understanding the essence of mind, its nature like a mirror, through its own power, and realizing the meaning of the Buddhas' nature, which is not encompassed by others, is the refuge of the result. Understanding the distinction of mental events, like the nature of various images appearing, is the refuge of the cause. As the Madhyantavibhaga states: "Therein, seeing the meaning, one knows; its distinction arises from the mind." Just as mind and mental events are like the sun and its rays, when the power of equal merging manifests in the Dharmadhatu and conceptual elaborations are pacified, since there is neither the protector, the Buddhas, nor the self-grasping of the protected, the precepts and boundaries of abandonment taken with ritual become mere verbal superimpositions established by conventional terms. If this key point is not understood, even the edge of true refuge cannot be known. Therefore, considering inferior refuge as the Vajra refuge of reality is extremely foolish. From this, the stage of the path, the boundary of abandoning the cause, is the refuge with characteristics. Abandoning due to arising wrong views towards the object of refuge, and falling into inferiority if the precepts are weakened, therefore, one must guard it carefully like protecting a wound. In this regard, some believe that on top of the first three precepts mentioned in the Sutras, adding constant refuge, not abandoning even for the sake of life, and offering to the Buddhas, if these six are violated, one should abandon. Some add to that the three emanations of the image, such as disrespecting the body, etc., and believe that if all nine are complete, one should abandon. However, abandoning the Three Jewels due to arising wrong views towards the object of refuge, and abandoning the precepts of refuge because one is unable to practice, is the true reason for abandoning. If one does not abandon the Buddhas, but also engages in dualistic grasping towards other external paths, etc., which are the opposite of that, then the internal and external
Chinese
由于仍然没有如实了解导师和教法的高下，这是对三宝没有信心的标志，因此从最初皈依起就不应说其他，这与“已经皈依”的定义相违背，所以倾向于舍弃。导师高僧说：“我已舍弃其他导师。”这是之前引用的导师的差别。在《赞颂值得赞颂者》中说：“何为进入和离开，何为从一切烦恼中解脱？唯有英勇的您的话语，与其他人的话语有何差别？这唯一是真如，那仅仅是欺骗之法。您的话语和其他人的话语，除此之外还需求什么差别？”像这样，对于教法的差别，要像上下颠倒一样仔细辨别。此外，皈依世间的大神和大力鬼神等，以及从其他戒律中退失，这些都被称为倾向于低劣。为了说明这一点，（经由）业力的豺狼伪装寻找机会的人们，在词义混淆的双重思想的恶劣容器中，这是缺乏无欺的定解的标志，依赖鬼神今生就会衰败。这样说道。在藏地，仅仅口头上随意宣扬三宝的名号，实际上并不理解三宝的功德，内心深处也没有产生信心的任何理由，只是追随积累功德的名声。此外，如《念住经》中所说，被业力和业果所驱使的大力鬼神们，自称是三宝，因此那些愚昧、少闻、具有执着束缚的人们，以及智慧败坏的人们，将不属于六道众生的第七世间，或者阎罗王的世间作为涅槃的净土，从而放弃来世的投生。所有在家和具有在家思想的人们，都认为鬼神比三宝更重要，这是难以逆转的无明之因，从而遮蔽了福德。在《三宝陀罗尼经》中说：“犹如盲人不见太阳，但太阳并非不存在，它照耀着整个世界。有眼睛的人才能认识到光明，因此所有人都各自从事自己的事业。”就是这样。从这些原因中
English
Since the superiority or inferiority of the teacher and the teachings is still not properly understood, it is a sign of not having faith in the Three Jewels. Therefore, from the very beginning of taking refuge, one should not say anything else, which contradicts the definition of "having taken refuge." Therefore, one tends to abandon. The high master said, "I have abandoned other teachers." This is the difference of the teacher mentioned earlier. In the "Praise of the Praiseworthy," it says, "What is entering and leaving, and what is liberation from all afflictions? Only the words of the heroic you, what is the difference from the words of others? This alone is Suchness, that is merely the Dharma of deception. Your words and the words of others, what other difference is needed besides that?" Like this, for the difference of the teachings, one should carefully distinguish as if upside down. In addition, taking refuge in the great worldly gods and powerful spirits, etc., and falling away from other precepts, these are called tending towards inferiority. To illustrate this, those who seek opportunities by disguising themselves as jackals of karma, in the evil vessel of double-mindedness with confused meanings, this is a sign of lacking unfailing certainty. Relying on spirits will lead to decline in this very life. Thus it is said. In Tibet, merely proclaiming the name of the Three Jewels arbitrarily in words, but in reality not understanding the qualities of the Three Jewels, and not having any reason for faith from the depths of one's heart, merely following the fame of accumulating merit. Furthermore, as stated in the Sutra of Mindfulness, the powerful spirits driven by karma and the results of karma claim to be the Three Jewels themselves. Therefore, those who are ignorant, unlearned, and have the bonds of attachment, and those whose wisdom has deteriorated, regard the seventh world that does not belong to the six realms, or the world of Yama, as the pure land of Nirvana, thereby abandoning the rebirth in the next life. All householders and those with householder thoughts regard spirits as more important than the Three Jewels, which is a cause of ignorance that is difficult to reverse, thereby obscuring merit. In the Three Jewel Dharani Sutra, it says, "Just as a blind man does not see the sun, but the sun is not non-existent, it shines on the whole world. Those with eyes can recognize the light, therefore all engage in their own activities." That's how it is. From these causes