Tibetan
ཡིན་ཕར་དཔྱད། ཚོལ་མཁན་གྱི་སེམས་ལ་ཚུར་བརྟགས་པས། བྱུང་ས་དང་བྱུང་མཁན། འཚོལ་རྒྱུ་དང་འཚོལ་མཁན་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་འཛིན་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་རྒྱུ་མ་རྙེད་ནས་རྒྱུ་རྐྱེན་ཡུལ་མེད་རྟེན་བྲལ། སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ངང་དུ་ཧ་ཕྱད་དེ་ལུས་ན་འབྱོངས་པའི་རྟགས་ཡིན་དེ། ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བའི་སེམས་ཉིད་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ངོ་འཕྲོད་ཅིང་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ཡིན་ནོ།། གནས་ས་དང་གནས་མཁན་བརྟགས་པ། གཉིས་པ་གནས་ས་དང་གནས་མཁན་བརྟགས་པ་ནི། གོང་བཞིན་སེམས་དེ་ད་ལྟ་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་སོགས་གར་གནས་རྩར་བཅད། འདིར་གནས་སྙམ་པ་ཞིག་བྱུང་ན་ཆ་དང་རྡུལ་ཕྲན་དུ་ཕྱེ་ནས་བལྟ། དཔེར་ན་སྙིང་ལྟ་བུ་ཞིག་ལ་གནས་སམ་སྙམ་ན་དེའི་རྩེ་མོ། རྩ་བ། ཤ་དང་ཚིལ། ཁྲག་དང་ཤུན་པ་སོགས་གང་ལ་གནས། གནས་བྱ་དེ་ཡི་གཟུགས་དབྱིབས། ཁ་ཏོག བྱེད་ལས། མཚོན་དཔེ། ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་ཅི་འདྲ་ཞིག་འདུག རྟོགས་བྱའི་སེམས་དང་རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཅིག་གམ་ཐ་དད་སོགས་ལེགས་པས་བརྟགས་པ་ན། དེ་འབྱོངས་པའི་རྟགས་སུ་གང་དུ་ཡང་གནས་ས་དང་རྟེན་ཡུལ་མེད་པ། གང་གི་རྣམ་པར་ཡང་མ་གྲུབ་པས་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བ། ཤེས་པ་གསལ་ཞིང་སྣང་ཡང་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་ཡེ་སྟོང་ཆེན་པོར་གཏན་ལ་ཕེབས་ཤིང་ལོངས་སྐུ་འགག་པ་མེད་པ་དང་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན་ནོ། །སྐབས་འདིར་སྒོ་གསུམ་གྱི་སྟེང་དུ་ཚོར་བའི་ཉེར་ལེན་ལས་མྱོང་རེག་གི་མཚན་མ་གང་ཤར་ལ་དེར་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་བ་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོས་རྒྱུ་བྱས། འཕྲལ་བྱུང་རྣམ་རྟོག་གིས་རྐྱེན་བྱས། གཟུང་ཡུལ་ལ་འཛིན་སེམས་ཆགས་པས་བདག་པོའི་འབྲས་བུ་སྨིན་པ་དང་། གཟུང་འཛིན་ཡུལ་སྟོངས་ཏེ་ཟད་པར་འཁྱོལ་ཚེ་ཉམ་ང་བག་ཚ་མེད་པ་ཡང་འདིས་ལྷོང་བར་གསུངས་སོ།། འགྲོ་ས་དང་འགྲོ་མཁན་ལ་བརྟགས་པ། གསུམ་པ་འགྲོ་ས་དང་འགྲོ་མཁན་ལ་བརྟགས་པ་ནི། དེ་རྗེས་སུ་ཝལ་གྱིས་བྱུང་ནས་ཡལ་གྱིས་སོང་སྙམ་བྱེད་པའི་སེམས་འདིའི་འགྲོ་ས་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་སྣང་སྟོང་ཡོད་མེད་གང་ཡིན་སོགས་ལ་བརྟགས་ཀྱང་། འགྲོ་ས་མེད་པས་ཡུལ་སྣང་སེམས་ཀྱིས་བཟོས་པར་ཐག་ཆོད། འགྲོ་མཁན་གྱི་སེམས་ལ་བརྟགས་ཀྱང་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བས་ཡུལ་ཅན་རང་བཞིན་མེད་པར་གདེངས་རྙེད། སེམས་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་གྱི་རྒྱུ་སྟོངས་པས་འབྲས་བུ་རེ་དོགས་སུ་འཛིན་པའི་བློ་ལྡོག སེམས་ཉིད་རིག་སྟོང་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་འགྲོ་འོང་གྲོལ
Chinese
应当那样观察。向内审视寻求者的心，对于显现为生处和生者、所寻之物和寻者的一切能取所取，由于未能找到可以确认的自性，因此因缘无处，无所依凭。这是超越一切言说、思虑、表达和承诺的状态中豁然开朗，安住于身之中的征兆。是现证并确立了离于确认的心性，自性空性，法身无生。 观察住处和居住者。 第二，观察住处和居住者：如前一样，彻底追究心当下住在哪里，是外内、器情、身体的哪个部分等等。如果生起“住在这里”的想法，就将其分解为部分和微粒来观察。例如，如果认为住在心脏里，那么是住在心脏的顶端、根部、肌肉和脂肪、血液和薄膜等等的哪个部位？所住之物的形状、颜色、作用、象征、自性，可以确认的是什么样子？能被认识的心和能认识的意识是一体还是他体等等，如果好好观察，作为成就的征兆，就会发现没有任何住处和所依之处，没有以任何形式成立，因此离于确认。虽然意识清晰显现，但自性不成立，确立于无根无基的原始大空性之中，并现证无有阻碍的报身。此时，在三门之上，由于感受的近取，无论生起什么样的体验和触觉的相，看似存在于那里，这是由行蕴作为因，由突发的分别念作为缘，由于对所取境产生执着，导致了主宰之果成熟。当能取所取境空尽时，就能摆脱恐惧和不安，据说这也是通过这种方式实现的。 观察去处和去者。 第三，观察去处和去者：在那之后，对于认为心像瓦一样产生，像烟一样消失的想法，也要观察这个心的去处是外内、器情、显空、有无等等的哪个地方。由于没有去处，因此确信外境的显现是心所造。对于去者的心进行观察，也会因为离于确认而确信能取者没有自性。由于心生起、住、去的三个因消失，因此舍弃了执着于希望和担忧的念头。心性是觉性空性大悲，解脱了来去。
English
One should examine in that way. By turning inward to examine the mind of the seeker, all grasping and clinging that appear as the place of arising and the one who arises, the object of seeking and the seeker, since one cannot find an essence to confirm, the causes and conditions are without place, without support. This is a sign of becoming clear in a state beyond all speaking, thinking, expressing, and promising, abiding in the body. It is realizing and establishing the nature of mind, which is free from confirmation, emptiness of essence, the unborn Dharmakaya. Examining the place of dwelling and the one who dwells. Second, examining the place of dwelling and the one who dwells: As before, thoroughly investigate where the mind currently dwells, whether it is external or internal, the vessel and essence, which part of the body, etc. If the thought arises, "It dwells here," then divide it into parts and particles to observe. For example, if one thinks it dwells in the heart, then in which part does it dwell, the tip of the heart, the root, the muscles and fat, the blood and membrane, etc.? What is the shape, color, function, symbol, and essence of the object of dwelling that can be confirmed? Are the mind that is to be realized and the consciousness that realizes it the same or different, etc.? If one examines well, as a sign of accomplishment, one will find that there is no place of dwelling or support anywhere, and that it is not established in any form, therefore it is free from confirmation. Although consciousness is clear and apparent, its self-nature is not established, and it is established in the great primordial emptiness without root or foundation, and realizes the unceasing Sambhogakaya. At this time, on the three doors, due to the proximate cause of feeling, whatever signs of experience and touch arise, appearing as if they exist there, this is caused by the aggregate of formation as the cause, by sudden conceptual thoughts as the condition, and due to attachment to the object of grasping, the fruit of the master matures. When the object of grasping and the grasping mind are emptied and exhausted, one can be free from fear and anxiety, and it is said that this is also accomplished in this way. Examining the place of going and the one who goes. Third, examining the place of going and the one who goes: After that, for the thought that the mind arises like a brick and disappears like smoke, one should also observe where this mind goes, whether it is external or internal, the vessel and essence, appearance and emptiness, existence or non-existence, etc. Since there is no place to go, one is certain that the appearance of external objects is created by the mind. Examining the mind of the one who goes, one will also be certain that the grasper has no self-nature because it is free from confirmation. Since the three causes of the arising, dwelling, and going of the mind have disappeared, one abandons the thoughts that cling to hope and worry. The nature of mind is awareness-emptiness, great compassion, liberated from coming and going.
Tibetan
་འཁྲུལ་སོགས་དང་བྲལ་བར་ཤེས་པས་བྱས་པའི་ཆོས་ཀྱིས་སངས་མི་རྒྱ་བར་ཡིད་ཆེས་རྙེད། བལྟ་བར་བྱ་བའི་སེམས་དང་། ལྟ་བྱེད་ཀྱི་མཁན་པོ། སེམས་འགྲོ་ཡུལ་བཅས་བསམ་བརྗོད་བློ་ལས་འདས། ངོ་བོ་ཐ་དད་དང་རྣམ་པ་སོ་སོར་ངོས་བཟུང་མེད་པར་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པར་བྱ། དེ་ལྟར་སེམས་སྦྱངས་འབྱོངས་པའི་རྟགས་སུ་འཁྲུལ་བའི་ཚང་ཞིག་ཅིང་སེམས་ཀྱི་ཁང་བུ་རྡིབས། རིག་པའི་ངོ་བོ་ཤེས་ཤིང་ཡིད་ཆེས་ནང་ནས་རྙེད་དེ། རིག་པ་སྟོང་གསལ་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་གཡོ་བ་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕེབས། སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་དང་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་སྣང་སྟོང་དང་སྐྱེ་འགག་སོགས་གཉིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བརྡར་ཤ་ཆོད་ཅིང་མཚང་རྡོལ་ནས་ཐུན་མོང་དུ་ཡིད་ཀྱི་སྡིག་སྒྲིབ་འདག སེམས་སྟོང་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་བར་ཆད་ཀྱིས་མི་ཚུགས། ཁྱད་པར་སེམས་ཀྱི་མངོན་ཞེན་ལོག་པས་སླར་སྲིད་པར་མི་འཁྲུལ། མཐར་ཐུག་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་དབྱེར་མེད་ཆེན་པོར་གྲོལ། སེམས་ཡིད་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་སུ་རྫོགས་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་རོ།། རྣལ་དབབ་དང་སོར་གཞུག སྒོ་གསུམ་རྣལ་དུ་དབབ་པ། བཞི་པ་ལ་རྣལ་དབབ་དང་སོར་གཞུག་སོ་སོར་ཕྱེ་བས་གཉིས། དང་པོ་སྒོ་གསུམ་རྣལ་དུ་དབབ་པ་ལ། ཅིའི་ཕྱིར་དབབ་པ། ཇི་ལྟར་དབབ་ཚུལ། ཡོན་ཏན་བསྟན་པ་གསུམ་ལས། ཅིའི་ཕྱིར་རྣལ་དུ་དབབ་དགོས་པ་ནི། སྒྲོན་མ་འབར་བ་ལས། འཁོར་འདས་རུ་ཤན་ཕྱེས་ནས་ནི། །ལུས་ངག་རྣམས་ནི་རྣལ་དུ་དབབ། ཅེས་དང་། ཀློང་གསལ་ལས། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་འབྱུང་འཁྲུགས་པས། །དེ་དག་གྲོལ་ཕྱིར་རྣལ་དུ་དབབ། ཅེས་ཕྱི་དང་ནང་དང་སྒོ་གསུམ་གྱི་འཁོར་འདས་རུ་ཤན་སོ་སོར་དབྱེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་བའི་ཆོས་སྤང་བྱའི་རྣམ་རྟོག་དང་། གཉེན་པོ་ལས་འདས་པའི་ཆོས་དགེ་བའི་རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་ཡང་རྣམ་པ་གང་གསལ་བ་དེ་ལ་ཤེས་པ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཏད་ནས། དབང་ཤེས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བར་འཆིང་བས་ཡིད་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་གཅིག་ཏུ་འདུས་ཤིང་། ཡུལ་གཞན་དུ་འཕྲོ་བའི་སེམས་ཉེ་བར་ཞི་ཞིང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་གནས་འགྱུར་ནས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་ཡང་འགྱུར་མོད་ཀྱང་། སྔོན་འགྲོའི་ཐབས་སྤྱོད་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཐོག་མར་རྟོག་པ་ནན་གྱིས་བཀག་པས་ཁམས་དང་འབྱུང་བ་འཁྲུགས་པར་གྱུར་ན། སེམས་མི་གནས་པའི་ཁར་སླར་ཡང་གེགས་སུ་འགྲོ་ཞིང་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་དཀའ་བ་ལ་དགོངས་ནས་ཡུལ་དྲུག་དམིགས་པའི་རྟེན་རྣམས་ཀྱང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཅིང་སྤང་གཉེན་གྱི་མཚན་མ་གང་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པར་རང་ལུགས་
Chinese
因为明白远离错谬等，所以对通过修行佛法不会成佛生起坚定的信念。所要观察的心，能观察的智者，以及心所去的处所，都超离了思、言、智。不执著于本体各异和相状不同，从而断除增益。像这样，作为修心纯熟的征象，错谬的巢穴崩塌，心的房屋倒塌。了知觉性的本体，从内心深处生起坚定的信念，觉性安住于空明自性中，毫不动摇。与佛陀化身无间断地相遇。由此，能够辨别显空、生灭等一切二元对立的法，并且能够揭示其弱点，从而共同清净意之罪障。因为证悟心之空性，所以不会被障碍所阻碍。特别是，因为心的执着颠倒，所以不会再次错入轮回。最终，在与法身无二无别的大解脱中获得解脱。心意圆满于金刚之心，从而趋入寂灭。 安住本然与恢复原位 三门安住本然 第四部分分为安住本然和恢复原位两部分。第一部分，三门安住本然，分为为何安住本然、如何安住本然、功德开示三部分。首先，为何需要安住本然？《灯焰》中说：“轮涅区分已，身语意安住。”以及《虚空光明》中说：“身语意之生起紊乱，为解脱彼等而安住。”通过区分外、内、三门的轮涅，对于轮回之法，无论是应断除的分别念，还是超越对治之法，无论是生起善的分别念，无论显现何种相状，都将觉性专注于此。因为束缚住不让感官意识散乱到其他地方，所以意识聚集为六识一体。趋向他处的念头逐渐平息，分别念发生转变，甚至转变为无分别念。然而，由于先前特殊方便的运用，最初强烈地阻止分别念，导致脉和元素紊乱。如果心不安住，反而会再次成为障碍，难以生起禅定，考虑到这一点，对于六境所缘的对境也不作意，对于应断除和应修习的任何相状也不分别，而是安住于自性。
English
Having understood that one is free from errors and the like, one finds firm belief that enlightenment will not be attained through practicing Dharma. The mind to be observed, the wise one who observes, and the place where the mind goes, all transcend thought, speech, and intellect. Without clinging to distinct entities and different appearances, sever all imputations. Thus, as a sign of having mastered mind training, the nest of delusion collapses, and the house of the mind crumbles. Knowing the essence of awareness and finding faith from within, awareness is established in the emptiness-clarity essence, unwavering. One encounters the continuous stream of the Buddha's emanation body without interruption. Through this, one discerns all dualistic phenomena such as appearance and emptiness, arising and ceasing, and by exposing their weaknesses, one collectively purifies the mental obscurations of the mind. Because of realizing the emptiness of the mind, one is not obstructed by obstacles. In particular, because the mind's clinging is reversed, one will not mistakenly wander into samsara again. Ultimately, one is liberated in the great liberation that is inseparable from the Dharmakaya. The mind and intellect are perfected in the Vajra heart, thereby entering into Nirvana. Resting Naturally and Returning to Original Position Resting the Three Doors Naturally The fourth part is divided into two parts: resting naturally and returning to the original position. The first part, resting the three doors naturally, is divided into three parts: why rest naturally, how to rest naturally, and showing the benefits. First, why is it necessary to rest naturally? In "The Blazing Lamp," it says, "Having distinguished samsara and nirvana, rest the body, speech, and mind." And in "Space Clarity," it says, "Because the elements of body, speech, and mind are disturbed, rest them in order to liberate them." By distinguishing the samsara and nirvana of the outer, inner, and three doors, for the Dharma of samsara, whether it is the conceptual thought to be abandoned, or the Dharma that transcends antidotes, whether it is the arising of virtuous conceptual thought, whatever appearance manifests, focus awareness on it. Because the sensory consciousness is bound and not allowed to wander elsewhere, the consciousness gathers into the unity of the six consciousnesses. The thoughts that go to other places gradually subside, and conceptual thoughts transform, even transforming into non-conceptual thought. However, due to the application of special preliminary methods, initially, the conceptual thoughts are strongly suppressed, causing the elements and sources to be disturbed. If the mind does not rest, it will become an obstacle again, and it will be difficult to generate samadhi. Considering this, one does not focus on the objects of the six senses, nor does one discriminate between what should be abandoned and what should be practiced, but rests in its own nature.