Tibetan
རིག་གནས་ཕྱི་ནང་གི་གཏམ་ཉུང་ངུ་། རིག་གནས་ཕྱི་ནང་གི་གཏམ་ཉུང་ངུ་། ༈ ལེགས་པར་སྦྱར་བའི་གཞུང་གི་བརྗོད་བྱ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ། འཕགས་པའི་ཡུལ་དུ་སྤྱིར་རྣམ་གྲངས་མང་ནའང་། བྲམ་ཟེ་པཱ་ཎི་ནིས་མཛད་པའི་པཱ་ཎི་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་དང་། དེའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་སློབ་དཔོན་ཙནྡྲ་གོ་མིས་མཛད་པའི་བློ་རབ་འཇུག་པ་པཎྜི་ཏའི་ལུགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཙཱནྡྲ་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ། རྒྱལ་པོ་བདེ་སྤྱོད་བཟང་པོའི་དོན་དུ་དབང་ཕྱུག་གོ་ཆ་ལ་གཞོན་ནུ་ཀཱཏྟི་ཀས་མངོན་སུམ་དུ་སྩལ་བའི་གོ་སླ་བ་རྒྱལ་པོ་ལུགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཀཱ་ལཱ་ པ་སྟེ་ཆ་བསག་གི་མདོ། བྲམ་ཟེའི་སློབ་དཔོན་ཨ་ནུ་བྷ་ཏི་སྭཱ་རཱུ་པ་ལ་འཕགས་མ་དབྱངས་ཅན་མས་སྩལ་བའི་དབྱངས་ཅན་སྒྲ་མདོ་སྟེ་བཞི་ལས། ཕྱི་མ་གསུམ་པོ་བོད་འདིར་ཚང་བར་འགྱུར་ཞིང་། །སྐད་གཉིས་སྨྲ་བའི་གཙུག་གི་ནོར་བུ་ཤོང་དཔང་ཡབ་སྲས་བརྒྱུད་པར་བཅས་པ་དང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཆོས་ཀྱི་སྣང་བའི་ཞབས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་ལས་དེང་སང་གི་བར་དུ་འཆད་ཉན་ནུབ་པ་མེད་པར་གནས་ལ། པཱ་ཎི་པ་ནི་རྩ་འགྲེལ་གཉིས་ཀ་ལྷ་ལྡན་འབྲས་སྤུངས་སུ་འདར་པ་ལོ་ཆེན་ངག་དབང་ཕུན་ཚོགས་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བར་མཛད་ཀྱང་འཆད་ཉན་དར་རྒྱས་ཆེ་བར་མ་བྱུང་ངོ་། །གཞན་ཡང་བསིལ་ལྗོངས་ར་བ་དཀར་པོས་བསྐོར་བའི་ལྗོངས་འདིའི་སྒྲ་ཡི་བསྟན་བཅོས་འཇམ་མགོན་ཐུ་མིའི་ཞབས་ཀྱི་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱི་དཔལ་ལས་བྱུང་བ་མང་དག་ཞིག་ཡོད་པར་སྣང་ནའང་། དེང་སང་སུམ་རྟགས་གཉིས་ཙམ་མ་གཏོགས་མི་བཞུགས་ལ། དེའི་བརྗོད་བྱ་ཡང་མིང་གི་གཞི་དང་། རྟགས་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བ་དང་། སྔོན་འཇུག །རྗེས་འཇུག །བྱ་བྱེད་ལས་གསུམ། དུས་གསུམ་གྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་མཚོན་པ་རྣམས་ཏེ། །འདི་ལ་རང་བོད་སྔ་རབས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསླབ་སྲོལ་ནན་ཏན་དུ་མ་མཛད་པ་ལྟ་བུས་འགྲེལ་པའི་རིགས་ཆེར་མ་མཐོང་ལ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཞྭ་ལུ་ལོ་ཆེན་གྱིས་འགྲེལ་པ་མཛད་ནས་བཟུང་འཆད་ཉན་གྱིས་། གཏན་ལ་ཕབ་པའི་འགྲེལ་བྱེད་མཁན་པོ་གྲངས་ཀྱིས་མི་ལངས་པ་བྱུང་ནའང་གཞུང་དོན་ཐམས་ཅད་དཔྱིས་ཕྱིན་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བར་སྣང་མོད། ཕྱིས་སུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དྷརྨ་ཀ་རས་མཛད་པའི་འགྲེལ་ཆེན་ཁོ་ན་ལེགས་པར་ཁུམས་སོ། །བཞི་པ་དོན་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པའི་འཁྲུལ་པར་སྨྲ་བ་གཞན་དག་ཚར་བཅད་པ་ཚད་མ་རིག་པ་ལ། ངོ་བོ་ནི། ཤེས་བྱ་གང་ཞིག་གཞལ་བྱའི་ཡུལ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་རིག་པས་མ་། འཁྲུལ་པར་གཏན་ལ་འབེབས་ནུས་པའི་ཐབས་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ། ངེས་ཚིག་ནི 【处理错误】 [ { "original_tibetan": "རིག་གནས་ཕྱི་ནང་གི་གཏམ་ཉུང་ངུ་།", "chinese_translation": "关于内外文化的简短对话", "english_translation": "A Short Discourse on Inner and Outer Cultures" }, { "original_tibetan": "རིག་གནས་ཕྱི་ནང་གི་གཏམ་ཉུང་ངུ་།", "chinese_translation": "关于内外文化的简短对话", "english_translation": "A Short Discourse on Inner and Outer Cultures" }, { "original_tibetan": "༈ ལེགས་པར་སྦྱར་བའི་གཞུང་གི་བརྗོད་བྱ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ། འཕགས་པའི་ཡུལ་དུ་སྤྱིར་རྣམ་གྲངས་མང་ནའང་། བྲམ་ཟེ་པཱ་ཎི་ནིས་མཛད་པའི་པཱ་ཎི་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་དང་། དེའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་སློབ་དཔོན་ཙནྡྲ་གོ་མིས་མཛད་པའི་བློ་རབ་འཇུག་པ་པཎྜི་ཏའི་ལུགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཙཱནྡྲ་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ། རྒྱལ་པོ་བདེ་སྤྱོད་བཟང་པོའི་དོན་དུ་དབང་ཕྱུག་གོ་ཆ་ལ་གཞོན་ནུ་ཀཱཏྟི་ཀས་མངོན་སུམ་དུ་སྩལ་བའི་གོ་སླ་བ་རྒྱལ་པོ་ལུགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཀཱ་ལཱ་\nཔ་སྟེ་ཆ་བསག་གི་མདོ། བྲམ་ཟེའི་སློབ་དཔོན་ཨ་ནུ་བྷ་ཏི་སྭཱ་རཱུ་པ་ལ་འཕགས་མ་དབྱངས་ཅན་མས་སྩལ་བའི་དབྱངས་ཅན་སྒྲ་མདོ་སྟེ་བཞི་ལས། ཕྱི་མ་གསུམ་པོ་བོད་འདིར་ཚང་བར་འགྱུར་ཞིང་། །སྐད་གཉིས་སྨྲ་བའི་གཙུག་གི་ནོར་བུ་ཤོང་དཔང་ཡབ་སྲས་བརྒྱུད་པར་བཅས་པ་དང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཆོས་ཀྱི་སྣང་བའི་ཞབས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་ལས་དེང་སང་གི་བར་དུ་འཆད་ཉན་ནུབ་པ་མེད་པར་གནས་ལ། པཱ་ཎི་པ་ནི་རྩ་འགྲེལ་གཉིས་ཀ་ལྷ་ལྡན་འབྲས་སྤུངས་སུ་འདར་པ་ལོ་ཆེན་ངག་དབང་ཕུན་ཚོགས་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བར་མཛད་ཀྱང་འཆད་ཉན་དར་རྒྱས་ཆེ་བར་མ་བྱུང་ངོ་། །གཞན་ཡང་བསིལ་ལྗོངས་ར་བ་དཀར་པོས་བསྐོར་བའི་ལྗོངས་འདིའི་སྒྲ་ཡི་བསྟན་བཅོས་འཇམ་མགོན་ཐུ་མིའི་ཞབས་ཀྱི་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱི་དཔལ་ལས་བྱུང་བ་མང་དག་ཞིག་ཡོད་པར་སྣང་ནའང་། དེང་སང་སུམ་རྟགས་གཉིས་ཙམ་མ་གཏོགས་མི་བཞུགས་ལ། དེའི་བརྗོད་བྱ་ཡང་མིང་གི་གཞི་དང་། རྟགས་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བ་དང་། སྔོན་འཇུག །རྗེས་འཇུག །བྱ་བྱེད་ལས་གསུམ། དུས་གསུམ་གྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་མཚོན་པ་རྣམས་ཏེ། །འདི་ལ་རང་བོད་སྔ་རབས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསླབ་སྲོལ་ནན་ཏན་དུ་མ་མཛད་པ་ལྟ་བུས་འགྲེལ་པའི་རིགས་ཆེར་མ་མཐོང་ལ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཞྭ་ལུ་ལོ་ཆེན་གྱིས་འགྲེལ་པ་མཛད་ནས་བཟུང་འཆད་ཉན་གྱིས་།", "chinese_translation": "关于阐述梵文典籍主题的论著，在印度虽然总的来说种类繁多，但有婆罗门波你尼所著的《波你尼声明论》，以及阐明其意义的旃陀罗·郭弥论师所著的《智者入道论》，这是班智达的论著《旃陀罗声明论》。为了国王善行，自在铠甲（自在军）显现赐予青年卡提卡的易懂的国王论著《迦罗波声明论》，即分段经。还有婆罗门论师阿奴巴底·斯瓦卢帕从圣母辩才天女处获得的《辩才天女声明论》，总共四种。其中后三种在藏地得以完备。译师世系中，以善于两种语言而闻名的贤者松巴父子，以及一切智者法光（的恩德），直到如今讲修也未曾衰败。波你尼的根本论和注释，由拉萨哲蚌寺的扎巴大译师阿旺彭措伦珠翻译，但讲修并未广泛弘扬。此外，在这被白色雪山环绕的凉爽之地，从妙音怙主图弥的智慧光芒中产生的声明论著虽然看似很多，但如今只剩下《藏文文法三十颂》和《藏文正字法》两种。其主题也仅限于名词的基础、三种性别的区分、前缀、后缀、能动、所动、业三种，以及三种时态的区分等。对于此，似乎早期的藏族学者们没有认真学习，因此没有见到太多的注释。自从一切智者夏鲁大译师作注释之后，讲修便开始了。", "english_translation": "Regarding treatises that explain the subject matter of well-composed Sanskrit texts, although there are generally many kinds in India, there are Pāṇini's Pāṇinīya Vyākaraṇa composed by the Brahmin Pāṇini, and Candragomin's treatise for intelligent entry, Cāndra Vyākaraṇa, which clarifies its meaning. For the sake of King De-spyon-bzang-po, the easy-to-understand royal treatise Kātantra Vyākaraṇa, namely the aphorisms of aggregation, was manifestly bestowed upon the youth Kārttikeya by Īśvaravarman. And the fourth is Sarasvatī Vyākaraṇa, which was bestowed upon the Brahmin teacher Anubhūti Svarūpa by the Holy Mother Sarasvatī. Of these four, the latter three became complete in Tibet. Thanks to the lineage of the translator Shong-ston father and sons, jewels among bilingual speakers, and the all-knowing Chos-kyi-snang-ba, the teaching and practice have remained without decline until the present day. Pāṇini's root text and commentary were translated by Drakpa Lotsawa Ngawang Phuntsok Lhundrup at Drepung Monastery in Lhasa, but the teaching and practice did not become widespread. Furthermore, in this cool land surrounded by white snowy mountains, although there seem to have been many treatises on grammar that arose from the splendor of Jampal Dorje's wisdom, only the Sumchupa and Tagjukpa remain today. Their subject matter is limited to the basis of nouns, the distinction of the three genders, prefixes, suffixes, the three (grammatical) agents, and the distinction of the three tenses. It seems that the early Tibetan scholars did not study this diligently, so not many commentaries are seen. Since the all-knowing Zhwa-lu Lo-chen composed a commentary, the teaching and practice began." }, { "original_tibetan": "གཏན་ལ་ཕབ་པའི་འགྲེལ་བྱེད་མཁན་པོ་གྲངས་ཀྱིས་མི་ལངས་པ་བྱུང་ནའང་གཞུང་དོན་ཐམས་ཅད་དཔྱིས་ཕྱིན་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བར་སྣང་མོད། ཕྱིས་སུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དྷརྨ་ཀ་རས་མཛད་པའི་འགྲེལ་ཆེན་ཁོ་ན་ལེགས་པར་ཁུམས་སོ། །བཞི་པ་དོན་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པའི་འཁྲུལ་པར་སྨྲ་བ་གཞན་དག་ཚར་བཅད་པ་ཚད་མ་རིག་པ་ལ། ངོ་བོ་ནི། ཤེས་བྱ་གང་ཞིག་གཞལ་བྱའི་ཡུལ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་རིག་པས་མ་། འཁྲུལ་པར་གཏན་ལ་འབེབས་ནུས་པའི་ཐབས་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ། ངེས་ཚིག་ནི", "chinese_translation": "虽然出现了无数确定其意义的注释者，但要完全理解所有经文的意义似乎非常困难。后来，只有一切智者达玛嘎ra所作的注释才能很好地理解。第四，在驳斥那些错误理解意义的谬论的因明学中，其本质是：任何知识，通过衡量的对境和衡量者的智慧，以及能够确定谬误的方法及其分支。定义是：", "english_translation": "Although countless commentators have appeared who have established its meaning, it seems very difficult to fully understand the meaning of all the texts. Later, only the great commentary composed by the all-knowing Dharma Kara is well understood. Fourth, in epistemology, which refutes others who speak of mistaken ideas that wrongly understand the meaning, its essence is: any knowable thing, through the object of measurement and the wisdom of the measurer, along with the means and branches capable of determining error. The definition is:" } ] ============================================================
Tibetan
། པྲ་མཱ་ཎ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལས་དྲངས་ན་ཚད་མ་སྟེ། དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་ཕན་ཚུན་གྱིས་གཞལ་བྱ་འཇལ་བ་ལ་ཆེ་ཆུང་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་སམ། རྒྱུ་མཚན་ནམ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བྲེ་སྲང་ལ་སོགས་པ་ཚད་མར་འཇོག་པ་བཞིན། འདིར་ཡང་རང་རང་གི་ངོ་སྐལ་དང་མཐུན་པའི་གཞལ་བྱའི་ཡུལ་གང་ཞིག་མ་འཁྲུལ་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པས་ལོག་པར་རྟོག་པ་སེལ་བའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པའོ། །དབྱེ་ན། གཞལ་བྱ་མངོན་སུམ་དང་། ལྐོག་གྱུར་དང་། ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་གསུམ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་བློ་གྲོས་མངོན་སུམ། རྗེས་དཔག །ལུང་གི་ཚད་མ་གསུམ་སྟེ། འོན་ཀྱང་ཕྱི་མ་ཉིད་རིགས་པས་གྲུབ་ན་ཚད་མ་ཡིན་ཅིང་། མ་གྲུབ་ན་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་བསྡུས་ནས་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་བཤད་ལ། དང་ པོ་མངོན་སུམ་ལའང་དབང་མངོན། ཡིད་མངོན། རང་རིག །རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་བཞི་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལའང་། རང་བཞིན་གྱི། འབྲས་བུའི། མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཡང་དག་གསུམ་དུ་དབྱེ་བ་སོགས་མཐའ་ཀླས་ལ། དེའི་ཡན་ལག་སྒྲུབ་བྱེད་དང་། སུན་འབྱིན་ཏེ་བཞི་པོ་རེ་རེར་ཀྱང་ཡང་དག་དང་ལྟར་སྣང་གཉིས་སུ་དབྱེ་བས་རྟོག་གེའི་ཚིག་དོན་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཅེས་གྲགས་པ་རྣམས་སོ། །ཡང་སློབ་དཔོན་ཕྱུ་བ་ཆོས་ཀྱི་སེང་གེ་སོགས་ཀྱིས་ཚད་མ་རིག་པའི་སྒོ་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་བསྡུས་གྲྭ་ཞེས་པའི་སྲོལ་གསར་དུ་བཏོད་པར་མཛད་པའི་བརྗོད་བྱ་ཡང་། ཇི་སྐད་དུ། ཁ་དོག་དཀར་དམར་རྫས་ཆོས་ལྡོག་ཆོས་གཉིས། །འགལ་དང་མི་འགལ་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གཉིས། །འབྲེལ་དང་མ་འབྲེལ་ཐ་དད་ཐ་མིན་གཉིས། །རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས། །སྔ་བཙན་བར་བཙན་ཕྱི་བཙན་མཚན་མཚོན་གཉིས། །ཡོད་རྟོགས་མེད་རྟོགས་རྟགས་རྟོགས་དངོས་རྟོགས་གཉིས། །ཞེས་བསྡུས་ཚན་བཅོ་བརྒྱད་དུ་བྱེད་པ་རྣམས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཚད་མ་རིག་པའི་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་མདོ་སྡེ་རྣམས་སུ་མངོན་རྗེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སོགས་ཟུར་གྱིས་བསྟན་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར། འཕགས་ཡུལ་དུ་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་ཚད་མ་ཀུན་བཏུས་དང་། དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་ རྣམ་འགྲེལ་སོགས་སྡེ་བདུན་དང་། དེའི་སློབ་མ་ཀུན་མཁྱེན་ལྷ་དབང་བློ་སོགས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་མང་དུ་བྱུང་ལ། བོད་ཡུལ་འདིར་བརྟན་པའི་འཁོར་ལོ་ངུར་སྨྲིག་གི་ཟློས་གར་རྔོག་ལོ་ཆེན་པོ་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འཆད་ཉན་རྩལ་དུ་བཏོན། འཇམ་མགོན་ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏས་སྡེ་བདུན་གྱི་དོན་ཕལ
Chinese
如果从梵语“Pramana”这个词来解释，就是量。例如，人们互相衡量可衡量的东西时，通过大小等方式，或者通过原因或论证的方式，像用升斗衡量一样。在这里，也是对于各自本分相应的可衡量之境，不错误地确定，成为遣除颠倒分别之方便。分类有：可衡量之境，现量、隐蔽和极隐蔽三种，与此相符的衡量者的智慧有现量、比量、圣教量三种。然而，后者如果以理证成立就是量，如果不成立就是不定，因此归入前两者之中，分为现量和比量两种。第一种现量中也有根现量、意现量、自证、瑜伽现量四种。比量中也有自性、果、无见的正确之相三种分类等，无边无际。其分支有立宗和破宗，这四者各自又分为正确和似是而非两种，因此被称为是辩论的八大词义。还有，像学师ཕྱུ་བ་ཆོས་ཀྱི་སེང་གེ་（Phyuba Chokyi Senge）等为了打开量论之门，新创立了“摄类学”的规制，其所诠释的内容是，如是说：颜色有白红，体法和反体法二者，相违和不相违，总相和别相二者，相关和不相关，他体和他非体二者，随行和相离，因和果二者，前决、中决、后决，本体和表诠二者，有之认识、无之认识、相之认识、实之认识二者。这样分为十八个小节。像这样的量论所诠释的论典是，薄伽梵也曾在经藏中以委婉的方式宣说了现量、比量的定义等，与之相符的是，在印度，学师陈那造了《集量论》，法称论师造了《释量论》等七论，其弟子一切智者天王慧等的注释也出现了很多。在藏地，稳固不变的法轮，僧衣的舞动，大译师仁钦桑波以讲修的方式发扬光大。文殊怙主萨迦班智达对七论的意义大体上
English
If explained from the word "Pramana" in Sanskrit, it means valid cognition. For example, when people measure measurable things with each other, they measure by means of size, etc., or by means of reason or argument, like measuring with bushels and scales. Here, too, it is a means of eliminating distorted conceptions by unerringly determining any measurable object that corresponds to one's own share. Divisions: There are three types of measurable objects: direct perception, hidden, and extremely hidden, and the wisdom of the measurer that corresponds to them: direct perception, inference, and scriptural valid cognition. However, if the latter is established by reason, it is valid cognition, and if it is not established, it is uncertain, so it is included in the former two and explained as two types: direct perception and inference. In the first direct perception, there are also four types: sense direct perception, mental direct perception, self-awareness, and yogic direct perception. In inference, there are also three types of correct signs: self-nature, result, and non-apprehension, etc., which are limitless. Its branches are establishment and refutation, and each of these four is divided into two types: correct and seemingly correct, so they are called the eight great meanings of debate. Also, like the teacher Phyuba Chokyi Senge and others, in order to open the door to the science of valid cognition, they newly created the system of "Collected Topics," and the content they explain is, as it is said: Colors are white and red, substance and property, identity and difference, contradiction and non-contradiction, general and particular, relation and non-relation, otherness and non-otherness, concomitance and non-concomitance, cause and effect, prior, intermediate, and subsequent, entity and representation, cognition of existence, cognition of non-existence, cognition of sign, and cognition of object. These are divided into eighteen sections. Such treatises that explain the science of valid cognition are: The Bhagavan also subtly taught the definitions of direct perception and inference in the sutras, and in accordance with this, in India, the teacher Dignāga composed the Compendium on Valid Cognition, and the venerable Dharmakīrti composed the Commentary on Valid Cognition, etc., the seven treatises, and many commentaries by his disciples, such as Omniscient Devendrabuddhi, etc., also appeared. In Tibet, the stable and unchanging wheel of Dharma, the dance of the monastic robes, the great translator Rinchen Zangpo greatly promoted the practice of teaching and learning. Manjushri's Protector Sakya Paṇḍita mainly