Tibetan
ས། རྣམ་རྟོག་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡིས། །ནན་གྱིས་མཁའ་ལ་མདུད་པ་དོར། །བཅིངས་མེད་རྣམ་པར་གྲོལ་མེད་པའི། ཡེ་ནས་ལྷུན་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཆོས། བསྟན་ཕྱིར་སྤྲོ་བ་སྣ་ཚོགས་མཛད། ཅེས་སོ། །དེ་ལྟ་ནའང་སྣང་ཡུལ་སེམས་མ་ཡིན། །བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་མེ་ལོང་ནང་ཞུགས་ཀྱང་། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་རྐྱེན་ཙམ་ལས། །བཞིན་དང་མེ་ལོང་ནམ་ཡང་ འདྲེས་མ་མྱོང་། །འདི་ལྟར་མེ་ལོང་གི་ནང་དུ་བྱད་གཟུགས་ཤར་བ་ན། མེ་ལོང་དངས་ཕ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་བརྙན་འཆར་བའི་རྟེན་བྱས་ཏེ་དེ་ལ་བཞིན་གྱི་རྣམ་པས་འབྲེལ་བའམ། གཏོད་བྱེད་བྱད་ཀྱི་ནུས་པ་ཚོགས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་སྣང་བ་ཙམ་ལས། །བཞིན་གྱིས་གཟུགས་བརྙན་དེ་ནི་བཞིན་དངོས་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། བཞིན་ལས་གཞིན་པའི་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱང་མེད་པ་བཞིན། འཁྲུལ་ངོར་འཆར་བའི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་རྒྱུ་རྐྱེན་འཁྲུལ་པའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་དུ་སྣང་བ་ཙམ་ལས་ཕྱི་དོན་དུ་གྲུབ་པ་མེད་དེ། །འཕགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། མེ་ལོང་ངོས་སམ་འབྲུ་མར་སྣོད་དག་ཏུ། །བུད་མེད་ཁ་བཞིན་བརྒྱན་པས་བལྟས་པ་ན། །དེ་ན་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་སྣང་ཡང་། །ཡོད་པ་མ་ཡིན་མེད་པའང་མ་ཡིན་ལྟར། །ཆོས་རྣམ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེའི་རང་བཞིན་ཡང་བཅར་ན་གཟུང་འཛིན་དུ་ཚོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཚུལ། མེད་བཞིན་སྣང་བ་དེར་འཛིན་འཁྲུལ་པའི་སེམས། །ཐག་ཁྲ་མཐོང་ཚེ་སྦྲུལ་དུ་འཛིན་བྱེད་ཀྱི། ཤེས་པ་དང་པོ་གཟུང་བའི་ཆོས་ཡིན་ལ། །རྗེས་ལ་རྟོག་དཔྱོད་ཞུ་གས་པ་འཛིན་པའོ། །དེ་ལ་སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བ་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་ལས་མ་འདས་ཀྱང་དེ་ལ་དེར་འཛིན་གྱི་འཁྲུལ་སེམས་གློ་བུར་བ་དཔེར་ན། ཕྱི་ཡུལ་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་མཚོན་ན་ཐག་ཁྲ་མཐོང་བའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ལ་སྤྲུལ་མ་ཡིན་བཞིན་དུ་སྤྲུལ་ཉིད་དུ་གདོན་མི་ཟ་བར་རྟོག་པ་ནི་ཚོར་བའི་ཕུང་པོས་བསྐྱེད་པའི་སེམས་ཀྱི་ཆ་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་དེ་ནི་གཟུང་བའི་ཡུལ་ཡིན་ལ། འཛིན་པའི་སེམས་ནི་རྗེས་ལས་སྐྱེས་པའི་སེམས་བྱུང་གིས་དཔྱོད་ པ་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་བརྟུལ་བཞུགས་ལས། དེ་ལ་གཟུང་བ་ནི་ཡུལ་དུ་འཛིན་པའི་སེམས་དང་། འཛིན་པ་ནི་དེ་ལ་དཔྱོད་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བའོ། །ཞེས་སོ། །འདི་ལྟར་མ་རྟོགས་པ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་དག་གཟུང་བ་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་ཡུལ་རགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཁས་ལེན་ལ། འཛིན་པ་ནི་
Chinese
啊！以执着于将分别念视为自我，强烈地在虚空中打结。为了宣说那无束缚也无解脱，本自俱足的佛法，示现种种方便。如是。虽然如此，显现的对境并非心。如同面容的影像进入镜中，仅仅是依缘而生的因缘，面容和镜子从未混合。如此，当面容在镜中显现时，镜子的清澈本身就作为影像显现的所依，并以面容的形态与之关联，或者仅仅是由于聚集了创造者的面容之力的因缘而显现。然而，面容的影像既不是真实的面容，也不是从面容中创造出面容的形态。同样，在错觉中显现的各种现象，仅仅是作为因缘错觉的依缘而生而显现，而没有在外在事物中成立。如《圣妙吉祥根本续》中所说：“如于镜面或油盏中，妇女以妆饰之面观看时，其中面容之坛城皆显现，然非有亦非无。一切法亦应如是知。”如是。其自性若逼近，则为从能取所取聚集而生的状态。无而显现的彼处，有执着的错觉之心。如见花绳时执着为蛇，最初的意识是所取的法，之后进行思辨分析的是能取。其中，显现的特征是无而显现，不超过如梦境般的意识，然而对此产生执着的错觉心是突发的。例如，以外境色蕴为例，看到花绳的第一个刹那，虽然不是蛇，却无疑地认为是蛇，这是由受蕴产生的心的部分，第一个刹那即是所取的对境。能取的心是从之后产生的随心所生而进行思辨的，是属于想蕴的自性。如观世音的行仪中所说：“其中，所取是执着于对境的心，能取是从对此进行思辨的心中产生的。”如是。像这样，不理解而具有傲慢的人们，认为所取仅仅是外在的粗大显现对境，而能取是
English
Ah! By clinging to the notion of self as conceptual thought, a knot is forcefully tied in the sky. To proclaim the Dharma of the Buddha, which is without bondage or liberation, and spontaneously perfect from the beginning, various skillful means are displayed. Thus it is. Even so, the object of appearance is not the mind. Just as the reflection of a face enters a mirror, it is merely a condition arising from interdependence. The face and the mirror never mix. Thus, when a face appears in a mirror, the clarity of the mirror itself serves as the basis for the appearance of the reflection, and it is related to it in the form of a face, or it merely appears due to the condition of the power of the creator's face being assembled. However, the reflection of the face is neither the real face, nor does it create the form of a face from the face. Similarly, the various phenomena that appear in delusion are merely appearing as the interdependence of the cause and condition of delusion, and are not established as external entities. As it is said in the "Arya Samadhiraja Sutra": "Just as in a mirror or a vessel of sesame oil, when a woman looks with an adorned face, the mandala of the face appears in it, but it is neither existent nor non-existent. All dharmas should be known in the same way." Thus it is. If its nature is approached closely, it is the state arising from the gathering of the apprehended and the apprehender. In that appearance of non-existence, there is the deluded mind of clinging. Just as when seeing a variegated rope, one clings to it as a snake, the first consciousness is the object of apprehension, and the subsequent analysis and discernment is the apprehender. Among these, the characteristic of appearance is appearing as non-existent, not exceeding the consciousness of a dream-like state, but the sudden deluded mind of clinging to it as such arises suddenly. For example, taking the external object of the form aggregate as an example, at the first moment of seeing a variegated rope, although it is not a snake, one undoubtedly thinks it is a snake. This is the part of the mind produced by the feeling aggregate, and that first moment is the object of apprehension. The apprehending mind is the mental factor that arises from the subsequent thought and discernment, and is the nature of the aggregate of discrimination. As it is said in the conduct of Avalokiteshvara: "Among these, the apprehended is the mind that clings to the object, and the apprehender arises from the mind that analyzes it." Thus it is. Like this, those who do not understand and have manifest pride, assert that the apprehended is merely the external, coarse object of appearance, and the apprehender is
Tibetan
རང་གི་ཤེས་པར་འདོད་པ་ཁོ་ནར་སྣང་བས་འཁྲུལ་པ་ལས་ཀྱང་ཉིད་འཁྲུལ་ཆེན་པོ་དེ་དགག་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྤྲུལ་དུ་སྣང་བ་གཟུང་བ་ལ། །འཛིན་པ་བདག་པོའི་ཤེས་པར་སྨྲ་བྱེད་ན། །སྣང་དང་སྣང་ཡུལ་མ་ཕྱེད་སྐྱེས་བུ་ཡང་། །སྣང་བ་ཉིད་དང་ལྷན་ཅིག་ཡོད་མེད་བྱེད། །ཅེས་སྨོས་པའི་དོན། འདི་ཙམ་གྱི་གཟུང་འཛིན་ནི་རྨོངས་ཆེན་ཀླུའི་གཉེན་པོ་ནམ་མཁའ་ལྡིང་གིས་ཀྱང་ཤེས་ཏེ་སྦྲུལ་དུ་སྣང་བ་དེ་གཟུང་བའི་ཡུལ་དུ་བལྟས་ནས། ཤེས་པ་ལ་སྒྲིན་པ་བསྐྱེད་དེ་ལྟོ་འགྲོ་རྣམས་མིད་པའི་རྗེས་ལ་ཅི་ཡང་མི་སེམས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་གཟུང་ཡུལ་གྱི་མཚན་ཉིད་དངོས་སྣང་འབའ་ཞིག་ལ་བཞག་ན། གཟུང་འཛིན་ལས་གྲོལ་བའི་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྣང་བ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཇི་སྙེད་པའི་མཁྱེན་ཡུལ་ལ་བྱིན་རླབས་འཇུག་པའི་སྣང་བའང་སྣང་མི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་དུ་མ་ཡོད་དོ། །དེ་བས་ན་སྣང་བས་རྡོ་རི་བྲག་ལ་སོགས་པས་བཅིངས་པ་མེད་ལ། དེ་ལ་དེར་འཛིན་གྱི་ཞེན་པ་ཡུལ་དུ་སོང་བ་གང་ཞིག་ལ་འཛིན་སེམས་ཀྱི་དཔྱད་པས་བཅིངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏིལ་ལི་པས་ཀྱང་། སྣང་བས་མི་འཆིང་ཞེན་པས་འཆིང་། །ཞེན་པ་ཆོད་ཅིག་ནཱ་རོ་པ། །ཞེས་བཤད་དོ། །ཁྱད་པར་སྣང་ཡུལ་སེམས་སུ་འདོད་པ་ནི་གོལ་ས་ཆེན་པོ་སྟེ། སྣང་ཡུལ་ནི་རང་མེད་པའི་ཚེ་ནའང་ཡོད་པ་དང་། རང་གཞན་ དུ་སོང་དུས་ཀྱང་དེ་ཉིད་མི་འཕོལ། ཁ་དོག་ལ་སོགས་པར་སྣང་བས་སེམས་དང་རྫས་འགལ་བ་ཉིད་དང་། གལ་ཏེ་རང་གི་སེམས་ཡིན་ན་རང་དང་ལྷན་ཅིག་འགྲོ་འོང་དུ་བྱེད་པས། རང་ཡོད་དུས་ན་དེ་ཡང་ཡོད། མེད་དུས་ན་མེད་པར་འགྱུར་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་སྣང་ཡུལ་ས་རྡོ་རི་བྲག་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་དེ་ལ་དེར་འཛིན་གྱི་བློ་དང་པོ་ལ་སྣང་བ་ཞེས་འདོད་པ་ཡིན་པས་དེའི་རྩ་བ་ཆོད་ན་འཛིན་པ་རང་དག་ལ་འགྲོ་བའི་ཚུལ། གང་དུའང་མ་རིག་གཟུང་འཛིན་གློ་བུར་རྐྱེན། །སྲིད་པའི་བདག་པོ་ང་དང་ང་ཡི་བར། །མེད་བཞིན་འཁྲུལ་པའི་རྩ་བ་ཆོད་གྱུར་ན། །ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་རང་བྱུང་རང་ལ་ཐིམ། །འདི་ལྟར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ནི་སྒྲོ་བཏགས་གློ་བུར་བའི་སེམས་སྲིད་པའི་བདག་པོ་ང་དང་ང་ཡི་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཕྲོ་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྩ་བ་སྟེངས་ན་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཀུན་གཞི་ལུང་མ་བསྟན་རིག་པའི་དབྱིངས་སུ་རང་ལོག་སྟེ་གདོད་མའི་གཤིས་སུ་གྲོལ་བའི་ཚུལ་མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། སེམས་ནི་བག་ཆགས་ཀུན་གྱིས། །ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དྲི་མ་ཡིན། །གཟུང་བ་ཡུལ་ལ་འཛིན་པ་སེམས། །དེ་ཕྱིར་འཁོར་བའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །སེམས་དང་བྲལ་ན་སངས་རྒྱས་ས། །ལུས་ཅན་ཀུན་གྱི་དྲི་མ་ཟད། །ཅེས་སོ། །ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས། རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལུགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གཞིའི་བཞུགས་ཚུལ་དང་འབྲེལ་བར་འཁོར་འདས་ཀྱི་སྒོ་འཕང་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཚོམས་ཏེ། ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པའི་འགྲེལ་པའོ།། །། རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལུགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གཞིའི་བཞུགས་ཚུལ་དང་འབྲེལ་བར་འཁོར་འདས་ཀྱི་སྒོ་འཕང་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཚོམས་ཏེ་ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པའི་འགྲེལ་པ།
Chinese
为了驳斥那种仅仅因为事物显现为自己所知，就产生的巨大错误。如果将显现为幻化的事物执著为所取，并声称执著是主体的意识，那么，对于不能区分显现和显现之境的凡夫俗子来说，显现本身也会随之存在或不存在。这就是所说之意。仅仅是这种能取所取，就连愚昧至极的龙之仇敌大鹏鸟也知道，它将显现为蛇的事物视为所取的对象。因此，它增长了意识的敏锐度，在吞噬了腹行生物之后，什么也不再思考。因此，如果将所取之境的特征仅仅定义为事物显现，那么，从能取所取中解脱出来的圣者们，也会失去如幻般的显现。此外，诸佛所知的无量境，以及加持融入的显现等，也会因为无法显现而产生诸多过失。因此，显现并不能束缚石头、山脉等事物，而执著于这些事物本身，并将其视为实有之境的执著心，才会受到执著心的束缚。正如提洛巴所说：显现不束缚，执著才束缚。断除执著吧，那若巴！特别是，将显现之境视为心识，这是一个巨大的误区。因为显现之境在没有自我的情况下也存在，并且在转化为他物时也不会改变。颜色等显现与心识和物质是相互对立的。如果它是自己的心识，那么它应该与自己一同来去，自己在的时候它也存在，自己不在的时候它也应该不存在。因此，将显现之境，如土地、石头、山脉等，视为对象，并将最初对这些事物产生执著的念头称为显现。如果断除这个根源，那么能取就会自然清净。无论在何处，无明的能取所取都是突如其来的因缘。轮回的主宰，我与我的，如果断除了本不存在的错觉之根，那么，普作王（藏文：ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ།）就会自生自灭。如此，能取所取二者都是虚构的、突如其来的心识，是轮回的主宰，是我与我所的一切的延伸基础。因此，断除其根源，即八识聚和相应的阿赖耶识，以及无记的法界，就会自然回归，并在原始本性中解脱。《珍珠鬘》中说：心是习气之
English
To refute the great error that arises simply because things appear to be known to oneself. If grasping at what appears as illusion is asserted as the consciousness of the grasper, then even ordinary beings who cannot distinguish between appearance and the object of appearance will also experience existence and non-existence along with the appearance itself. This is the meaning of what was said. Even the great Garuda, the enemy of the serpent of great ignorance, knows this much about grasping and being grasped, as it regards the appearance of a snake as the object to be grasped. Therefore, it increases the sharpness of its consciousness and, after swallowing the crawling creatures, thinks nothing more. Therefore, if the characteristic of the object to be grasped is defined solely as the appearance of things, then even the noble ones who are liberated from grasping and being grasped will lose the appearance of illusion. Furthermore, the countless realms known by the Buddhas, and the appearances into which blessings enter, will have many faults, such as the inability to appear. Therefore, appearance does not bind stones, mountains, and so on, but the attachment to those things themselves, and the grasping mind that regards them as real objects, is bound by the grasping mind. As Tilopa said: Appearance does not bind, attachment binds. Cut off attachment, Naropa! In particular, considering the object of appearance as mind is a huge mistake. Because the object of appearance exists even in the absence of self, and it does not change when transformed into something else. The appearance of colors and so on is opposed to mind and matter. If it is one's own mind, then it should come and go with oneself, existing when oneself exists, and not existing when oneself does not exist. Therefore, the object of appearance, such as earth, stones, mountains, and so on, is regarded as an object, and the first thought of attachment to these things is called appearance. If this root is cut off, then the grasper will naturally become pure. Wherever it may be, the ignorance of grasping and being grasped is a sudden cause. The lord of existence, I and mine, if the root of the non-existent delusion is cut off, then the All-Creating King (Tibetan: ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ།) will dissolve into self-arisen self. Thus, the two, grasping and being grasped, are fabricated, sudden minds, the basis for the proliferation of the lord of existence, I and all that is mine. Therefore, cutting off its root, that is, the eight aggregates of consciousness and the corresponding alaya-consciousness, and the unlabelled realm of phenomena, will naturally return and be liberated into the primordial nature. The Garland of Pearls says: Mind is the habitual tendency of
Chinese
（由于）。有情众生的垢染是。（能）被执持的对境，执持的心。因此是轮回的法性。离于心则成佛。一切有情的垢染尽。如是说。《功德宝藏论》中，与大圆满自性独特的基之安住方式相关，确定轮涅之门径的篇章，第十一章的注释。 与大圆满自性独特的基之安住方式相关，确定轮涅之门径的篇章，第十一章的注释。