Tibetan
འཛིན་གཉིས་སྟོང་གི་ཤེས་པ་རང་རིག་རྒྱུ རང་གསལ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ནི་སྟོང་ཉིད་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ང་རྒྱལ་འཇོག །འོག་ཏུ་ལྷར་བསྐྱེད་པ་ཡང་དེ་ཉིད་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་འདོད། དེ་དགག་པ་ལ་ཡུལ་བདེན་གྲུབ་ཡུལ་ཅན་ངར་འཛིན་འཇོག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་ཡིན་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འབད་མེད་དུ་གྲོལ་བར་ཐལ་བ། གྲུབ་མཐའ་བཞིའི་རྣམ་གཞག་མི་རུང་བ་སྟེ་ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་པ་དེ་སེམས་ཙམ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྡོམ་རྣམ་གཉིས་དང་ཤཱནྟི་པ་སོགས་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་གཞུང་དང་དེ་སྨྲ་བའི་གང་ཟག་ཡིན་ན་འཕགས་ཡུལ་དུ་སེམས་ཙམ་འཛིན་པའི་པཎྜི་ཏ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ རིག་ཚོགས་ཀྱིས་རང་སྟོང་དང་། བསྟོད་ཚོགས་ཀྱིས་གཞན་སྟོང་འགྲེལ་ན་མཐར་ཐུག་གི་ལྟ་བ་ངོས་བཟུང་དུ་མི་རུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་གཉིས་གང་དབུ་མ་མཐར་ཐུག་ཡིན། དང་པོ་ཡིན་ན་གཞན་གྱི་འདོད་པ་གྲུབ། རང་ལ་ཁས་བླངས་དང་འགལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་འོག་མས་གོང་མ་སུན་ཕྱུང་བར་ཐལ། གཉིས་ཀ་ཡིན་ན། གཉིས་མེད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པར་ཐལ། །ཁྱོད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་དེ་དབུ་མ་མཐར་ཐུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པར་ཐལ། ཁྱོད་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པ་དེ་དབུ་མའི་ལྟ་བ་མཐར་ཐུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སོ། །ཡང་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་ན་དབུ་མའི་ལྟ་བའི་དོན་དང་ཐ་སྙད་གཉིས་ཀ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་དང་། ༤ ཁྱོད་འདོད་པའི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་། ཆོས་དབྱིངས་ལ་འཁོར་འདས་ལ བྱ་བྱེད་མི་རུང་བར་ཐལ་ཏེ། བདེན་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡུལ་ཆོས་དབྱིངས་བདེན་པར་གྲུབ་ཀྱང་ཡུལ་ཅན་བདེན་ཞེན་ཞེན་ཡུལ་བདེན་པ་རིག་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ་རྙེད་པས་ཡུལ་ཅན་བདེན་པ་རང་ལྡོག་ཏུ་འགྲོ་བ་ལ་བྱེད་དམ། ཞེན་ཡུལ་བདེན་པ་མ་བཀག་པར་ཡུལ་ཅན་བདེན་ཞེན་རང་དགར་བཀག་པ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་དངོས་སུ་འགལ་ཏེ་ཞེན་ཡུལ་བདེན་པས་རིག་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ་རྙེད་པར་ཁས་ བླངས་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་རྒྱ་ནག་ཧྭ་ཤང་གི་ལྟ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་ལ་དཔྱད་པ་མ་བྱས་པར་ཡུལ་ཅན་རྟོག་པས་རང་དགར་བཀག་པའི་ཕྱིར། ༧ ཡེ་ཤེས་ཚོགས་བསགས་ནས་དེ་ལས་ལངས་པའི་ཚེ་སྟོང་ཉིད་ལས་ལངས་ཞེས་པ་དང་ཁྱོད་འགལ་ཏེ། བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ངང་ལས་ལངས་ཞེས་བརྗོད་དགོས་པའི་ཕྱིར། སྔ་མ་བསོད་ནམས་དང་། འདི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བྱས་ཏེ་ཚོགས་ག
Chinese
认为二取（能取和所取）空性的智慧，自明本觉成立为真实，是空性智慧金刚的自性。对此生起我慢。下面生起本尊也是生起此。等等这样认为。为了破斥它，如果安立境真实成立，有境我执是积累智慧资粮，那么一切有情会不费力气地解脱。四宗的安立不应理，因为你的观点与唯识宗相同。如果持律和寂天等是大中观宗的论典和宣说者，那么圣地印度会没有执持唯识宗的班智达。龙树菩萨以理聚解释自空，以赞聚解释他空，那么究竟的见解无法确定。那二者哪个是究竟中观？如果是前者，那么成立他宗的观点。与自己的承诺相违。如果是后者，那么下者会推翻上者。如果是二者，那么二取的识，法性，有自性，不空性。因为你自己的自性是空性，那是究竟中观的缘故。如果承认，那么那个法性，有自性，不空性。因为你自己的自性不空性，那是中观的究竟见解的缘故。这样说。又如果承认事物自性成立，那么中观见解的意义和名言二者都不会存在。4、你所承认的如来藏和法界，轮回和涅槃，行和不行不应理，因为是真实成立的缘故。境法界真实成立，但是有境真实执著，所执著的境真实，以理智观察时，因为能找到，所以有境真实会自己返回吗？还是不遮止所执著的境真实，而随意遮止有境真实执著？如果是前者，那么是直接相违，因为承认所执著的境真实以理智观察时，因为能找到的缘故。如果是后者，那么会变成汉地和尚的观点，因为不对境进行观察，而以有境分别念随意遮止的缘故。7、积累智慧资粮后，从此出定时说从空性中出定，这与你相违，因为必须说从真实成立的体性中出定。前者是福德，后者是智慧资粮，做了资粮
English
It is believed that the wisdom of emptiness, the self-awareness of self-luminosity established as true, is the nature of the Vajra of emptiness wisdom. Pride arises from this. The deity generated below is also generated from this. And so on. To refute this, if the object is established as truly existent, and the subject's clinging to self is established as the accumulation of wisdom, then all sentient beings would be liberated effortlessly. The establishment of the four tenets would be unreasonable, because your view is the same as the Mind-Only school. If the Vinaya and Shantideva, etc., are the texts of the Great Madhyamaka school and those who speak of it, then there would be no Panditas in the holy land of India who hold the Mind-Only school. Nagarjuna explains self-emptiness with the Collection of Reasoning and other-emptiness with the Collection of Praises, then the ultimate view cannot be determined. Which of the two is the ultimate Madhyamaka? If it is the former, then the view of others is established. It contradicts one's own commitment. If it is the latter, then the lower would refute the higher. If it is both, then the non-dual consciousness, the Dharma nature, has self-nature and is not empty. Because your own nature is emptiness, that is the reason for the ultimate Madhyamaka. If you admit it, then that Dharma nature has self-nature and is not empty. Because your own nature is not emptiness, that is the reason for the ultimate view of Madhyamaka. So it is said. Furthermore, if it is admitted that things are established by their own nature, then both the meaning and the terms of the Madhyamaka view will not exist. 4. The Tathagatagarbha and Dharmadhatu that you admit, Samsara and Nirvana, action and inaction are unreasonable, because they are established as true. Although the object, the Dharmadhatu, is established as true, when the subject's clinging to truth, the object of clinging, is examined with reason, because it can be found, will the subject's truth return by itself? Or will the object of clinging not be blocked, but the subject's clinging to truth be blocked arbitrarily? If it is the former, then it is directly contradictory, because it is admitted that the object of clinging is true, and when examined with reason, it can be found. If it is the latter, then it will become the view of the Chinese monk Heshang, because the object is not examined, but the subject's conceptualization is arbitrarily blocked. 7. After accumulating the accumulation of wisdom, when arising from that, saying that one arises from emptiness contradicts you, because it must be said that one arises from the nature of being established as true. The former is merit, and the latter is the accumulation of wisdom, having made the accumulation.
Tibetan
ཉིས་ཟུང་འཇུག་ལས་གཟུགས་སྐུར་ལངས་པ་མི་རུང་། ཡུལ་བདེན་གྲུབ་ལ་ཡུལ་ཅན་ངར་འཛིན་སྒོམ་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་སོགས་ཏེ་གནོད་བྱེད་མཐའ་ཀླས་སོ། །གཉིས་པ་རང་ལུགས་འཐད་པའི་ཕྱོགས་བཞག་པ་ལ། བསྒོམ་བྱའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ངོས་བཟུང་བ། དེ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པའི་ཚུལ། ང་རྒྱལ་འཇོག་པའི་དོན། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པའི་དགོས་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཨོཾ་ནི་སྟོང་ཉིད་ཁས་བླངས་པ། ཤུན་ཏཱ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས་ངོ་བོ་དང་། རྒྱུ་དང་། འབྲས་བུ་སྟོང་པའི་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་དུ་བཤད་ལ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། ཕྱི་རོལ་པས་བཏགས་པའི་བདག་ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་ཀྱིས་བཏགས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་གཟུང་འཛིན་དང་། རྣམ་རིག་པས་བཏགས་པའི་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད་དོ། །འོ་ན་རི་བོང་གི་རྭ་ལྟར་ཅིའང་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་ནམ་ སྙམ་མོ། །དེ་དགག་པའི་ཛཱན་ཡེ་ཤེས་ཏེ། གསལ་བ་ཙམ་མི་དགག་པའོ། །དེ་ན་སྟོང་པའི་ཚེ་ན་ཡང་ཚོལ་མཁན་གྱི་གསལ་བ་མི་འགག་པས། གསལ་བ་མི་འགག་པ་དང་། གསལ་བ་མ་རྙེད་པ་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པར་མི་བྱའོ། །དེ་ཉིད་བཛྲ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཕར་མཚན་རྟོགས་འཇོམས་ཤིང་། ཚུར་གང་གིས་ཀྱང་མི་ཤིགས་པའོ། །སྭ་བྷཱ་ཝ་རང་བཞིན་ཏེ། གསལ་བ་དང་སྟོང་པ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་རང་བཞིན་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཨཱཏྨ་ཀོཉཧཾ། བདག་ཉིད་ངའོ་ཞེས་པ་སྟེ་འོག་ཏུ་བཤད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྗེས་ཆེན་གྱིས། གང་ཟག་དམན་པ་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ལ་བློ་མ་སྦྱངས་པ་རྣམས་ཀྱིས། ཐོག་མར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་བསྡུས་ནས་སེམས་ཉིད་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པས་རིམ་གྱིས་དཔྱད་ནས་མ་རྙེད་པ་རིམ་གྱིས་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པ་སྟེ། ཞལ་ལུང་ལས། སེམས་ཙམ་ལ་ནི་རྟ་བྱས་ཏེ། །ཕྱི་རོལ་རང་བཞིན་སྟོང་པར་བྱ། །སེམས་ཙམ་དེ་ཡང་སྟོང་བྱས་ནས། །ཞེས་སོ། །བློ་བྱང་པ་མཆོག་གིས་བཙན་ཐབས་སུ་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པ་ནི། སྔགས་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་བསྡུས་ནས་སེམས་དེ་ཡང་མི་དམིགས་པར་བསམས་ཏེ་བློ་སྦྱངས་པས་དེ་ཙམ་གྱིས་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ངེས་ཤེས་འདྲེན་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ། སྤང་བྱའི་ང་རྒྱལ། གཉེན་པོའི་ང་རྒྱལ། ཤོག་ལྷེབ་ ༢༨༢ ནས་ ༣༠༠ བར།
Chinese
二者双运中，不应生起色身。缘于真实成立之境，修持缘境之我执，是痛苦之因。如是等等，损害无边。第二，安立自宗合理的方面。所修之菩提心确定。如何修持之方式。舍弃我慢之义。如是修持之必要。第一，嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）是承认空性。迅达（藏文：ཤུན་ཏཱ，梵文天城体：शून्यता，梵文罗马拟音：śūnyatā，汉语字面意思：空性）是空性。佛陀耶舍足下宣说了本体、因、果为空性的三种解脱门。龙树说，外道所立之我，声闻二部所立之蕴等之能取所取，以及唯识所立之二无自性之智慧为空性。那么，是如兔角般一无所有的空性吗？ 想道。为了遮破它，赞（藏文：ཛཱན，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧）是智慧，仅仅是明分不遮破。那么，在空性之时，寻觅者的明分也不灭，所以，明分不灭和明分未寻到不要混淆。彼即班杂（藏文：བཛྲ，梵文天城体：वज्र，梵文罗马拟音：vajra，汉语字面意思：金刚）是金刚，于彼摧毁相执，于此任何也不能摧毁。梭巴瓦（藏文：སྭ་བྷཱ་ཝ，梵文天城体：स्वभाव，梵文罗马拟音：svabhāva，汉语字面意思：自性）是自性，明分和空性双运的自性之义。阿特玛空哈姆（藏文：ཨཱཏྨ་ཀོཉཧཾ，梵文天城体：आत्मा कोऽहम्，梵文罗马拟音：ātmā ko'ham，汉语字面意思：我是谁），即是“我是谁”，将在下文宣说。第二，大德说，对于不曾修习中观见解的下劣之人，首先将一切显现摄集于心，然后以心性一与多分离等等的理证逐渐观察，未寻到则逐渐修持空性。如《口诀》中说：以唯心为马，外境自性空。彼唯心亦空之后。如是说。具慧殊胜者以强力修持空性，仅仅念诵密咒，将一切显现摄集于心，然后心也不缘想，通过修习，仅此就能引生对自性空性的定解之故。第三有三，所断之我慢，对治之我慢。
English
In the union of two, it is not permissible to arise as a form body. Meditating on the self-grasping that clings to truly existent objects is the cause of suffering. Thus, there are endless harms. Second, establishing the valid aspects of one's own system: Identifying the mind of enlightenment to be meditated upon. How to meditate on it. The meaning of abandoning pride. The necessity of meditating in this way. First: Om (藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：Om) is the acceptance of emptiness. Shunyata (藏文：ཤུན་ཏཱ，梵文天城体：शून्यता，梵文罗马拟音：śūnyatā，汉语字面意思：Emptiness) is emptiness. Buddha Yeshe Zhap has explained the three doors of liberation as the essence, cause, and result being empty. Nagarjuna said that the self posited by outsiders, the aggregates posited by the two Hearer schools, and the grasping and the grasped, as well as the non-duality of wisdom posited by Vijnanavada, are empty. So, is it an emptiness like a rabbit's horn, where nothing exists? One might think. To refute that, Jnana (藏文：ཛཱན，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：Wisdom) is wisdom, only the clarity aspect is not negated. So, even in emptiness, the clarity of the seeker does not cease. Therefore, one should not confuse the non-cessation of clarity with the non-finding of clarity. That itself is Vajra (藏文：བཛྲ，梵文天城体：वज्र，梵文罗马拟音：vajra，汉语字面意思：Vajra), which destroys the signs of the other side, and cannot be destroyed by anything from this side. Svabhava (藏文：སྭ་བྷཱ་ཝ，梵文天城体：स्वभाव，梵文罗马拟音：svabhāva，汉语字面意思：Nature) is nature, meaning the nature of the union of clarity and emptiness. Atma Koham (藏文：ཨཱཏྨ་ཀོཉཧཾ，梵文天城体：आत्मा कोऽहम्，梵文罗马拟音：ātmā ko'ham，汉语字面意思：Who am I), which means "Who am I," will be explained below. Second, the Great Successor said that for inferior individuals who have not trained their minds in the view of the Middle Way, first all appearances are gathered into the mind, and then gradually investigated with reasoning such as the mind's nature being one and separate from many, and if not found, gradually meditate on emptiness. As it says in the Oral Instructions: "Taking the mind-only as a horse, make external nature empty. After that mind-only is also made empty." Thus it is said. Superior intelligent ones forcefully meditate on emptiness, merely by reciting mantras, gathering all appearances into the mind, and then thinking that the mind is also unobservable. By training the mind in this way, one can generate a definite understanding of the emptiness of inherent existence. Third, there are three: the pride to be abandoned, the antidote pride.