Tibetan
བཀའ་བསྡུ་བཞི་པའི་དོན་བསྟན་རྩིས་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། བཀའ་བསྡུ་བཞི་པའི་དོན་བསྟན་རྩིས་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། ཨོཾ་གུ་རུ་བུདྡྷ་བོ་དྷི་སཏྭེ་བྷྱོ་ན་མོ་ན་མཿ དོན་དམ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས། །གཙང་བདག་བདེ་ཆེན་རྟག་པའི་མཐར་ཐུག་པ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གུས་པས་ཕྱག་འཚལ་ནས། །དུས་བཞི་གཉིས་ཀྱི་རབ་དབྱེ་རབ་བཤད་བྱ། ། དུས་བཞི་ཆེན་པོ་བསྐལ་དུས་བཟང་ངན་ཏེ། །དུས་བཞི་ཆུང་བ་བསྟན་པའི་བཟང་ངན་ཡིན། །དང་པོའི་ལོ་ནི་ས་ཡ་ཕྲག་བཞི་དང༌། །སུམ་འབུམ་ཉི་ཁྲིའོ་དེ་ཡི་བཅུ་ཆ་ནི། །རྐང་པ་ཞེས་གསུངས་རྐང་པ་གཅིག་དང་གཉིས། །གསུམ་དང་བཞི་ལ་རིམ་བཞིན་རྩོད་ལྡན་དང༌། །གཉིས་ལྡན་གསུམ་ལྡན་རྫོགས་ལྡན་ཞེས་གསུངས་སོ། །དུས་བཞི་ཆུང་བ་བསྟན་པའི་བཟང་ངན་ནི། །མི་ལོ་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱའི་བར། །དེ་ཡི་བཞི་ཆ་དུས་བཞི་སོ་སོའི་ཚད། །སྐྱོན་མེད་ཡོན་ཏན་ཚང་བ་རྫོགས་ལྡན་ཆོས། །དེ་ནས་བཞི་ཆ་ཉམས་པ་གསུམ་ལྡན་སྟོད། །ཕྱེད་ཉམས་གྱུར་ན་གསུམ་ལྡན་སྨད་དུ་འགྱུར། །བཞི་གསུམ་ཉམས་པའི་ལྷག་མ་གཉིས་ལྡན་ཡིན། །བཞི་ཆ་གཅིག་ཀྱང་མེད་ན་རྩོད་ལྡན་ཏེ། །ལྷ་མིན་ཀླ་ཀློ་ནག་པོའི་ཆོས་སུ་གསུངས། །དེ་དང་དེ་ཡི་རྣམ་དབྱེ་རབ་ཤེས་ནས། །བསྟན་ལ་བྱི་དོར་བྱ་བར་འདོད་པ་དང༌། །རང་གཞན་ལེགས་པའི་ལམ་ལ་འཇུག་འདོད་པ། །རྫོགས་ལྡན་ཆོས་མཆོག་དཔང་གྱུར་གཙུག་གིས་བླང༌། །གསུམ་ལྡན་མར་བཅད་སྐྱོན་དང་བཅས་གྱུར་ཅིང༌། །ཚོང་འདུས་འོ་མ་ལྟ་བུར་བསླད་པའི་གཞུང༌། །གང་ན་འདུག་ཀྱང་དཔང་དུ་བྱར་མི་རུང༌། །གོང་མ་གོང་མས་འོག་མ་འོག་མར་གནོད། །གྲུབ་མཐའ་གོང་མས་འོག་མར་གནོད་པ་བཞིན། །རྫོགས་ལྡན་ཆོས་ནི་དྲི་མེད་རྒྱལ་བའི་བཀའ། །ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་དང་ཤིང་རྟ་ཡི། །སྲོལ་འབྱེད་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ལེགས་གསུངས་པ། །སྐྱོན་མེད་ཡོན་ཏན་མཆོག་མངའ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡི་ལུགས་ལ་ཐམས་ཅད་རང་སྟོང་མིན། །རང་སྟོང་གཞན་སྟོང་ལེགས་པར་རྣམ་ཕྱེ་ནས། །ཀུན་རྫོབ་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་རང་སྟོང་དང༌། །དོན་དམ་གང་ཡིན་གཞན་སྟོང་ཉིད་དུ་གསུངས། །གང་ཕྱིར་བདེན་པ་གཉིས་ལ་བདེན་ལུགས་གཉིས། །སྣང་ལུགས་གཉིས་དང་སྟོང་ལུགས་གཉིས་གསུངས་ཤིང༌། །སྒྲོ་འདོགས་སྐུར་འདེབས་རྣམ་པ་མང་པོ་དང༌། །འགལ་འདུས་སྐྱོན་ཡོད་སྐྱོན་མེད་ལ་སོགས་དང༌། །ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས། །རྒྱལ་ཁམས་ཆེན་པོ་གཉིས་སུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། །བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་
Chinese
名为《第四次结集之义释算大论》 名为《第四次结集之义释算大论》 嗡 咕噜 布达 菩提萨埵 贝 纳摩 纳玛（藏文：ཨོཾ་གུ་རུ་བུདྡྷ་བོ་དྷི་སཏྭེ་བྷྱོ་ན་མོ་ན་མཿ，梵文天城体：ओṃ गुरु बुद्ध बोधिसत्त्वेभ्यो नमो नमः，梵文罗马拟音：oṃ guru buddha bodhisattvebhyo namo namaḥ，汉语字面意思：嗡 गुरु 佛 菩萨 众 敬礼 敬礼）。究竟圆满的佛陀薄伽梵，清净自在、大乐恒常的究竟者，对如是性以恭敬顶礼后，将对四时二者的差别进行详细解说。 四大时是劫时的好坏，四小时是教法的好坏。最初的年份是四百万，三十万二千，它的十分之一被称为“足”。据说第一足和第二足，第三和第四足依次是争斗时、二分时、三分时和圆满时。四小时是教法的好坏，是二万一千六百年的时间。它的四分之一是各个时期的量。无过失、具功德的圆满时是殊胜的佛法。之后四分之一衰败的是三分时上段。衰败一半则变为三分时下段。四分之三衰败的剩余是二分时。四分之一也没有则是争斗时。据说这是非天、边鄙之人、黑色的教法。彻底了解这些差别后，想要对教法进行修缮，想要进入自他皆善的道路，圆满时是最好的，作为证据以头顶戴。三分时被掺假，具有过失，如同集市上的牛奶一样被掺杂的论典，无论在哪里都不能作为证据。上位对下位有害，如同高位的宗派对下位有害一样。圆满时的教法是无垢的胜者之教，是十地自在者们和车轨的开创大士们善说过的，是具有无过失、殊胜功德者。按照它的宗义，一切不是自空。善妙区分自空和他空后，所有世俗谛都是自空，所有胜义谛都是他空性。因为二谛有二谛的真理，有二谛的显现和二谛的空性，以及安立增益和诽谤的多种方式，还有矛盾与不矛盾、有缺点与无缺点等等，以及法与法性、有为与无为，因为宣说了两大界，所以二谛的体性是一。
English
Herein lies the Great Treatise on Elucidating the Meaning of the Fourth Council. Herein lies the Great Treatise on Elucidating the Meaning of the Fourth Council. om guru buddha bodhisattvebhyo namo namaḥ (藏文：ཨོཾ་གུ་རུ་བུདྡྷ་བོ་དྷི་སཏྭེ་བྷྱོ་ན་མོ་ན་མཿ，梵文天城体：ओṃ गुरु बुद्ध बोधिसत्त्वेभ्यो नमो नमः，梵文罗马拟音：oṃ guru buddha bodhisattvebhyo namo namaḥ，Literal meaning: Om, guru, buddha, bodhisattvas, homage, homage). The perfectly complete Buddha, the Bhagavan, the ultimate of pure self, great bliss, and permanence. Having respectfully prostrated to suchness, I shall thoroughly explain the distinctions of the four times. The four great times are the good and bad of the kalpa time. The four lesser times are the good and bad of the doctrine. The first year is four million, three hundred and twenty thousand, and one-tenth of that is said to be a "foot." It is said that the first and second, third and fourth feet are, in order, the time of strife, the time of two, the time of three, and the time of perfection. The four lesser times are the good and bad of the doctrine, which is twenty-one thousand six hundred years. One-fourth of that is the measure of each of the four times. The Dharma of the time of perfection, which is without fault and complete with qualities, is excellent. Then, one-fourth deteriorated is the upper part of the time of three. If half deteriorates, it becomes the lower part of the time of three. The remainder of three-fourths deteriorated is the time of two. If there is not even one-fourth, it is the time of strife. It is said to be the Dharma of the asuras, barbarians, and blacks. Having thoroughly understood the distinctions between them, those who wish to repair the doctrine, and those who wish to enter the path of goodness for themselves and others, should take the Dharma of the time of perfection as their supreme authority. The time of three is adulterated and has faults, and the scriptures that are adulterated like milk in the market cannot be taken as evidence anywhere. The higher harms the lower, just as the higher tenets harm the lower. The Dharma of the time of perfection is the immaculate teaching of the Victorious One, well-spoken by the lords of the ten bhumis and the great founders of the chariots, who possess excellent qualities without fault. According to its system, not everything is self-empty. Having well distinguished between self-emptiness and other-emptiness, all conventional truths are said to be self-empty, and all ultimate truths are said to be other-emptiness. Because there are two truths with two ways of truth, two ways of appearance and two ways of emptiness, and many ways of imputation and defamation, and contradictions and non-contradictions, faults and non-faults, and so on, and Dharma and Dharmata, conditioned and unconditioned, because the two great realms are proclaimed, therefore the nature of the two truths is one.
Tibetan
མི་སྲིད་ལ། །ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞིང༌། །ཐ་དད་གཏན་ནས་མེད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། །ངོ་བོ་གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་དོ། །འདི་ཉིད་ལ་ནི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་དང༌། །གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་ཅེས་གསུངས་པ་སྟེ། །ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་ལ་ཡང་ཚུལ་འདི་ཉིད། །འཁོར་དང་མྱང་འདས་མཐའ་དང་དབུས་མ་དང༌། །གློ་བུར་གཉུག་མ་བཅོས་མ་རང་བཞིན་དང༌། །ཤུན་པ་སྙིང་པོ་ལ་ཡང་ཚུལ་འདི་ཉིད། །གསུམ་ལྡན་མར་བཅད་དེ་ལས་གཞན་དུ་སྨྲ། །རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པ་མ་གཏོགས་པ། །གཞན་སྟོང་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་གོ་མི་ཆོད། །དེ་ཕྱིར་དོན་དམ་ཆོས་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད། །རང་བཞིན་འོད་གསལ་རང་བཞིན་ལྷན་སྐྱེས་དང༌། །རང་བཞིན་འགྱུར་མེད་མཐར་ཐུག་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །མཐར་ཐུག་ཤེར་ཕྱིན་མཐར་ཐུག་དབུ་མ་དང༌། །མཐར་ཐུག་མྱང་འདས་མཐར་ཐུག་བྱང་ཆུབ་ཆེ། །མཐར་ཐུག་སངས་རྒྱས་མཐར་ཐུག་ཆོས་དང་ནི། །མཐར་ཐུག་དགེ་འདུན་མཐར་ཐུག་ལྷ་དང་སྔགས། །མཐར་ཐུག་རྒྱུད་དང་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ། །གཤིས་ལུགས་ཟབ་མོ་མཐར་ཐུག་གསུངས་པ་གང༌། །དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་སྟོང་ཉིད་དུ་སྨྲ། །རང་སྟོང་གང་ཡིན་དོན་དམ་བདེན་པ་དང༌། །ཆོས་དབྱིངས་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས། །གཤིས་ལུགས་ཟབ་མོ་མཐར་ཐུག་རྣམས་སུ་འདོད། །བདེན་གཉིས་རྒྱལ་ཁམས་གཉིས་སུ་མི་འབྱེད་པར། །སྣང་བ་གང་ཡིན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང༌། །སྟོང་པ་གང་ཡིན་དོན་དམ་བདེན་པར་འདོད། །སྣང་སྟོང་དེ་དག་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་པས། །ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་སྨྲ། །འཁོར་འདས་རྒྱལ་ཁམས་གཉིས་སུ་མི་འབྱེད་པར། །སྣང་ཆ་འཁོར་བ་སྟོང་ཆ་མྱང་འདས་ཞེས། །འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་དོན་ཡང་དེ་ལྟར་འདོད། །འགལ་འདུས་སྐྱོན་ཡོད་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང༌། །འགལ་འདུས་སྐྱོན་མེད་དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས། །དེ་ལྟར་རྒྱལ་ཁམས་གཉིས་སུ་མི་འབྱེད་པར། །སྣང་སྟོང་གང་ཡིན་བདེན་པ་གཉིས་སུ་སྨྲ། །རྟོག་གེ་ཅན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་འཁོར་བ་དང༌། །རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མྱང་འདས་ཞེས། །དེ་ལྟར་རྒྱལ་ཁམས་གཉིས་སུ་མི་འབྱེད་པར། །སྣང་སྟོང་གཉིས་ལ་འཁོར་འདས་དོན་དུ་འདོད། །སྣང་ཚད་ཀུན་རྫོབ་འཁོར་བ་ཡིན་ན་ནི། །དོན་དམ་སྣང་བའང་ཀུན་རྫོབ་འཁོར་བར་འགྱུར། །སྟོང་ཚད་དོན་དམ་མྱང་འདས་ཡིན་ན་ནི། །རང་སྟོང་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་མྱང་འདས་འགྱུར། །འདོད་ན་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་ཐམས་ཅད་ཀྱང༌། །དོན་དམ་མྱང་འདས་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །དེ་ཡང་འདོད་ན་ཟག་མེད་ཡིན་པར་འགྱུར། །གཙང་བདག་བདེ་ཆེན་རྟག་པའང
Chinese
不存在，其自性也并非不同，也并非完全没有差别，而是遮止自性相同之差别。于此而言，宣说了“自性即是那个，不可说为其他”。法与法性也同样如此，轮回与涅槃，边与中，暂时与本有，造作与自性，外壳与精华也同样如此。以三者俱全来区分，除此之外另说。除了各自以自性空之外，他空无法理解空性。因此，胜义法界如来藏，自性光明，自性俱生，自性不变，究竟法身，究竟般若波罗蜜多，究竟中观，究竟涅槃，究竟大菩提，究竟佛，究竟法，究竟僧伽，究竟天和咒语，究竟续和坛城等等，所说的甚深体性究竟之处，所有这些都说是自空性。何为自空，即是胜义谛，法界法性如来藏等等，被认为是甚深体性的究竟之处。不将二谛分为两个领域，显现的任何事物都被认为是世俗谛，空性被认为是胜义谛。显现和空性二者自性无别，因此说自性相同而侧重不同。不将轮回和涅槃分为两个领域，显现的部分是轮回，空的部分是涅槃，轮回和涅槃无别，意义也如此认为。有矛盾和过失的是世俗谛，没有矛盾和过失的是胜义谛，不如此将二者分为两个领域，显现和空性任何一方都被称为二谛。思辨者的行境是轮回，瑜伽士的行境是涅槃，不如此将二者分为两个领域，显现和空性二者被认为是轮回和涅槃的意义。如果所有显现都是世俗轮回，那么胜义显现也将变成世俗轮回。如果所有空性都是胜义涅槃，那么所有自空都将变成胜义涅槃。如果承认，那么所有痛苦和集起也将变成胜义涅槃。如果也承认那样，那么也将变成无漏，清净，自主，大乐，常
English
It does not exist, and its essence is not different, nor is it completely without difference, but it is a difference that negates the sameness of essence. In this regard, it is said that "the essence is that itself, and it cannot be said to be other." The same is true for Dharma and Dharmata, Samsara and Nirvana, extremes and the middle, temporary and innate, artificial and natural, husk and essence. Distinguish them with the three qualities complete, and speak of them differently. Except for being empty by their own essence, other-emptiness cannot understand emptiness. Therefore, the ultimate Dharmadhatu Tathagatagarbha, self-luminous, self-born, self-immutable, the ultimate Dharmakaya, the ultimate Prajnaparamita, the ultimate Madhyamaka, the ultimate Nirvana, the ultimate Mahabodhi, the ultimate Buddha, the ultimate Dharma, the ultimate Sangha, the ultimate deities and mantras, the ultimate tantras and mandalas, etc., whatever is said to be the ultimate of the profound nature, all of these are said to be self-emptiness. What is self-empty is the ultimate truth, Dharmadhatu Dharmata Tathagatagarbha, etc., which are considered to be the ultimate of the profound nature. Without dividing the two truths into two realms, whatever appears is considered the conventional truth, and emptiness is considered the ultimate truth. Since appearance and emptiness are of inseparable essence, it is said that the essence is the same but the emphasis is different. Without dividing Samsara and Nirvana into two realms, the appearing part is Samsara, and the empty part is Nirvana, Samsara and Nirvana are inseparable, and the meaning is also considered to be so. That which has contradictions and faults is the conventional truth, and that which has no contradictions and faults is the ultimate truth, without dividing the two into two realms in this way, whichever of appearance and emptiness is called the two truths. The realm of activity of speculators is Samsara, and the realm of activity of yogis is Nirvana, without dividing the two into two realms in this way, appearance and emptiness are considered to be the meaning of Samsara and Nirvana. If all appearances are conventional Samsara, then ultimate appearances will also become conventional Samsara. If all emptiness is ultimate Nirvana, then all self-emptiness will become ultimate Nirvana. If you admit it, then all suffering and arising will also become ultimate Nirvana. If you also admit that, then it will also become unpolluted, pure, autonomous, great bliss, permanent.