Tibetan
ཆད་ཅིང་། ཕྱིས་པཎྜི་ཏ་སྨྲི་ཏིས་ཁམས་སུ་འཆད་ཉན་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་རྒྱུན་ལས་རིམ་པར་འཕེལ་བ་ནས་བཟུང་། མཆིམས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་དངོས་སློབ་སྣར་ཐང་འཇམ་དབྱངས་པས་མཛོད་འགྲེལ་མངོན་པའི་རྒྱན་སོགས་མཛད་པ་ནས་དར་རྒྱས་སུ་གྱུར་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་ཐེགས་ཆེན་གྱི་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་སུ་བཀྲལ་བའི་མངོན་པ་ཀུན་བཏུས་མཛད་ཅིང་། འཕགས་ཡུལ་དུ་དར་ཞིང་རྒྱས་པར་བྱུང་མོད་ཀྱང་དེང་སང་བཤད་སྲོལ་ཡོད་པར་མི་སྣང་ངོ་། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་ཐེག་པ་དེའང་བསྡུ་ན་དམན་མཆོག་གཉིས་སུ་འདུ་ཞིང་། ཐེག་དམན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ལ་བྱེ་མདོ་དང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ལ་དབུ་སེམས་གཉིས་ཏེ་བཞིར་ངེས་པའི། དང་པོ་ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའ་ལའང་གསུམ་ལས། དང་པོ་མཚན་ཉིད་ནི། ཐེག་དམན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་གང་ཞིག །རང་རིག་ཐ་སྙད་ཙམ་དུའང་ཁས་མི་ལེན་པའོ། །ངེས་ཚིག་ནི། ཤེས་བྱའི་གཞི་ལྔ་པོ་ཐམས་ཅད་རྫས་སུ་ཡོད་དེ། བྱེ་བྲག་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་སྨྲ་བས་ན་དེ་སྐད་དོ། །དབྱེ་ན། རྩ་བའི་སྡེ་པ་བཞི་དང་། དེ་ལས་གྱེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་རྣམས་སོ། །གྲུབ་པའི་མཐའི་འདོད་ཚུལ་ལ། གཞི། ལམ། འབྲས་བུ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་རྒྱས་པར་ཕྱེ་ན་ཕུང་པོ་ལྔ། ཁམས་བཅོ་བརྒྱད། སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་རྣམས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་ཅིང་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལེགས་པར་བསྡུ་ན། བཅོམ་གཞིག་གང་རུང་གི་སྒོ་ནས་ངར་འཛིན་གྱི་བློ་འདོར་དུ་རུང་བ་རྫ་བུམ་ལྟ་བུ་བཏགས་ཡོད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་། དེ་གཉིས་གང་ཡང་རུང་བས་ངར་འཛིན་གྱི་བློ་འདོར་དུ་མི་རུང་བ་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་ལྟ་བུ་རྫས་ཡོད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གཉིས་སུ་འདུས་པར་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། བདེན་བཞི་ རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ལ་དམིགས་ནས་ལམ་ལྔའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སྤངས་པས་དམན་ལམ་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རིམ་བཞིན་དུ་ཐོབ་པར་འཆད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། མི་རྟག་པ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་བསྒོམས་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མི་ཤེས་པ་ཙམ་སྤངས་པས་དམན་པའི་དགྲ་བཅོམ་གྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཉམས་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཕྱིར། སླར་རྒྱུན་ཞུགས་སུ་འགྱུར་བར་སྲིད་པར་ཁས་ལེན་ལ་གང་གི་དམིགས་པ་དེ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོ
Chinese
中断了。后来班智达斯弥底在康区讲修，确立了传承，并逐渐发展。从钦·一切智的亲传弟子纳塘·蒋扬造作《俱舍论释·现观庄严论》等论著后，开始兴盛。第二，导师无著依靠大乘的阿毗达磨论藏，以唯识宗的方式解释，造作了《阿毗达磨集论》。 虽然在印度兴盛，但现在似乎没有讲授的传统了。如此作为因道的法，总的来说可以归纳为下乘和上乘两种。声称下乘宗义的有说一切有部和经量部，声称大乘宗义的有中观宗和唯识宗，确定为这四种。第一，关于声闻说一切有部的宗义，也有三种。第一，定义是：凡是声称下乘宗义，甚至不承认自证只是名言的。 词源是：所有五种知识的对象都实有，因为分别开来宣说，所以这样称呼。分类是：根本的四个部派，以及由此分出的十八个部派。宗义的观点有：基础、道、果三个方面。第一方面是：如果详细区分所有知识的对象，则存在五蕴、十八界、十二处，并且如果很好地归纳所有这些，则可以分为两种：一种是通过摧毁或破坏的方式可以去除我执之念的，如瓦罐，是假有世俗谛；另一种是通过以上两种方式都无法去除我执之念的，如不可分割的微尘，是实有胜义谛。第二方面是：以十六种行相的四谛为对境，通过五道的现观来修持，从而断除烦恼障和非烦恼障两种障碍，依次获得下乘阿罗汉和佛的果位。第三方面是：通过修习无常等十六种行相，仅仅断除了烦恼障的无知，从而获得下乘阿罗汉的果位，但因为它是退转之法，所以承认可能会再次变成须陀洹，并且其所缘是三大阿僧祇劫的福德资粮。
English
It was interrupted. Later, Paṇḍita Smṛti established the tradition of teaching and practice in Kham, and it gradually developed. From the time when Chim Thams Cad Khyenpa's direct disciple, Narthang Jamyang, composed works such as the commentary on the Treasury of Knowledge, the Ornament of Clear Realization, etc., it became prosperous. Secondly, the teacher Asanga, relying on the Abhidharma collections of the Mahāyāna, explained it in the manner of the Mind-Only school, composing the Compendium of Abhidharma. Although it flourished in India, it does not seem to have a tradition of teaching now. Thus, the vehicle that serves as the path of cause can be summarized into two: the Lesser Vehicle and the Greater Vehicle. Those who assert the tenets of the Lesser Vehicle are the Vaibhāṣika and Sautrāntika schools, and those who assert the tenets of the Greater Vehicle are the Madhyamaka and Yogācāra schools, which are determined to be these four. First, regarding the tenets of the Śrāvakayāna Vaibhāṣika school, there are also three aspects. First, the definition is: Any who assert the tenets of the Lesser Vehicle and do not even acknowledge self-awareness as merely a designation. The etymology is: All five objects of knowledge exist as substances, and because they are spoken of by separating them individually, it is called that. The divisions are: the four fundamental schools and the eighteen schools that branched out from them. The tenets of the established conclusion have three aspects: the basis, the path, and the result. The first aspect is: If all objects of knowledge are divided in detail, they are considered to exist as the five aggregates, the eighteen elements, and the twelve sources, and if all of these are well summarized, they can be divided into two: one that can remove the thought of self-grasping through destruction or disintegration, like a clay pot, is the conventionally true, imputedly existent; and the other that cannot remove the thought of self-grasping through either of the above two methods, like an indivisible atom, is the ultimately true, substantially existent. The second aspect is: by taking the Four Noble Truths with their sixteen aspects as objects, and practicing through the realization of the five paths, one abandons the two obscurations of afflictive and non-afflictive obscurations, and gradually attains the results of the Lesser Vehicle Arhat and the Buddha. The third aspect is: by meditating on the sixteen aspects such as impermanence, one abandons only the ignorance of the afflictive obscurations, thereby attaining the state of the Lesser Vehicle Arhat, but because it is subject to decline, it is acknowledged that one may become a Stream-enterer again, and its object is the accumulation of merit of three countless eons.
Tibetan
གས་དང་འབྲེལ་བར་ཉམས་སུ་བླངས་པས་མི་ཤེས་པ་གཉིས་ཀ་སྤངས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་དེའི་ཐུགས་རྒྱུད་ནི་ཟད་དང་མི་སྐྱེ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་གཟུགས་སངས་རྒྱས་ཡིན་གྱི། ཕྱིའི་གཟུགས་ཕུང་དེ་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལས་སངས་རྒྱས་སུ་མི་འདོད་ལ། མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་ཚུན་ཆད་ལྷག་བཅས་དང་། དེ་ཕན་ཆད་ལྷག་མེད་དགྲ་བཅོམ་དུ་འདོད་པ་ལས་སྤྲུལ་པ་ལ་སོགས་ཁས་མི་ལེན་ཅིང་། རྒྱུ་དེས་སྐུ་གསུམ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་བཞག་པའང་མི་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་བཤད་པ་ལ་བཞི། མཚན་ཉིད་ནི། ཐེག་དམན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་གང་ཞིག་ཕྱི་དོན་དང་རང་རིག་གཉིས་ཀ་བདེན་ ཞེན་གྱིས་ཁས་ལེན་པའོ། །ངེས་ཚིག་ནི། ཐེག་དམན་གྱི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དེ་ལ་ཚད་མར་བྱེད་པས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ། དབྱེ་ན་ལུང་གི་རྗེས་འབྲང་དང་། རིག་པའི་རྗེས་འབྲངས་གཉིས་ལས། སྔ་མ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་དང་། ཕྱི་མ་ནི་ཚད་མ་སྡེ་བདུན་ལ་སོགས་པ་ནས་བཤད་པའི་མདོ་སྡེ་བ་དག་གོ། །མཛད་འཕྲོ་ལུས།། །། རིག་གནས་ཕྱི་ནང་གི་གཏམ་ཉུང་ངུ་།
Chinese
通过与空性相关联而修习，从而断除两种无知，那佛陀果位的意续是了知灭尽和不生的智慧之自性佛，不认为外在的色身从苦谛中成佛，在未脱离痛苦之前认为是具有残余的，在那之后认为是无余的阿罗汉，不承认化身等等，也不因此而安立三身等等。第二，宣说经部宗的观点有四点。定义是：凡是声闻乘的宗义论者，以真实执着而承认外境和自识二者。词源是：由于追随声闻乘的经部，并将其作为量，所以称为经部。分类有教证随行者和理证随行者两种。前者是《入智慧》等七部阿毗达磨，后者是从《量理七论》等中所说的经部师们。未完待续。 关于内外文化的简短对话。
English
By practicing in connection with emptiness, both types of ignorance are abandoned. The mind-stream of that state of Buddhahood is the Buddha, the very nature of wisdom that knows cessation and non-arising. The external physical body is not considered to become a Buddha from the truth of suffering. Until liberation from suffering, it is considered to have remainder, and after that, it is considered to be an Arhat without remainder. Emanations, etc., are not accepted, and the establishment of the three bodies, etc., is not done because of that. Second, there are four points in explaining the view of the Sutra School. The definition is: Any proponent of the Hinayana tenets who accepts both external objects and self-awareness as truly existent. The etymology is: Because they follow the Sutras of the Hinayana and take them as valid, they are called Sutra followers. There are two types: followers of scripture and followers of reasoning. The former are the seven Abhidharma treatises such as "Entering into Wisdom," and the latter are the Sutra followers described in the "Seven Treatises on Valid Cognition," etc. To be continued. A short conversation about inner and outer culture.