English
The rhythm of breath is like the swaying of a horse's tail. The Lord of Death, with his sharp axe of enmity, severs life. Abandoning beauty, revealing teeth, one enters the dark abyss of karmic fate. Alas, the aggregates of conditioned existence are defeated on the battlefield of Yama, just as when a Chandala in India slaughters a buffalo, a companion is driven into a cave with no escape. Even the powerful Vajrapani cannot offer protection or refuge. The beauty of youth, constantly served and venerated, fades like a flower struck by hail. The power of the aggregation of the elements extinguishes the functions of the five senses like a butter lamp in the wind. The pain in the vital points cannot be cured by medicine. Even when a young physician is present with remedies, one can only watch helplessly, eager to flee. The supporting energy wind weakens, so that even the essence cannot support the limbs. The breath is disordered within the body, and breathing focuses solely on exhalation.
Tibetan
་མང་དུ་བསྒོམས་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབུགས་ཕྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །མི་རྟག་པ་མང་དུ་བསྒོམས་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུང་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །མི་རྟག་པ་མང་དུ་བསྒོམས་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་རྗེས་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་གླང་པོ་ཆེའི་རྗེས་མཆོག་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་སྒོམ་པའི་འདུ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ནས་མི་རྟག་པ་སྒོམ་པའི་འདུ་ཤེས་ཁོ་ན་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་དོན་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ལམ་ལ་འདུན་པ་འདི་བསྟེན་པ་ཡིན་ན། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ལམ་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པའི་ཆོས་དང་བསྲེ་བ་ཡིན་ཏེ། ལས་བརྒྱ་པ་ལས། རྟག་ཏུ་སྤྱོད་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ། །འཆི་བདག་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱ། །ཞེས་དང༌། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཉིན་མཚན་ཀུན་ཏུ་བདག་གིས་ནི། །འདི་ཉིད་འབའ་ཞིག་བསམ་པར་རིགས། །ཞེས་ གསུངས་པ་ལྟར། སྤྱིར་ལུས་སེམས་ཀྱི་ཚོགས་པ་མི་རྟག་པས་གཡར་པོ་ལ་བདག་ཏུ་མི་འཛིན། འགྲོ་ན་ལམ་མི་རྟག་པས་གོམ་པ་ཆོས་ཕྱོགས་སུ་འདོར། འདུག་ན་གནས་མི་རྟག་པས་དག་པའི་ཞིང་ཁམས་ཡིད་ལ་བྱ། བཟའ་བཏུང་དང་ལོངས་སྤྱོད་མི་རྟག་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཟས་སུ་བཟའ། ཉལ་ན་གཉིད་མི་རྟག་པས་འཁྲུལ་པ་འོད་གསལ་དུ་སྦྱང༌། འབྱོར་ན་ནོར་མི་རྟག་པས་འཕགས་པའི་ནོར་བདུན་དང་བསྙེན། གཉེན་གྲོགས་དང་སྲིད་སྡེ་མི་རྟག་པས་དབེན་པར་ངེས་འབྱུང་ལ་བསྐུལ། ཆེ་བཙན་དང་སྙན་གྲགས་མི་རྟག་པས་རྟག་ཏུ་དམའ་ས་བཟུང༌། སྨྲ་བའི་ཚིག་མི་རྟག་པས་བཟླས་བརྗོད་དང་ཁ་ཏོན་ལ་བསྐུལ། དད་པ་དང་ངེས་འབྱུང་མི་རྟག་པས་དམ་བཅའ་བརྟན་པ་ལ་བརྩོན། འདུ་ཤེས་དང་རྣམ་རྟོག་མི་རྟག་པས་མི་གཞི་བཟང་པོ་ལ་བསླབ། ཉམས་དང་རྟོག་པ་མི་རྟག་པས་ཆོས་ཉིད་ཟད་ས་ལ་སྐྱོལ། དེ་ལྟར་གོམས་པས་ཞེན་པ་ལོག་པའི་ཚད་ནི། རྒྱ་མཚོར་གཟིངས་ཞིག་པ་ལྟ་བུའམ། ཆུ་བོར་གྲུ་བྱིང་བ་ལྟ་བུའམ། རླབས་ཀྱིས་རྐྱལ་མནན་པ་ལྟ་བུའམ། འཇིགས་སར་སྐྱེལ་མས་བསླུས་པ་ལྟ་བུའམ། དུག་སྦྲུལ་གྱི་ཚང་དུ་ཚུད་པ་ལྟ་བུའམ། སྙིང་ལ་མདས་ཟིན་པ་ལྟ་བུའམ། ནག་ཅན་གཤེད་མའི་ལག་ཏུ་གཏད་པ་ལྟ་བུའམ། རི་དྭགས་མཐའ་ལ་གཅུར་བ་ལྟ་བུའམ། ཉ་ཆེན་རྒྱ་ལ་ཟིན་པ་ལྟ་བུའམ། མི་རྒོད་དང་གདོང་ཐུག་ཕྲད་པ་ལྟ་བུའམ། ཆུ་སྲིན་གྱི་གྲེ་བར་ཚུད་པ་ལྟ་བུའམ། སྲིན་མོའི་གླིང་དུ་ཚུད་པ་ལྟར་འཁོར་བའི་ཆོས་ལ་ཡིད་འབྱུང་གཏིང་ནས་སྐྱེས་པའི་ཚེ། རྟག་འཛིན་གྱི་བློ་ལ
Chinese
如果多多修习，就等于一切佛都叹息。如果多多修习无常，就等于一切佛都授记。如果多多修习无常，就等于一切佛都加持。例如，在一切足迹中，大象的足迹最为殊胜。同样，在佛教徒的所有禅修观念中，唯有禅修无常的观念最为殊胜。如是说。因此，那些投入利益他众的菩萨们，也应当依循这种获得证悟的道路。将所有凡夫俗子的行为都与无常之法相结合。如《业百颂》所说：应当时时于一切行为中，忆念死主。 以及《入行论》所说：昼夜一切时，我应唯修此。如是说。总而言之，由于身心的聚合是无常的，所以不要执着于借来的东西。行走时，由于道路是无常的，所以要将脚步迈向佛法。安住时，由于住所是无常的，所以要忆念清净的刹土。饮食和受用是无常的，所以要以禅定为食。睡眠时，由于睡眠是无常的，所以要将错觉转化为光明。富有时，由于财富是无常的，所以要亲近七圣财。亲友和眷属是无常的，所以要策励于寂静的解脱。权势和名声是无常的，所以要恒常处于卑下的位置。所说的话语是无常的，所以要策励于念诵和诵读。信心和出离心是无常的，所以要努力于坚守誓言。观念和分别念是无常的，所以要学习善良的基础。体验和证悟是无常的，所以要将自性导向穷尽之处。如此串习后，舍弃执着的程度，就像在大海中船只沉没，或在河流中船只倾覆，或游泳被波浪压倒，或在危险的地方被船夫欺骗，或进入毒蛇的巢穴，或心脏被箭射中，或罪犯被交付到刽子手手中，或猎物被逼到绝境，或大鱼被网捕获，或与野人正面相遇，或落入鳄鱼的喉咙，或进入罗刹女的岛屿一样，对轮回之法从内心深处生起厌离之时，对于常有的执着之念
English
If you meditate on it a lot, it is as if all the Buddhas are exhaling. If you meditate on impermanence a lot, it is as if all the Buddhas are prophesying. If you meditate on impermanence a lot, it is as if all the Buddhas are blessing you. For example, among all the footprints, the elephant's footprint is the most excellent. Similarly, among all the meditative concepts of Buddhists, only the concept of meditating on impermanence is the most excellent. It is said. Therefore, those Bodhisattvas who are engaged in benefiting others should also rely on this path to attain realization. All the activities of ordinary people should be mixed with the Dharma of impermanence. As it is said in the Hundred Deeds Sutra: Always, in all activities, remember the Lord of Death. And as it is said in the Guide to the Bodhisattva's Way of Life: Day and night, at all times, I should only contemplate this. It is said. In general, since the aggregation of body and mind is impermanent, do not cling to borrowed things as your own. When walking, since the road is impermanent, direct your steps towards the Dharma. When staying, since the place is impermanent, bring to mind the pure realms. Since food, drink, and possessions are impermanent, take samadhi as your food. When sleeping, since sleep is impermanent, purify illusions into clear light. When wealthy, since wealth is impermanent, attend to the seven noble riches. Since relatives, friends, and retinues are impermanent, encourage yourself to seek liberation in solitude. Since power and fame are impermanent, always maintain a humble position. Since spoken words are impermanent, encourage yourself to recite and read. Since faith and renunciation are impermanent, strive to keep your vows firm. Since concepts and thoughts are impermanent, train in a good foundation. Since experiences and realizations are impermanent, guide your nature to the point of exhaustion. Having become accustomed to this, the extent of abandoning attachment is like a ship sinking in the ocean, or a boat capsizing in a river, or being pressed down by waves while swimming, or being deceived by a ferryman in a dangerous place, or entering a nest of poisonous snakes, or having an arrow pierce your heart, or a criminal being handed over to an executioner, or a prey being cornered, or a large fish being caught in a net, or meeting a savage face to face, or falling into the throat of a crocodile, or entering the island of a Rakshasa. When aversion to the phenomena of samsara arises from the depths of your heart, the mind that clings to permanence...
Tibetan
ས་ལོག །དགྲ་གཉེན་གྱི་ཕྱོགས་རིས་འཇིག །རྣམ་གཡེང་གི་ཐག་པ་ཆད། བརྩོན་འགྲུས་ཤུགས་ལ་འབྱུང༌། ཅི་བྱས་ཆོས་སུ་འགྲོ། ཚོགས་གཉིས་གོང་དུ་འཕེལ། སྔོན་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་སྐྱེ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རྟག་ཏུ་དགོངས། ཡོན་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་ཀྱང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། འདུལ་བ་ལུང་ལས། དགེ་སློང་བརྒྱ་ལ་གདུགས་ཚོད་ཡོན་དང་བཅས་པ་བྱིན་པ་བས། འདུས་བྱས་མི་རྟག་པར་སེམས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་མཆོག་གོ །ཞེས་གསུངས་ལ། མདོར་ན་ཟང་ཟིང་གི་ནོར་དང༌། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། ལུང་གི་ཡོན་ཏན་དང༌། བསྐྱེད་རྫོགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཐམས་ཅད་བར་མ་དོར་ཆུད་འཛའ་བའི་རྒྱུའང་མི་རྟག་པ་རྒྱུད་ལས་མ་སྐྱེས་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། བདོག་པ་ལ་ཆོག་ཤེས་མེད་པས་བརྐམ་ཆགས་བསོད་ནམས་སུ་མི་ འགྱུར། ངེས་འབྱུང་གི་དམ་ལ་མ་བཞག་པས་སོ་ཐར་མཚན་ཉིད་པ་ལས་ཉམས་འདིར་སྣང་ཆགས་སྡང་གིས་བསླུས་པས་ཐོས་བསམ་བདུད་ལས་སུ་སོང༌། གྲོང་འཁྱམ་འདྲེ་འདུལ་ལ་ཞེན་པས་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ལ་བགྲིབ་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་འདུ་ཤེས་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་མི་རྟག་པ་སྒོམ་པ་འདི་ནི་མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་ཀྱི་ལམ་འགྲོ་བའི་ཅང་ཤེས་ཀྱི་སྲབ་མདའ་ལྟ་བུར་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས། མི་རྟག་པའི་ཚོམས་ཏེ་རབ་བྱེད་གཉིས་པའི་འགྲེལ་པའོ།། །། ལེའུ་གཉིས་པའི་འགྲེལ་པ།
Chinese
地动。 敌友的偏见摧毁。 散乱的绳索断开。 精进从力量中产生。 所做皆成佛法。 二资粮更增上。 前所未有的功德生起。 诸佛和菩萨们也恒常思念。 在功德中也是最殊胜的。 《律藏》中说：给予一百个比丘伞盖和饮食，不如思维诸行无常的刹那。 总之，世间的财物，律仪的戒律，经论的功德，生起次第和圆满次第的瑜伽，所有这些在中阴中浪费的原因，也是因为没有从相续中生起无常。 因为对财物没有知足，贪恋不会转为福德。 因为没有安住在出离的誓言中，从别解脱戒的体性中退失，在此显现被贪嗔所欺骗，闻思变成了魔业。 执着于游荡乡村降伏鬼神，遮蔽了殊胜的成就。 因此，在所有觉知中最为殊胜的，修持无常，这就像是走向增上生和决定胜道路的缰绳和鞭子一样，要生起定解。出自《功德宝藏论》，无常品，第二品之释。
English
The earth shakes. The bias of enemies and friends is destroyed. The rope of distraction is cut. Diligence arises from strength. Whatever is done becomes Dharma. The two accumulations increase further. Unprecedented qualities arise. The Buddhas and Bodhisattvas also constantly contemplate it. Among all qualities, it is the most supreme. As stated in the Vinaya Pitaka: Giving umbrellas and food to a hundred monks is not as supreme as a moment of thinking about the impermanence of conditioned things. In short, worldly wealth, the discipline of vows, the qualities of scriptures, and all the yoga of generation and completion stages, the reason for wasting them in the bardo is also because impermanence has not arisen from the mindstream. Because there is no contentment with possessions, attachment does not turn into merit. Because one has not remained in the vow of renunciation, one degenerates from the nature of individual liberation, and here, being deceived by attachment and aversion, hearing and thinking become the work of demons. Being attached to wandering villages and subduing ghosts obscures the supreme accomplishment. Therefore, among all perceptions, the most supreme is the practice of impermanence. This, like the reins and whip of a clever horse going on the path of higher realms and definite goodness, should generate certainty. From the Treasury of Precious Qualities, the chapter on Impermanence, commentary on the second chapter.