Tibetan
ར་བྱེད་མཚན་བུའི་གནས་འདུག་པའི། སྐད་གཉིས་སྨྲ་བ་བློ་གྲོས་དཔལ་ལྡན་པ། དེ་དག་བདག་ཅག་རྣམས་ཀྱི་མིག་ཏུ་གྱུར། ཞེས་སྔོན་གྱི་ལོ་ཙཱ་དེ་དག་ཕྱིས་ཀྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་མིག་ཏུ་གྱུར་ཅེས་བསྔགས་པ་མཛད་དོ། ཕྱིས་ཚོད་བསྟན་པའི་སྲོལ་ལེགས་པར་ཚུགས་ནས་ཆོས་ལ་དད་པའང་མང ་ཞིང་། དགེ་སྡིག་བླང་དོར་ཡང་གནག་རྩི་ཡན་ཆད་ཀྱིས་ཤེས་པ་ན། བསྟན་པའི་འཕེལ་འགྲིབ་ཅུང་ཟད་བྱུང་ནའང་། སྔར་དུས་ལྟ་བུའི་དཀའ་ཚེགས་ལ་སྟོས་དགོས་པ་མེད་ལ། འོན་ཀྱང་སྟོབས་འབྱོར་ཕྱིས་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་རྣམས་ལྟ་བུ་མེད་དེ། དེ་དག་ཀུན་སྤངས་ཁོ་ན་ལས་གསོག་འཇོག་མི་མཛད་མེད། འོན་ཀྱང་འཚོ་བ་བླ་ནས་སྦྱར་ཞིང་། ཆོས་བསྒྱུར་བའི་མཐུན་རྐྱེན་ཅི་(སྟོད་ཆ།༢༧༦)དགོས་ཐམས་ཅད་རྒྱལ་པོས་སྦྱར་ཏེ་གསེར་ཁལ་དུ་ལོགས་པ་སོགས་ཡོ་བྱད་ཕོངས་པ་མེད་པར་རྩལ་བས་རྩོལ་སྒྲུབ་དགོས་སྐད་མི་འདུག །འོན་ཀྱང་བསྟན་པ་ཕྱི་དར་གྱི་ལོ་པཎ་ཡོངས་གྲགས་དེ་དག་གིས་བསྟན་པའི་སྲོག་འཐུད་པའི་བཀའ་དྲིན་གཞལ་བྱར་མ་གྱུར་མོད། གཞན་དུ་གསར་མ་བ་རང་གི་ལོ་རྒྱུས་ཁ་ཅིག་ལས་སྐྱིད་གྲོང་ཇོ་བའི་མདུན་ནས་རྟགས་རང་གིས་བླངས་ནས་བོད་དུ་མཁན་པོ་བྱེད་པའི་པཎྜི་ཏ་དང་བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བའང་ཆོས་སྤགཤ་ལ་མཁས་སྙམས་དང་ཕྲག་དོག་ལ་ཁྱད་ནོར་དུ་འཛིན་པ་དེ་འདྲ་འང་ཅི་རིགས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། བདག་ལྟ་བུས་མཁས་པའི་གསུངས་ལ་དཔྱད་པར་མི་རིགས་ཀྱང་། དཔང་ལོ་ཆེན་པོས། མཁས་པ་ཉི་མའི་ཕྲིན་ལས་ལ། སྲིན་བུ་མེ་ཁྱེར་ལྟ་བུ་ཡིས། མཁས་འདོད་བྱ་བར་མི་རིགས་ཀྱང་། བསམ་པ་དག་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་སྙོམ། ཞེས་པ་ལྟར་དཔྱད་པ་ཅུང་ཟད་ཐལ་ཡང་། ནོངས་པར་གྱུར་ན་མི་འཆབས་པར་བཤགས་སོ། བསྟན་པའི་སྙིང་པོ་གསང་ཆེན་སྔ་འགྱུར་ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་ཆོས་ཀྱི་བྱུང་བ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ལེགས་བཤད་མཁས་པ་དགའ་བྱེད་ངོ་མཚར་གཏམ་གྱི་རོལ་མཚོ་ལས། བསྟན་པ་རིན་པོ་ཆེ་འཕགས་བོད་གཉིས་སུ་ཇི་ཏར་བྱོན་པའི་ཚུལ་ཏེ་སརྦ་གཉིས་པའོ། །(སྟོད་ཆ།༢༧༧) སྤྱི་དོན་གཉིས་པ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་འཕགས་བོད་སོགས་སུ་ཇི་ལྟར་བྱོན་པའི་སྐོར།
Chinese
安住于兔唇之地的，能说两种语言的具慧吉祥者，那些成为了我们大家的眼睛。如是赞扬了以前的译师们成为了后世智者们的眼睛。后来校对的规矩建立完善后，对佛法的信仰也增多了，善恶取舍甚至以黑牛黄来分辨，虽然教法有少许兴衰，但也不需要像以前那样经历艰难困苦了。然而，力量和财富不如后来的译师们，因为他们都是完全舍弃，不做积蓄。然而，生活由上面供给，翻译佛法的顺缘，所有需要的（上部，276页）都由国王供给，如黄金驮子等，因为没有缺乏资具，所以据说不需要努力操劳。然而，后弘期的那些广为人知的译师和班智达们，延续教法命脉的恩德无可衡量。其他方面，在新派的一些自传中，从吉仲（སྐྱིད་གྲོང་，Kyirong）觉卧（ཇོ་བོ།，Jowo）前自己取了名号，在藏地做堪布的班智达和藏地的译师，也有自以为精通佛法，把嫉妒当成珍宝的，各种情况都有发生。像我这样的人，不应该评论智者们的言论，但如达庞大译师所说：智者如太阳般的利生事业，萤火虫般的我，不应妄想效仿，但因发心清净故，无有罪过。如是，即使评论稍微过分，如果犯错，也不会隐瞒，定会忏悔。从阐明教法之精髓，大密前译无上甚深之法的来历的善说《智者喜乐之稀有故事的嬉戏海》中，教法珍宝在圣地印度和藏地如何流传的情况，即第二品。 （上部，277页） 第二总义： 佛陀的教法在圣地印度和藏地等地如何流传的情况。
English
Those who dwell in the land of the hare-lipped, the eloquent and wise, they have become the eyes of us all. Thus, the early translators are praised as having become the eyes of later scholars. Later, when the system of proofreading was well established, faith in the Dharma also increased, and the distinction between good and evil was known even by the color of black ox bile. Although there were some rises and falls in the teachings, there was no need to endure the hardships of former times. However, their power and wealth were not like those of later translators, because they were completely renounced and did not accumulate possessions. However, their livelihood was provided from above, and all the necessary conditions for translating the Dharma (upper part, p. 276) were provided by the king, such as loads of gold. Because there was no lack of resources, it is said that there was no need to strive and toil. However, the kindness of those well-known translators and paṇḍitas of the later dissemination of the teachings in continuing the lifeblood of the teachings is immeasurable. In other respects, in some autobiographies of the New School, there were also paṇḍitas and Tibetan translators who took the title themselves in front of the Jowo (Lord) of Kyirong (སྐྱིད་གྲོང་), and became khenpos in Tibet, who pretended to be proficient in the Dharma and regarded jealousy as a treasure. Therefore, it is not appropriate for someone like me to comment on the words of the wise, but as the great translator Dpang said: "The activities of the wise, like the sun, are like a firefly carrying a flame. It is not appropriate to imitate them, but because the intention is pure, there is no fault." Thus, even if the commentary is slightly excessive, if there is a mistake, I will not hide it, but will confess it. From the good explanation that clarifies the origin of the essence of the teachings, the Great Secret Early Translation, the profound Dharma of definitive meaning, from the "Playful Ocean of Wonderful Stories that Delight the Wise," the manner in which the precious teachings spread in both India and Tibet, is the second part. (Upper part, p. 277) Second General Meaning: How the Buddha's teachings spread in India, Tibet, and other places.