Tibetan
六大冊之根本教言Ztsa17དབུས་དང་མཐའ་རྣམས་པར་འབྱེད་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་བཞུགས་སོ།། 2-109 ༄༅། །དབུས་དང་མཐའ་རྣམས་པར་འབྱེད་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་བཞུགས་སོ།། ༄། །མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལེའུར་བཅད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དང་པོ། ༄༅། །དབུས་དང་མཐའ་རྣམས་པར་འབྱེད་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་བཞུགས་སོ།། ༄༅། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། མ་དྷྱཱནྟ་བི་བྷཾ་ག་ཀཱ་རི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་ པ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །མཚན་ཉིད་སྒྲིབ་པ་དེ་ཁོ་ན། །གཉེན་པོ་དག་ནི་བསྒོམ་པ་དང་། །དེ་ཡི་གནས་དང་འབྲས་བུ་ཐོབ། །ཐེག་པ་བླ་ན་མེད་པ་འོ། །ཡང་ དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ཡོད། །དེ་ལ་གཉིས་པོ་ཡོད་མ་ཡིན། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འདི་ལ་ཡོད། །དེ་ལ་ཡང་ནི་དེ་ཡོད་དོ། །སྟོང་པ་མ་ཡིན་མི་སྟོང་མིན། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཐམས་ཅད་ བཤད། །ཡོད་པས་མེད་པས་ཡོད་པས་ན། །དེ་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །དོན་དང་སེམས་ཅན་བདག་རྣམ་རིག །སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། །རབ་ཏུ་སྐྱེ་འོ་དེའི་དོན་མེད། །དེ་མེད་པས་ན་ དེ་ཡང་མེད། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་པ། །དེ་ནི་དེ་ཕྱིར་གྲུབ་པ་ཡིན། །དེ་བཞིན་མ་ཡིན་ཡེ་མེད་ཡིན། །དེ་ཟད་ནམ་ནི་གྲོལ་བར་འདོད། །བརྟགས་པ་དང་ནི་གཞན་དབང་དང་། །ཡོངས་སུ་ གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱང་ངོ་། །དོན་ཕྱིར་ཡང་དག་མིན་རྟོག་ཕྱིར། །གཉིས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་བཤད་དོ། །དམིགས་པ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །མི་དམིགས་པ་ནི་རབ་ཏུ་སྐྱེ། །མི་དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སུ། ། 2-110 མི་དམིགས་པ་ནི་རབ་ཏུ་སྐྱེ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་དམིགས་པ་ནི། །མི་དམིགས་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྲུབ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དམིགས་པ་དང་། །མི་དམིགས་མཉམ་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་ རྟོག་ནི། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཁམས་གསུམ་པ། །དེ་ལ་དོན་མཐོང་རྣམ་པར་ཤེས། །དེ་ཡི་ཁྱད་པར་སེམས་ལས་བྱུང་། །གཅིག་ནི་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས། །གཉིས་པ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཅན། །ཉེ་བར་སྤྱོད་ དང་ཡོངས་གཅོད་དང་། །དེ་ཡི་འཇུག་བྱེད་སེམས་ལས་བྱུང་། །སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་དང་འདེབས་པའི་ཕྱིར། །ཁྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་ཀུན་འཛིན་ཕྱིར། །རྫོགས་བྱེད་ཕྱིར་དང་གསུམ་གཅོད་ཕྱིར། །ཉེ་བར་གཅོད་ཕྱིར་སྡུད་པའི་ཕྱིར། །སྦྱོར་ བའི་ཕྱིར་དང་མངོན་དུའི་ཕྱིར། །སྡུག་བསྔལ་ཕྱིར་ན་འགྲོ་ཉོན་མོངས། །རྣམ་གསུམ་རྣམ་གཉིས་ཀྱང་ཉོན་མོངས། །རྣམ་བདུན་ཡང་དག་མིན་རྟོག་ལས། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་མདོར་བསྡུ་ན། །མཚན་ཉིད་དང་ནི་རྣམ་གྲངས་ དང་། །དེ་ཡི་དོན་དང་དབྱེ་བ་དང་། །སྒྲུབ་པ་དག་སྟེ་ཤེས་པར་བྱ། །གཉིས་དངོས་མེད་དང་དངོས་མེད་པའི། །དངོས་པོ་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཡོད་པ་མ་ཡིན་མེད་པའང་མིན། །ཐ་དད་གཅིག་པའི་ མཚན་ཉིད་མིན། །སྟོང་པ་ཉིད
Chinese
六大册之根本教言Ztsa17《辨中边论》 《辨中边论》 第一品，定义品 《辨中边论》 梵语：Madhyānta-vibhāga-kārikā。 藏语：དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ། 顶礼文殊童子！ 定义、障碍即是它本身，对治是禅修，以及禅修的所依处和证得的果，即是无上乘。 非真遍计所执有，于此二者有非有，空性于此是有，于此亦是有。 非空非不空，如是故说一切，以有与无有，此即中道也。 义与有情及我相，显现之识之行相，生起然彼无意义，无彼故此亦非有。 非真遍计所执，是故此乃成立，如是彼非有亦非无，彼灭尽时说解脱。 遍计所执与依他起，以及圆成实性，为义故说非真遍计，为二者无故说。 依于所缘而，不缘生起，依于不缘而，不缘生起。 是故所缘，以不缘自性而成立，如是故所缘与，不缘应知平等。 非真遍计所执是，心与心所三界，于彼见义之识，彼之差别心所生。 一者为缘之识，二者为近行者，近行与能断，以及彼之行者心所生。 为障故与为种故，为引导故与为普执故，为圆满故与为断三故，为近断故为摄故，为合故与为现前故，为痛苦故流转烦恼。 三种二种亦烦恼，七种非真遍计所执生，空性若略说，定义与种类，以及彼之义与差别，与成立应知。 二者有实与非有实，事物为空性之定义，非有非非有，非异非一之，空性。 空性
English
The Root Teachings of the Six Great Volumes Ztsa17 *Distinguishing the Middle from the Extremes* *Distinguishing the Middle from the Extremes* Chapter 1: Definition *Distinguishing the Middle from the Extremes* Sanskrit: Madhyānta-vibhāga-kārikā. Tibetan: དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ། Homage to youthful Manjushri! Definition, obscuration is itself, the antidote is meditation, and the basis of meditation and the fruit attained, is the unsurpassed vehicle. The unreal imagination exists; in it, both existence and non-existence are present. Emptiness exists in it; in it, that also exists. It is neither empty nor non-empty; therefore, everything is explained. By existence and non-existence, this is the Middle Way. Meaning, sentient beings, and the self-image, the appearance of consciousness arises, but it has no meaning. Because it does not exist, that also does not exist. The unreal imagination, therefore, this is established. Likewise, it is neither existent nor non-existent. When it is exhausted, it is said to be liberation. The imagined, the dependent, and the perfectly established, for the sake of meaning, it is said to be unreal imagination, it is said because the two do not exist. Relying on the object, non-object arises. Relying on non-object, non-object arises. Therefore, the object is established as the nature of non-object. Thus, the object and non-object should be known as equal. The unreal imagination is, mind and mental factors, the three realms. In it, the consciousness that sees meaning, its distinction arises from mental factors. One is the consciousness of conditions, the second is the one who closely engages. Close engagement and severance, and its actor arises from mental factors. For the sake of obscuration and for the sake of planting, for the sake of leading and for the sake of universal grasping, for the sake of completion and for the sake of cutting off the three, for the sake of near severance and for the sake of gathering, for the sake of joining and for the sake of manifestation, for the sake of suffering, wandering afflictions. Three kinds and two kinds are also afflictions, seven kinds arise from unreal imagination. If emptiness is briefly said, definition and types, and its meaning and distinctions, and establishment should be known. The two, real and unreal, things are the definition of emptiness, neither existent nor non-existent, neither different nor one, emptiness. Emptiness --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་ནི་མདོར་བསྡུ་ན། །དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་མཐའ། །མཚན་མ་མེད་དང་དོན་དམ་དང་། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་རྣམ་གྲངས་སོ། །གཞན་མིན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན། །དེ་འགོག་འཕགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་། ། 2-111 འཕགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར། །རྣམ་གྲངས་དོན་ཏེ་གོ་རིམ་བཞིན། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་དག །དེ་ནི་དྲི་བཅས་དྲི་མ་མེད། །ཆུ་ཁམས་གསེར་དང་ནམ་མཁའ་རྣམས། །དག་པ་བཞིན་དུ་དག་ པར་འདོད། །ཟ་བ་བཟའ་དང་དེ་ཡི་ལུས། །གནས་ཀྱི་གཞི་ཡི་སྟོང་པ་ཉིད། །དེ་ཡང་གང་གིས་ཇི་ལྟར་མཐོང་། །གང་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད། །དགེ་གཉིས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །རྟག་ཏུ་སེམས་ ཅན་ཕན་བྱའི་ཕྱིར། །འཁོར་བ་གཏང་བར་མི་བྱའི་ཕྱིར། །དགེ་བ་མི་ཟད་བྱ་བའི་ཕྱིར། །རིགས་ཀྱང་རྣམ་པར་དག་བྱའི་ཕྱིར། །མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། །སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་དག་བྱའི་ཕྱིར། །བྱང་ ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །གང་ཟག་དང་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི། །དངོས་པོ་མེད་འདིར་སྟོང་པ་ཉིད། །དེ་དངོས་མེད་པའི་དངོས་ཡོད་པ། །དེ་ནི་དེ་ལས་སྟོང་ཉིད་གཞན། །གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་དེ་མ་ གྱུར། །ལུས་ཅན་ཐམས་ཅད་གྲོལ་བར་གྱུར། །གལ་ཏེ་རྣམ་དག་དེ་མ་གྱུར། །འབད་པ་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར། །ཉོན་མོངས་མ་ཡིན་མི་རྨོངས་མིན། །དེ་ནི་དག་དང་མ་དག་མིན། །བསྟན་བཅོས་དབུས་དང་ མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས། མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལེའུར་བཅད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དང་པོའོ།། ༈ །། ༄། །སྒྲིབ་པའི་ལེའུར་བཅད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་གཉིས་པ། ཁྱབ་དང་ཉི་ཚེ་ལྷག་པ་དང་། །མཉམ་དང་ལེན་དང་སྤོང་བ་ནི། །གཉིས་ཀྱི་སྒྲིབ་པར་བསྟན་པ་ཡིན། ། 2-112 ཉོན་མོངས་མཚན་ཉིད་རྣམ་དགུ་འོ། །ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་རྣམས་སྒྲིབ་པ་ཡིན། །སྐྱོ་བ་དང་ནི་བཏང་སྙོམས་དང་། །དེ་ཁོ་ན་ནི་མཐོང་བ་དང་། །འཇིག་ཚོགས་ལྟ་དང་དེའི་གཞི་དང་། །འགོག་དང་ལམ་དང་དཀོན་ མཆོག་དང་། །རྙེད་པ་དང་ནི་བཀུར་སྟི་དང་། །ཡོ་བྱད་བསྙུངས་པ་ཡོངས་ཤེས་ལ། །དགེ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་ལ་གཞན། །སྦྱོར་བ་མེད་དང་སྐྱེ་མཆེད་མིན། །རྣལ་འབྱོར་མིན་པས་གང་བསྐྱེད་དང་། །སྐྱེ་བ་མེད་ དང་ཡིད་མི་བྱེད། །ཚོགས་ནི་རབ་ཏུ་མ་རྫོགས་དང་། རིགས་དང་བཤེས་གཉེན་མི་ལྡན་དང་། །སེམས་ནི་ཡོངས་སུ་སྐྱོ་བ་དང་། །སྒྲུབ་པ་དང་ཡང་མི་ལྡན་དང་། །སྐྱེ་བོ་ངན་སྡང་འགྲོགས་པ་དང་། །རང་ གི་གནས་ངན་ལེན་གསུམ་ལས། །ལྷག་མ་ཤེས་རབ་མ་སྨིན་དང་། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་གནས་ངན་ལེན། །ལེ་ལོ་དང་ཡང་བག་མེད་དང་། །སྲིད་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཆགས་པ་དང་། །སེམས་ནི་ཞུམ་པར་གྱུར་པ་ དང་། །མ་དད་པ་དང་མ་མོས་དང་། །སྒྲ་བཞིན་དུ་ནི་སྤྱོད་པ་དང་། །དམ་ཆོས་ཆེད་ཆེར་མི་འཛིན་དང་། །རྙེད་ལ་གདུ་དང་སྙིང་རྗེ་མེད། །ཐོས་པས་ཕོངས་དང་ཉུང་བ་དང་། །
Chinese
简而言之，如是（tathatā，梵文，tathātā，如实，真如）与真实之际（bhūta-koṭi，梵文，bhūta-koṭi，真实际），无相（animitta，梵文，animitta，无相）与胜义（paramārtha，梵文，paramārtha，胜义），以及法界（dharma-dhātu，梵文，dharma-dhātu，法界）只是不同的名称。 不是其他，也不是颠倒，这是止息，是圣者（ārya，梵文，ārya，圣者）的行境，为了圣者之法的因，这些名称具有意义，且依序排列。 完全清净一切烦恼，那是具有垢染和不具垢染的，如同水界、黄金和虚空，希望它们是清净的。 吃、所吃和它的身体，是处所的基础，是空性（śūnyatā，梵文，śūnyatā，空性）。 那也是由谁以及如何见到的？因为那也是空性。 为了获得二种善，为了总是利益众生，为了不舍弃轮回，为了不耗尽善，为了完全清净种姓，为了获得相和好，为了清净诸佛之法，菩萨（bodhisattva，梵文，bodhisattva，菩萨）努力修行。 在此，人与法的实体不存在，这就是空性。那是不存在之物的存在，那与空性不同。 如果烦恼不存在，一切有情都将解脱。如果完全清净不存在，努力将毫无结果。 它不是烦恼，也不是不迷惑，它不是清净，也不是不清净。 《辨中边论》中，名为‘体性品’的第一品结束。 第二品，名为‘障品’。 遍、少分、增上，平等、取和舍弃，是二障的显示，烦恼的体性有九种。 一切随烦恼都是障碍，忧郁和舍弃，以及仅仅是见，有身见（satkāya-dṛṣṭi，梵文，satkāya-dṛṣṭi，有身见）和它的基础，止息和道以及僧宝（saṃgha，梵文，saṃgha，僧伽），获得和恭敬，以及资具，于诸受用善巧，于善等十法之外。 没有随烦恼，也不是生处，不是瑜伽，由何所生，没有生，也不作意，集合不圆满，不具种姓和善知识，心完全忧郁，也不具修行，与恶人交往，从自己的三种恶处，剩余的智慧不成熟，自性是恶处，懒惰和放逸，以及对有和受用贪执，心变得沮丧，不相信和不乐意，如同声音般行事，不重视正法，对获得贪婪且没有慈悲，听闻贫乏且稀少。
English
In brief, Suchness (tathatā), the Limit of Reality (bhūta-koṭi), the Signless (animitta), the Ultimate Meaning (paramārtha), and the Element of Dharma (dharma-dhātu) are merely different names. Not other, nor inverted, this is cessation, the realm of the noble ones, for the cause of the noble dharma, these names have meaning, and are arranged in order. Completely purify all afflictions, that is with defilement and without defilement, like the water element, gold, and the sky, it is hoped that they are pure. Eating, what is eaten, and its body, is the basis of the place, is emptiness (śūnyatā). That is also seen by whom and how? Because that is also emptiness. In order to obtain the two merits, in order to always benefit sentient beings, in order not to abandon samsara, in order not to exhaust merit, in order to completely purify lineage, in order to obtain marks and signs, in order to purify the Buddha's dharmas, the Bodhisattva strives. Here, the substance of person and dharmas does not exist, this is emptiness. That is the existence of non-existent things, that is different from emptiness. If afflictions did not exist, all sentient beings would be liberated. If complete purification did not exist, effort would be fruitless. It is not affliction, nor is it non-delusion, it is not pure, nor is it impure. The first chapter, called 'Chapter on Characteristics' from the *Distinguishing the Middle from the Extremes*, is finished. The second chapter, called 'Chapter on Obscurations'. Pervasiveness, partial, increase, equality, taking, and abandoning, are the display of the two obscurations, the nature of afflictions is ninefold. All secondary afflictions are obstacles, depression and abandonment, and merely seeing, the view of the aggregates (satkāya-dṛṣṭi) and its basis, cessation and the path and the Saṃgha, obtaining and respect, and resources, skillful in all enjoyments, apart from the ten dharmas such as virtue. Without secondary afflictions, nor birthplace, not yoga, what is produced by what, without birth, nor attention, the assembly is not complete, not possessing lineage and spiritual friends, the mind is completely depressed, nor possessing practice, associating with evil people, from one's own three evil places, the remaining wisdom is not mature, nature is an evil place, laziness and carelessness, and attachment to existence and enjoyment, the mind becomes discouraged, disbelief and displeasure, acting like sound, not valuing the true dharma, greedy for gain and without compassion, poor in hearing and scarce. --------------------------------------------------------------------------------