Tibetan
ས་བསྒོམས་ཏེ་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱ་བའོ། །ཡང་སྔ་མའི་འཕྲོ་ལས། གཉིས་པ་རང་རྒྱལ་གྱི་ཐེག་པས་ཕུང་སོགས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་སྟེང་དུ། ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུང་བ་ཡུལ་གྱི་ཆོས་རགས་པ་རྣམས་སྣང་ལ་ཞེན་མེད་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ལུགས་འབྱུང་ལུགས་ལྡོག་ཏུ་བསྒོམས་པས། ཉོན་མོངས་པ་རང་སར་གྲོལ་བས་རང་སངས་རྒྱས་མངོན་དུ་བྱེད་པའོ། །དེ་གཉིས་ཀས་ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕུང་པོ་སྦྱོང་ཞིང་གོམས་པར་བྱེད་པས་འདུལ་བ་དང་མདོ་སྡེའི་ཐེག་པ་གཉིས་ཀ་བསྟན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། རང་སངས་རྒྱས་ལ་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་དང་། ཚོགས་ན་གནས་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་ཅིང་། གཟུང་བ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་སྒོམ། འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱིས་འཛིན་ (༨)བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པ་སྟེ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་བདག་མེད་སོ་སོའི་འགྲོས་སུ་སྨྲས་པ་ལས་ཕྱི་མ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཐེག་པ་ནི། སྔ་མའི་འཕྲོ་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ཤིང་། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་གཞན་དོན་རླབས་པོ་ཆེ་སྤྱད་པའི་རྒྱུ་དམ་པ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་ཏེ། དེ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་མི་བསླུ་བར་ངེས་པའི་ཆོས་ཅན་མཚན་མར་སྣང་བའི་བློ་ཡི་ཡུལ་དུ་སྣང་རུང་རྣམས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་སྟེ། རྒྱུད་བླ་མའི་འགྲེལ་པར། ལམ་བདེན་ཐམས་ཅད་ནི་འདུས་བྱས། །འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །ཞེས་དང་། ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་སྟོང་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཤེས་རབ་སྤྲོས་པ་རྣམ་པར་ཞི་བའི་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟེ། བདེན་གཉིས་ལས། སྐྱེ་མེད་སྤྲོས་ཀུན་ཞི་བ་ལ། །དོན་དམ་ཞེས་པའི་བརྡ་མཛད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ཆོས་ཀུན་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་མ་ལ་དབང་བསྒྱུར་བས་ན་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་དོ་ཞེས་སྙིང་པོར་དྲིལ་ནས་གསུངས་ཤིང་། གཞུང་བརྟག་པ་ཁ་ཅིག་གིས་རྫོགས་ཆེན་གྱི་ལྟ་བ་འདི་དབུ་མ་སེམས་ཙམ་པའི་ལྟ་བ་དང་ཆོས་མཚུངས་སོགས་ཚིག་སྐམ་ཕུབ་ལ་ཁྱེར་ནས་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་མོད། ཅི་ཀ་གྲོགས་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་འོལ་ཚོད་ཀྱི་འཁྱོག་གཏམ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐེག་པའི་ཡང་རྩེ་ལ་སྨོད་པར་མ་བྱེད་ཅིག །ཐེག་པ་འོག་མ་ནས་གསུངས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞིའི་འདོད་ལུགས་ཀྱང་རྫོགས་ཆེན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཆེན
Chinese
通过修习地界而使果位现前。又是前面内容的延续。第二是独觉乘，在证悟蕴等无自性的基础上，外观的所取，粗大的外境之法，显现却不执著，如水中月般的体性，修习十二缘起顺生逆灭，烦恼自然解脱，从而现证独觉果位。这两者都修习增上戒律学，以及串习禅定之蕴，因此宣说了律藏和经藏二者。如是所说，独觉有如犀牛角般的独处者，以及安住于僧团中的两种。以所取法无我来修习一切外境皆无自性。以能取法无我来修习能取（8）的识，远离生灭住三者的空性。即所取和能取二者的无我，各自以不同的方式宣说，其中后者是大乘的证悟。第三是菩萨乘，是前面内容的延续，证悟一切法无自性，以大悲心行持广大的利他事业，其根本因是二谛之理。其中，对于因果不虚具有定解，具有法相，显现为心识对境的显现可能者，是世俗谛。在《宝性论》的注释中说：一切道谛皆是无常，一切无常皆是世俗。以及，与法性自然安住的空性相符顺，具有息灭戏论之相的智慧，是胜义谛。在《二谛论》中说：对于无生息灭一切戏论者，称为胜义。如是所说，一切法未曾隐没，能自在运用各种禅定，因此是阿毗达磨藏，如是归纳要义而宣说。有些研究经论者，以大圆满的见解与中观唯识宗的见解相同等空洞之语来诽谤。奇嘎朋友，你不要依靠粗略的臆测之语来诽谤乘之顶峰。下乘中所说的四宗的观点，也在大圆满的论著中
English
The attainment of fruition is achieved through the cultivation of the earth element. Continuing from the previous section, the second is the Pratyekabuddha Vehicle, which, based on the realization that the skandhas and so forth are without inherent existence, cultivates the twelve links of dependent origination in both forward and reverse order, with external objects of perception appearing but without attachment, like a reflection of the moon in water. Through this, afflictions are naturally liberated, and the fruition of a Pratyekabuddha is realized. Both of these practices cultivate the training in higher discipline and familiarize oneself with the aggregates of concentration, thus teaching both the Vinaya and Sutra Vehicles. As it is said, Pratyekabuddhas exist in two forms: those who are like rhinoceros horns and those who dwell in sanghas. One meditates on the lack of inherent existence of all external objects through the selflessness of perceived phenomena. One meditates on the emptiness of the knowing consciousness, which is the agent of grasping (8), being free from the three characteristics of arising, abiding, and ceasing, through the selflessness of the perceiving subject. The selflessness of both the perceived and the perceiver is spoken of in their respective ways, and the latter is the realization of the Great Vehicle. The third is the Bodhisattva Vehicle, which continues from the previous section, realizing that all phenomena are without inherent existence. The fundamental cause for engaging in vast activities for the benefit of others with great compassion is the principle of the two truths. Among these, those that are certain to be unfailing in cause and effect, possess characteristics, and are capable of appearing as objects of consciousness are the conventional truths. In the commentary on the Uttaratantra, it is said: 'All path truths are conditioned; all conditioned things are conventional.' And, the wisdom that accords with emptiness, which is the naturally abiding nature of phenomena, and possesses the aspect of completely pacifying elaboration, is the ultimate truth. In the Two Truths, it is said: 'For that which is unborn and pacifies all elaboration, the term 'ultimate' is used.' As it is said, since all phenomena are not hidden and one has mastery over various samadhis, it is the Abhidhamma Pitaka, as it is summarized and taught. Some who examine scriptures criticize the view of Dzogchen, claiming that it is the same as the view of Madhyamaka and Cittamatra, using empty words. Chika, my friend, do not rely on rough, speculative words to denigrate the pinnacle of the vehicles. The tenets of the four schools of thought spoken of in the lower vehicles are also found in the great treatises of Dzogchen.
Tibetan
་པོ་རྣམས་སུ་གཏན་ལ་ཕེབས་ཏེ། གཙོ་བོར་ནི་གངས་ཅན་གྱི་ལྗོངས་འདིར་རང་དང་གཞན་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པས་ཉི་ཟླ་ལྟར་གྲགས་པ་ཀུན་མཁྱེན་དྲི་མེད་འོད་ཟེར་གྱི་བཀའ་འབུམ་དལ་བོས་སྐོར་ རྩ་བ་སེམས་ཉིད་ངལ་བསོ། འགྲེལ་པ་ཤིང་རྟ་ཆེན་མོ། རྩ་བབས་མ་གཏན་ངལ་བསོ། འགྲེལ་པ་ཤིང་རྟ་ (༩)རྣམ་དག །རྩ་བ་སྒྱུ་མང་ལ་བསོ། འགྲེལ་པ་ཤིང་རྟ་བཟང་པོ་བཅས། ཡིད་བཞིན་མཛོད། མན་ངག །གྲུབ་མཐའ། ཐེག་མཆོག་ཚིག་དོན་ནམ་འོད་གསལ་ལས། གནས་ལུགས། ཆོས་ཉིད་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་དེ་བདུན་ནོ། །གསུམ་རྩ་འགྲེལ་དང་མཛོད་བདུན་ལ་སོགས་པས་ཤེས་ལ། ཀུ་སུ་ལུ་དག་གིས་ཀྱང་བརྟག་ཏུ་ཡོད་དེ། དང་པོ་ཉན་ཧོས་ལ་གཉིས། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་མདོ་སྡེ་བའོ། །སྔ་མས་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བ་བདེན་པར་འདོད། ཕྱི་མ་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལས་གྲུབ་པར་འདོད་དོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་གཉིས། སེམས་ཙམ་པ་དང་དབུ་མའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་པ་དང་། སེམས་ཙམ་རྣམ་རྫུན་པའོ། །དེ་ཡང་ལུང་ལས། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡང་བློ་ཁྱད་ཀྱིས། །གོང་མ་གོང་མ་རྣམས་ཀྱིས་གནོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་པས་མདོ་སྡེ་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བསྙད་དོ། ཁྱེད་ཅག་རྣམས་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལས་གྲུས་།།།པ་མི་འཐད་དེ། རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་ལའང་། ཕྱོགས་བཞི་མཚམས་བརྒྱད་སྟེང་འོག་གཉིས་དང་བཅུའི་བར་དུ་ཕྱེ་བས། རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དེ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་སོ། །ཞེས་སྨྲས་ནས། རང་ལུགས་འདི་ལྟར་འཇོག་སྟེ། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་བདེན་པར་འདོད་ཅིང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་མ་གྲུབ་སྟེ་དཔེར་ན་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་མ་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་སྣང་བ་སེམས་སུ་བདེན་པར་ཁས་བླངས་ནས་སེམས་ཀྱི་གཞི་རྩ་མཆོད་དོ། །སེམས་ཙམ་རྣམ་རྫུན་པས། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཡང་མེད། འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པའང་མེད། གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་རང་རིག་རང་གསལ་འདི་བདེན་པར་འདོད་དེ། འདི་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཡིན་ལ། འདིའི་སྟེང་དུ་ལས་འབྲས་ཁས་ལེན་པའོ། །དེ་ནི་གཉེན་པོས་བཅིངས་ཏེ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་བཞི་དང་བྲལ་བར་མ་ནུས། (༡༠)འོན་ཀྱང་འདི་ནི་ད་ལྟའི་མོས་སྒོམ་པ་ཕལ་གྱིས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཡིན་ཞེས་ཆེད་འཛིན་བྱས་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྒོམ་དུ་འདོད་པ་དང་མཚུངས་པ་ལྟར་སྣང་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་མ་ལོན་པའི་དམུན་པོ་
Chinese
在这些地方确定之后，主要是在这雪域，因为通达了自他宗派如海洋般的彼岸，如日月般著名，全知无垢光尊者的教言集，缓慢地翻阅：根本《心性休息》，注释《大车》，根本《本性休息》，注释《胜乘》（9），根本《幻化休息》，注释《善车》等。《如意宝藏论》，《窍诀》，《宗派》，《大乘义集或光明藏论》中，《实相》，《法性宝藏论》这七部。三根本注释和七宝藏等可以了解。库苏鲁等也可以考察。首先，小乘有二：有部和经部。前者认为外境是真实的。后者认为一切外境都是由极微组成的。大乘有二：唯识宗和中观宗。前者有二：唯识真实现象和唯识虚假现象。对此，经中说：“瑜伽士也因智慧的差别，被越来越高的见解所破斥。”正如所说，唯识真实现象对经部这样辩驳道：你们认为外境是由极微组成的，不合理。因为即使是不可分割的微尘，也被分为四个方向、八个角落、上下两个和十个部分，所以不可分割的微尘也不成立。这样说完，自己的观点这样安立：一切显现都认为是心，外境的一切显现都是心迷惑的显现，并非存在于外境，比如梦中的显现不存在一样。这样承认显现为心，并崇拜心的根本。唯识虚假现象认为：外境也不存在，能执着的意识也不存在，证悟能所二取皆无的觉性，自证自明是真实的。这是阿赖耶识，在此之上承认因果。它被对治所束缚，未能脱离四边戏论。（10）然而，这就像现在大多数的庸俗修行者，执着一切都是心，想要修习这种意识一样，这似乎是没有获得宗派成就的盲人。
English
Having settled in these places, mainly in this land of snow, because he reached the other shore of self and other doctrines like the ocean, he is as famous as the sun and moon. The teachings of the Omniscient Longchen Rabjam are slowly reviewed: Root "Resting the Mind Itself", Commentary "Great Chariot", Root "Resting the Basic Nature", Commentary "Excellent Chariot" (9), Root "Resting Illusion", Commentary "Good Chariot", etc. The Wish-Fulfilling Treasury, Instructions, Doctrines, The Supreme Vehicle Meaning Collection or Clear Light, Reality, The Treasury of Dharmata, these seven. The three root commentaries and the seven treasures can be understood. Kusulu and others can also investigate. First, the Hinayana has two: Vaibhashika and Sautrantika. The former believes that external appearances are real. The latter believes that all external appearances are composed of extremely small particles. The Mahayana has two: the Mind-Only School and the Middle Way School. The former has two: the Mind-Only True Appearance and the Mind-Only False Appearance. In this regard, the sutra says: "Yogis are also refuted by higher and higher views due to the difference in wisdom." As it is said, the Mind-Only True Appearance argues to the Sutra School in this way: You believe that external appearances are composed of extremely small particles, which is unreasonable. Because even an indivisible atom is divided into four directions, eight corners, upper and lower two, and ten parts, so the indivisible atom is not established. After saying this, one's own view is established in this way: all appearances are considered to be true in the mind, and all external appearances are appearances of the mind's delusion, and do not exist externally, just as appearances in a dream do not exist. In this way, they acknowledge appearances as the mind and worship the root of the mind. The Mind-Only False Appearance believes that external objects do not exist, nor does the consciousness that grasps them exist. The awareness that realizes the non-duality of the grasped and the grasper, self-awareness and self-illumination, is considered to be true. This is the Alaya consciousness, and on top of this, cause and effect are acknowledged. It is bound by antidotes and has not been able to break away from the four extremes of elaboration. (10) However, this is like most ordinary practitioners today, clinging to the idea that everything is the mind, wanting to practice this kind of consciousness, which seems to be a blind person who has not attained the accomplishment of the doctrine.