Tibetan
བསམ་ལ་ངལ་བསོ། ཡང་སྲིན་འགྲོས་སུ་ཚུར་ལོག་རང་གནས་སུ་འདུག་པ་ལ་འདུན་པ་གཏད་ཅིང་ངལ་བསོ། དེ་བཞིན་དུ་མགྲོན་པོ་དོན་གཉེར་དུ་འགྲོ་བ་ལྟར་གྲོང་ཁྱེར་དང་། ཡུལ་ལྗོངས། གླིང་དང་གླིང་གཞན་སོགས་མི་མཐོང་ཞིང་རྒྱུས་ཡོད་མེད་ཀྱི་ས་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་སོང་ཞིང་སླར་ལྡོག་པའི་འདུན་པ་བཟུང་སྟེ། སོ་སོར་རེས་འཁྱོག རེས་དྲང་། རེས་དལ། རེས་མྱུར་བར་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་པར་མོས་ལ། ཇི་ལྟར་ལམ་དུ་ཞུགས་པའི་འགྲོས་དང་། ཧཱུྃ་རིང་ཐུང་དལ་དྲག་ཏུ་བརྗོད་པ་བསྟུན་ཏེ་ཡང་ཡང་བསྐྱར་བས་ཡུལ་གྱི་བག་ཆགས་སྦྱོང་། ཡང་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཞེས་དག་པའི་ཞིང་ཁམས་རྣམས་སུ་ཡང་དཔག་ཆེན་གྱི་མདའ་ལྟར་སོང་བར་བསམ་པས་ཞིང་ཁམས་འབྱོང་བའི་རྟེན་འབྲེལ་སྒྲིག་གོ། དེ་འབྱོངས་པས་ཐ་མལ་གྱི་རྣམ་རྟོག་ཤུགས་ཀྱིས་ལྷོད་པས། བདེ་ལྷན་ནེ་བ་དང་འབོལ་ཤིག་གེ་བ་འབྱུང་ངོ་། །དེས་སྒོ་གསུམ་ཡང་དག་པའི་ལམ་སྲོལ་དུ་ཚུད་ཅིང་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་བོགས་ཐོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ངག་སྦྱངས་པས་རྣམ་རྟོག་རང་ཤུག་ཏུ་འགག་ནས་ཐུན་མོང་དུ་ངག་གི་སྡིག་སྒྲིབ་འདག ངག་ཧཱུྃ་གི་སྒྲ་འབའ་ཞིག་ཏུ་གོ་བས་བར་ཆད་ཞི། ཁྱད་པར་ངག་གི་མངོན་ཞེན་ལྡོག་པས་འཁོར་བར་མི་ལྟུང་། མཐར་ཐུག་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུར་དབྱེར་མེད་དུ་གྲོལ། ངག་རྡོ་རྗེའི་གསུང་དུ་དག་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་འགྱུར་རོ།། སེམས་སྦྱང་བ། བྱུང་ས་དང་བྱུང་མཁན་བརྟགས་པ། གསུམ་པ་སེམས་སྦྱང་བ་ནི། ཐལ་འགྱུར་ལས། སེམས་ནི་ཐོག་མ་བྱུང་ས་དང་། །བར་དུ་གནས་ས་ཐ་མར་འགྲོ། །དེ་ལྟར་གསུམ་ལ་བརྟགས་དཔྱད་ན། །སེམས་སྦྱང་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཤེས། ཞེས་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་བརྟགས་པ་ལས། དང་པོ་བྱུང་ས་དང་བྱུང་མཁན་བརྟགས་པ་ནི། སེམས་ཞེས་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་། སངས་རྒྱས་ནས་བདེ་བ་མྱོང་མཁན་རིག་རིག་ཏུར་ཏུར་པོ་འདི་དང་པོ་གང་ནས་བྱུང་། ཕྱིས་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་རི་བྲག་ཁང་ཁྱིམ་སྣོད་བཅུད་ཕ་མའི་རྒྱུ་རྐྱེན་གང་རུང་ཞིག་ནས་བྱུང་ངམ་སྙམ་ན། དེ་རེ་རེ་ནས་རྡུལ་ཕྲན་དུ་བཤིག་ནས་བཙལ་ཞིང་བརྟགས་པས་མི་རྙེད་དེ། ཕྱི་སྣོད་བཅུད་གང་ནས་ཀྱང་མ་བྱུང་། ནང་རང་ལུས་ནས་བྱུང་ངམ་སྙམ་ན། ལུས་ཀྱི་སྟོད་སྨད་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་གྱི་ཆ་ཤས་སོ་སོ་ནས་བརྡར་ཤ་བཅད་ཀྱང་མི་རྙེད་པས་དེར་ཡང་མ་བྱུང་། དེ་བཞིན་དུ། ཡོད་པ་དངོས་པོར་སྣང་བའི་ཆ་ནས་མ་བྱུང་སྟེ་ཅི་ལྟར་བཙལ་ཡང་དེའི་དམིགས་པ་མ་རྙེད། མེད་པ་སྟོང་པའི་ཕྱོགས
Chinese
于思之中而得休憩。又如虫行般返回，安住于自身之本位，心怀此愿而休憩。如同客人为求目的而行，游走于城市、乡村、大陆及其他大陆等，遍及所有无论熟悉与否之地，心怀返回之愿。各自交替，时而弯曲，时而笔直，时而缓慢，时而迅速地往返。随顺步入正道的步伐，以及长短、缓急地念诵（ཧཱུྃ，吽，hūṃ，吽）字，反复练习，净化地方的习气。又念诵（ཧཱུྃ，吽，hūṃ，吽）（ཧཱུྃ，吽，hūṃ，吽），观想如巨箭般射向清净刹土，以此建立净土显现的缘起。一旦熟悉，平凡的分别念自然减弱，从而产生轻松舒适之感。由此，身语意三门进入正道，并能提升乐明无念的体验。如此训练口语，分别念自然止息，普遍而言，能清净口语的罪障。仅能听到（ཧཱུྃ，吽，hūṃ，吽）字的声音，从而消除障碍。特别是，当口语的执着消退时，便不会堕入轮回。最终，与报身无二无别地解脱。口语净化为金刚语，从而证得涅槃。 修心。 探究生处与生者。 第三，修心之法。出自《中观根本慧论》：心之初生处，中住处，末去处。如是于三者，观察与分析，修心知心性。如是，于探究生处、住处、去处三者中，首先探究生处与生者。所谓心，即是于轮回中漂泊，感受痛苦，成佛后感受快乐，此觉知、鲜活之物，最初从何处产生？是如后来产生的物质，如山石、房屋、容器、精华，或是父母的因缘所生？若如是想，则将每一事物分解至微尘，寻觅探究，亦不可得。故知非由外在之容器与精华所生。若谓由内在自身所生？则将身体之上中下，内外中间之部分，一一剖析，亦不可得，故亦非由自身所生。如是，非由存在、显现为物质之部分所生，无论如何寻觅，亦不可得其目标。亦非由不存在、空性之方。
English
Rest in contemplation. Again, like an insect returning, rest with the aspiration to abide in your own place. Similarly, like a guest going in pursuit of a purpose, go to cities, countries, continents, and other continents, to all places whether familiar or unfamiliar, holding the aspiration to return. Alternately, sometimes crooked, sometimes straight, sometimes slow, sometimes fast, engage in going and returning. According to the pace of entering the path, and in accordance with the length, slowness, and intensity of uttering (ཧཱུྃ，吽，hūṃ，Hum), purify the habitual tendencies of the place by repeating again and again. Again, thinking that by saying (ཧཱུྃ，吽，hūṃ，Hum) (ཧཱུྃ，吽，hūṃ，Hum), you have gone like a great arrow to all the pure realms, arrange the interdependent origination for the realms to be mastered. When that is mastered, ordinary conceptual thoughts will naturally loosen, and a feeling of ease and comfort will arise. By this, the three doors enter the correct path, and the experience of bliss, clarity, and non-thought will increase. In this way, by training the speech, conceptual thoughts will spontaneously cease, and in general, the sins and obscurations of speech will be purified. By hearing only the sound of (ཧཱུྃ，吽，hūṃ，Hum), obstacles will be pacified. In particular, by reversing the attachment to speech, one will not fall into samsara. Ultimately, one will be liberated inseparably into the Sambhogakaya. Speech will be purified into Vajra speech, and one will attain Nirvana. Mind Training. Examining the Place and the One Who Arises. Third, the method of training the mind. From the Mulamadhyamakakarika: The mind's place of first arising, the place of dwelling in the middle, the place of final going. Thus, by examining and analyzing these three, training the mind knows the nature of the mind. Thus, among the three of examining the place of arising, dwelling, and going, first is examining the place and the one who arises. The so-called mind, which wanders in samsara and experiences suffering, and after becoming a Buddha experiences happiness, this knowing, vivid thing, from where did it first arise? Did it arise from later arising things, such as mountains, rocks, houses, containers, essences, or the causes and conditions of parents? If you think so, then break down each thing into atoms, search and investigate, but it cannot be found. Therefore, it is known that it did not arise from the external container and essence. If it is said to arise from the inner self? Then cut and separate the upper, middle, and lower parts of the body, the inner, outer, and intermediate parts, one by one, but it cannot be found, so it did not arise from the self either. Thus, it did not arise from the part that exists and appears as a thing, no matter how you search, you cannot find its target. Nor from the side of non-existence, emptiness.
Tibetan
་ནས་ཀྱང་མ་བྱུང་སྟེ་བྱུང་ས་དང་བྱུང་ཡུལ་མ་གྲུབ། སེམས་ལས་སེམས་བྱུང་བ་མིན་ཏེ་བྱུང་ས་བྱུང་མཁན་གཉིས་མ་གྲུབ། བྱུང་སའི་ཡུལ་དང་བྱུང་མཁན་གྱི་སེམས་ཅི་འདྲ་ཡིན་ཕར་དཔྱད། ཚོལ་མཁན་གྱི་སེམས་ལ་ཚུར་བརྟགས་པས། བྱུང་ས་དང་བྱུང་མཁན། འཚོལ་རྒྱུ་དང་འཚོལ་མཁན་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་འཛིན་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་རྒྱུ་མ་རྙེད་ནས་རྒྱུ་རྐྱེན་ཡུལ་མེད་རྟེན་བྲལ། སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ངང་དུ་ཧ་ཕྱད་དེ་ལུས་ན་འབྱོངས་པའི་རྟགས་ཡིན་དེ། ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བའི་སེམས་ཉིད་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ངོ་འཕྲོད་ཅིང་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ཡིན་ནོ།། གནས་ས་དང་གནས་མཁན་བརྟགས་པ། གཉིས་པ་གནས་ས་དང་གནས་མཁན་བརྟགས་པ་ནི། གོང་བཞིན་སེམས་དེ་ད་ལྟ་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་སོགས་གར་གནས་རྩར་བཅད། འདིར་གནས་སྙམ་པ་ཞིག་བྱུང་ན་ཆ་དང་རྡུལ་ཕྲན་དུ་ཕྱེ་ནས་བལྟ། དཔེར་ན་སྙིང་ལྟ་བུ་ཞིག་ལ་གནས་སམ་སྙམ་ན་དེའི་རྩེ་མོ། རྩ་བ། ཤ་དང་ཚིལ། ཁྲག་དང་ཤུན་པ་སོགས་གང་ལ་གནས། གནས་བྱ་དེ་ཡི་གཟུགས་དབྱིབས། ཁ་ཏོག བྱེད་ལས། མཚོན་དཔེ། ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་ཅི་འདྲ་ཞིག་འདུག རྟོགས་བྱའི་སེམས་དང་རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཅིག་གམ་ཐ་དད་སོགས་ལེགས་པས་བརྟགས་པ་ན། དེ་འབྱོངས་པའི་རྟགས་སུ་གང་དུ་ཡང་གནས་ས་དང་རྟེན་ཡུལ་མེད་པ། གང་གི་རྣམ་པར་ཡང་མ་གྲུབ་པས་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བ། ཤེས་པ་གསལ་ཞིང་སྣང་ཡང་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་ཡེ་སྟོང་ཆེན་པོར་གཏན་ལ་ཕེབས་ཤིང་ལོངས་སྐུ་འགག་པ་མེད་པ་དང་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན་ནོ། །སྐབས་འདིར་སྒོ་གསུམ་གྱི་སྟེང་དུ་ཚོར་བའི་ཉེར་ལེན་ལས་མྱོང་རེག་གི་མཚན་མ་གང་ཤར་ལ་དེར་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་བ་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོས་རྒྱུ་བྱས། འཕྲལ་བྱུང་རྣམ་རྟོག་གིས་རྐྱེན་བྱས། གཟུང་ཡུལ་ལ་འཛིན་སེམས་ཆགས་པས་བདག་པོའི་འབྲས་བུ་སྨིན་པ་དང་། གཟུང་འཛིན་ཡུལ་སྟོངས་ཏེ་ཟད་པར་འཁྱོལ་ཚེ་ཉམ་ང་བག་ཚ་མེད་པ་ཡང་འདིས་ལྷོང་བར་གསུངས་སོ།། འགྲོ་ས་དང་འགྲོ་མཁན་ལ་བརྟགས་པ། གསུམ་པ་འགྲོ་ས་དང་འགྲོ་མཁན་ལ་བརྟགས་པ་ནི། དེ་རྗེས་སུ་ཝལ་གྱིས་བྱུང་ནས་ཡལ་གྱིས་སོང་སྙམ་བྱེད་པའི་སེམས་འདིའི་འགྲོ་ས་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་སྣང་སྟོང་ཡོད་མེད་གང་ཡིན་སོགས་ལ་བརྟགས་ཀྱང་། འགྲོ་ས་མེད་པས་ཡུལ་སྣང་སེམས་ཀྱིས་བཟོས་པར་ཐག་ཆོད། འགྲོ་མཁན་གྱི་སེམས་ལ་བརྟགས་ཀྱང་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བས་ཡུལ་ཅན་རང་བཞིན་མེ
Chinese
也未曾生起，生处和生处未成立。心不是从心中生起的，生处和生者二者未成立。生处之境和生者之心是怎样的，向外观察。向内审视寻求者的心，生处和生者，显现为所取和能取的种种，未能寻得可确认的自性，因而因缘境皆无，无所依凭。在远离言说、思虑、表达、承诺一切的状态中，豁然开朗，这是身体上通达的征象。与确认相离的心性，本体空性，法身无生，即是现证且获得稳固。 观察住处和住者 第二，观察住处和住者。如前，此心现在何处，外部内部，器情，身体的组成部分等，截断根源。如果生起“住于此处”的想法，则将其分解为部分和微粒来观察。例如，如果认为住在心脏之类的地方，那么住在它的顶端、根部、肌肉和脂肪、血液和外皮等哪个部位？所住之物的形状、颜色、作用、象征、本体确认是怎样的？能被认识的心和能认识的意识，是一个还是多个等，仔细观察。这是通达的征象，在任何地方都没有住处和所依之处。未成立为任何形态，因此与确认相离。意识清晰而显现，但自性未成立，无根无基，于大空性中获得稳固，并且与无碍的报身相契合。此时，在三门之上，从感受的近取因中，无论生起何种经验的征象，都似乎存在于那里，这是行蕴作为原因，突发分别念作为条件，对所取境产生执着心，从而成熟了主宰之果。当所取能取境空尽时，若能安然度过，据说也能从中获得安宁。 观察去处和去者 第三，观察去处和去者。之后，对于认为“如彩虹般出现，又如彩虹般消失”的这个心，它的去处是外部内部、器情、显现空性、有无等等，无论如何观察，因为没有去处，所以断定境相是由心所造。观察去者的心，也因为与确认相离，所以没有境相的自性。
English
It has not arisen from anywhere, so the place and source of arising are not established. Mind does not arise from mind, so the place of arising and the ariser are not established. What is the nature of the place of arising and the mind of the ariser? Examine outwardly. When examining inwardly the mind of the seeker, the place of arising and the ariser, all the apprehended and apprehender that appear as the object of search and the searcher, are not found to have any identifiable essence, so cause and condition are without object and without support. In a state free from all speech, thought, expression, and affirmation, there is a sudden breakthrough, which is a sign of mastery in the body. The nature of mind, which is free from identification, empty in essence, and the unborn Dharmakaya, is realized and established. Examining the Abode and the Abider Secondly, examining the abode and the abider. As before, where does this mind currently reside—externally, internally, in the vessel and its contents, in the parts of the body, etc.? Cut off the root. If the thought arises, "It resides here," then divide it into parts and particles and examine it. For example, if you think it resides in something like the heart, then which part does it reside in—the tip, the root, the flesh and fat, the blood and skin, etc.? What is the shape, color, function, symbol, and identifiable essence of the object of residence? Are the mind that cognizes and the consciousness that cognizes the same or different? Examine carefully. As a sign of mastery, there is no abode or place of reliance anywhere. It is not established in any form, so it is free from identification. Consciousness is clear and apparent, but its own nature is not established. It is groundless, rootless, and established in the great emptiness, and it is in harmony with the unceasing Sambhogakaya. At this time, on the three doors, whatever sign of experience arises from the immediate cause of feeling, it appears as if it exists there. This is caused by the aggregate of formation, conditioned by the arising of conceptual thought, and the fruit of ownership ripens due to attachment to the object of apprehension. When the object of apprehension and the apprehender are emptied and exhausted, if one can pass through it without fear or anxiety, it is said that one can also attain peace from this. Examining the Place of Going and the Goer Thirdly, examining the place of going and the goer. Afterwards, for this mind that thinks, "It arises like a rainbow and disappears like a rainbow," examine where it goes—externally, internally, in the vessel and its contents, in appearance and emptiness, in existence and non-existence, etc. Since there is no place to go, it is determined that the appearance of objects is created by the mind. Examining the mind of the goer, it is also free from identification, so there is no self-nature of the object.