Tibetan
ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དེ་ལ་ཞེན་འཛིན་གྱི་འཁྲིས་མི་གདགས་པར་ཞེན་མེད་དུ་བཞག་པས་རང་ཡལ་བས་ན་གཉེན་པོས་མ་བསླད་ཅིང་། ངན་རྟོག་ཆགས་སྡང་དང་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱི་རྟོག་པ་ཤར་ཡང་འདི་ནི་ངན་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས་འགྱོད་པ་དང་དགག་པ་སོགས་མི་བྱ་བར་རང་གྲོལ་གྱིས་གཤིས་ལ་བཞག་པས་རང་དག་པས་ན་སྤང་བྱས་མ་བསྒྱུར། དེ་ལྟར་བཟང་རྟོག་དགེ་བའི་རྣམ་པར་ཤར་ཡང་སེམས་ཀྱི་རང་ངོ་ལ་བཟང་པོ་བསྒྱུར་དུ་མེད་ཅིང། ངན་རྟོག་མི་དགེ་བའི་རྣམ་པར་ཤར་ཡང་ངན་པ་བསྒྱུར་དུ་མེད་ལ་སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་སེམས་ཀྱི་གཤིས་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པས་ན་གཤིས་ཏེ་རྫོགས་པ་ཆེ། དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་རྟོགས་ན་གང་ཡང་སྤང་བླང་མེད་པའི་ངང་དུ་རོ་མཉམ་སྟེ་ད་ལྟའི་བླང་དོར་དང་རེ་དོགས་དགག་སྒྲུབ་དང་ཆགས་སྡང་། འདི་ནི་ཡིན་ནོ་འདི་ནི་མིན་ནོ་སྙམ་དུ་བདེན་ཞེན་གྱིས་བཅིངས་པའི་ཆོས་དང་ཁྲིག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་སུ་ཡོད་པར་དེ་ཐམས་ཅད་མེད་པ་རང་རིག་ཟང་ཐལ་ཡུག་འབྱམས་ཀྱི་ངང་དུ་ཐམས་ཅད་སྤང་བླང་མེད་པར་དག་པས་ན་ཡོད་ནི་མེད་ལ། དེའི་ཚེ་ཉམས་ལེན་རང་རིག་རྗེན་པ་དེ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བདེ་ལྷང་ངེ་བ་དང་གསལ་སང་ངེ་བ་དང་། མི་རྟོག་པའི་ངང་དུ་ཆམས་སེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་མིན་པའི་ཚིག་གི་བརྗོད་པ་དང་། བློས་བསམ་པའི་ཡུལ་དུ་མེད་ལ་རྣམ་འབྱོར་པ་ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་རང་རིག་ཟང་མ་ཐལ་བྱུང་དུ་ལྷག་གེར་ཤར་བ་ཉིད་སོ་སོར་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ཡོད་པས་ན་མེད་ལ་ཡོད་པའི་མཐའ། དེ་ལྟར་སེམས་ཉིད་མ་བཅོས་པའི་ངང་དུ་དངོས་པོ་བདེན་ཞེན་གྱི་ཆ་ཐམས་ཅད་རང་ཞིག་པས་ན་དངོས་ཀུན་བཤིག་པའི་བདེན་ཞེན་གྱི་འཆིང་བ་དང་བྲལ་བའི་རང་བབ་དེ་རིག་སྟོང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པས་བློས་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་སྟོང་ཉིད་ལོག་ནས་འཚོལ་མི་དགོས་པས་ན་སྟོང་པ་རྫོགས་པ་ཆེ། དེ་ལྟར་མ་ཤེས་པར་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་སྟོང་པ་ལ་རེ་བ་རྣམས་སྣང་ཐོག་ཏུ་སྟོང་པ་ལོག་ནས་རྩལ་ཏེ་སྟོང་འཛིན་གྱི་ཞེན་པས་བཅིངས་ནས་བཅོས་ཤིང་བཅོས་ཤིང་བརྟག་པའི་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པས་བློ་གྲོལ་བ་འདོད་པས་ན་བཅོས་ཤིང་བཅོས་ཤིང་གྲོལ་བ་འདོད་པའི་མི་དེ་ལྟ་བུའི་སྣང་ཚད་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་ནས་སྟོང་པར་ཞེན་པའི་ཆད་པའི་མཐར་ལྷུང་ལ། སྟོང་པ་ལ་མཆོག་ཏུ་བཟུང་ནས་བདེན་པར་ཞེན་པས་རྟག་པའི་མཐར་ལྷུང་སྟེ་རྟག་ཆད་ཀྱི་གཡང་ས་ལས་མི་ཐར་བས་ན་རྟག་ཆད་གཉིས་ལ་ཐར་བ་ཡོད་དམ་ཅི། དཔེར་ན་འབྱུང་བཞིའི་བསྡུས་པའི་
Chinese
認為是這樣的，對此不應加上執著的束縛，而是無執著地安住，因為它會自然消散，所以沒有被對治所染污。即使生起惡念、貪嗔和八法之念，也不應認為這是惡的，不應後悔和否定等，而是讓它自然解脫，安住於本性中，因為它會自然清淨，所以沒有捨棄和轉變。同樣，即使生起善念、善的形象，心的自性也不會轉變為善；即使生起惡念、不善的形象，也不會轉變為惡，而且眾生和佛之間，心的本性沒有差別，所以本性即是大圓滿。如果認識到這樣的自性，就會在沒有任何取捨的狀態中平等一味，也就是說，現在的取捨、希望和恐懼、否定和肯定、貪嗔。認為這是對的，這是錯的，像這樣被真實執著所束縛的法和各種各樣的雜染，所有這些都不存在，在自覺赤裸通透廣闊的狀態中，一切都沒有取捨而清淨，所以有即是無。那時，修行自覺赤裸，那也是這樣的自性，像是安樂坦然，明朗清晰，以及在無念的狀態中寂靜等等，沒有任何言語的表達，也不是心識思維的對象，而是瑜伽士在任何時候，自覺清明通透地顯現，各自在自覺的智慧境界中存在，所以是無而有的邊。這樣，在心性未經改造的狀態中，所有對事物的真實執著都會自然消融，所以破壞一切事物的與真實執著的束縛解脫的自性，就是覺性與空性無二的空性，因此不需要尋找被心識作為對象的顛倒空性，所以空性即是大圓滿。如果沒有這樣認識，所有對心識造作的空性的希望，都會在顯現上顛倒為空性，並被技巧，也就是執著空性的執著所束縛，不斷地改造和觀察，認為這是造作的空性，想要從心識中解脫，像這樣不斷地改造和想要解脫的人，會誹謗這樣的顯現，並執著於空性而墮入斷滅邊。如果把空性視為至高無上，並執著於真實，就會墮入常邊，因此無法從常斷的懸崖中解脫，那麼常斷二邊會有解脫嗎？例如四大組成的
English
Thinking it is so, one should not add the clinging of attachment to it, but leave it without attachment, because it will naturally dissipate, so it is not tainted by antidotes. Even if negative thoughts, attachment, hatred, and the thoughts of the eight worldly concerns arise, one should not think, "This is bad," and not regret or reject them, but let them naturally dissolve and rest in their nature, because they will naturally purify, so there is no abandonment or transformation. Likewise, even if positive thoughts, the appearance of virtue, arise, the intrinsic nature of mind will not be transformed into good; even if negative thoughts, the appearance of non-virtue, arise, they will not be transformed into bad, and there is no difference in the nature of mind between sentient beings and Buddhas, so the nature is the Great Perfection. If one realizes such a nature, one will be in a state of equanimity without any acceptance or rejection, that is, the present acceptance and rejection, hope and fear, negation and affirmation, attachment and hatred. Thinking, "This is right, this is wrong," all the phenomena and various defilements bound by clinging to reality are non-existent. In the state of self-aware, naked, transparent, and vast expanse, everything is pure without acceptance or rejection, so existence is non-existence. At that time, the practice of self-aware nakedness is also of such a nature, like being blissful and relaxed, clear and bright, and being silent in the state of non-thought, etc. There is no expression of words, nor is it an object of mental thought, but for the yogi, at all times, self-awareness clearly and transparently arises, and each exists in the realm of self-aware wisdom, so it is the extreme of non-existence and existence. Thus, in the state of the nature of mind uncorrected, all aspects of clinging to the reality of objects naturally dissolve, so the nature of destroying all objects and being free from the bondage of clinging to reality is emptiness inseparable from awareness, so there is no need to seek the reversed emptiness that is made an object by the mind, so emptiness is the Great Perfection. If one does not understand in this way, all hopes for the emptiness fabricated by the mind will be reversed into emptiness on the appearance, and one will be bound by the skill, that is, the clinging of grasping emptiness, and one will continuously fabricate and examine, thinking that this is fabricated emptiness, wanting to be liberated from the mind. Such a person who continuously fabricates and wants to be liberated will slander such appearances and cling to emptiness, falling into the extreme of nihilism. If one regards emptiness as supreme and clings to reality, one will fall into the extreme of eternalism, thus unable to escape from the precipice of eternalism and nihilism. Then, is there liberation in the two extremes of eternalism and nihilism? For example, the combination of the four elements
Tibetan
སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལ་བརྟེན་ནས་གནས་ཀྱང་ནམ་མཁའ་གང་ལའང་བརྟེན་པ་མེད་པ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ལ་བརྟེན་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་གང་ལ་ཡང་མི་བརྟེན་ཏེ། བརྟེན་པའི་གཞི་མེད་པས་ན་གཞི་མེད། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྐྱེད་པ་མེད་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་གང་གིས་ཀྱང་བསྐྱེད་པའི་རྩ་བ་མེད་པས་ན་རྩ་བྲལ། གཞི་རྩ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བཅོས་ལྷད་མེད་པར་ཡེ་ནས་གནས་པས་ན་ཡེ་གནས་རྫོགས་པ་ཆེ། དེ་ལྟར་ཡེ་གནས་གཉུག་མའི་ཆོས་ཉིད་རང་བབས་སུ་གནས་པ་མི་ཤེས་པ་རྣམས། ཁ་ཅིག་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སྟོང་འཛིན་ལ་ཆེད་དུ་གཉེར་ནས་སྒོམ། ཁ་ཅིག་ནི་སྣང་ཆ་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་དོན་དུ་འཛིན་ཞིང་ལྷ་དང་ཐིག་ལེ་ལ་སོགས་མཚན་བཅས་ཀྱི་སྒོམ་ལ་རེ། ཁ་ཅིག་ནི་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པ་དེ་ནི་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བདེན་བརྟག་ཨ་འཐས་སུ་བཟུང་ནས་བློས་གཏད་སོ་ལ་སྒོམ་དུ་བཟུང་ནས་ཡོད་པར་སྒྲོ་འདོགས། ཁ་ཅིག་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས་འཁོར་བ་མེད་མྱང་འདས་མེད། །ལས་འབྲས་སོགས་ཅང་མེད་ཆད་པར་སྒོམ་ཞིང་མེད་པར་སྐུར་པ་འདེབས། དེ་ལྟར་མ་རྟོག་པ་རྣམས་རང་རང་གི་ཞེ་འདོད་སྣ་ཚོགས་ལ་དམ་པའི་དོན་དུ་འཛིན་ཞིང་སྒོམ་པས་ན་སྟོང་དང་སྣང་དང་ཡོད་དང་མེད་པའི་སྒོམ། དེ་ལྟར་བློས་བྱས་གཉིས་འཛིན་གྱི་སྒོམ་པ་སུ་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་ཞེ་འདོད་གྲུབ་མཐའི་ལྟ་བའང་ཡོད་ཅིང་། བླང་དོར་ཕྱོགས་རིས་ཀྱི་སྤྱོད་པའང་ཡོད་པས་ན་གང་ལ་སྒོམ་ཡོད་ལྟ་དང་སྤྱོད་པ་ཡོད། །དེ་ལྟར་བློས་བྱས་བཅོས་མའི་ལྟ་སྒོམ་ལ་རེ་བ་རྣམས་ལ་ཡེ་གྲོལ་སྤང་བླང་དང་བྲལ་བའི་གནད་མེད་པས་འཁོར་འདས་ལ་བཟང་ངན་དུ་འཛིན་པས་ན་དེ་ལ་སྲིད་ཡོད། །དེ་ལྟར་སྲིད་པ་བདེན་པར་བཟུང་ནས་སྤང་བྱར་བྱེད་པ་དེས་ནི་སྲིད་པ་སྤང་མི་ནུས་སྟེ། །དཔེར་ན་ལུས་མ་སྤང་བར་གྲིབ་མ་སྤང་མི་ནུས་པ་ལྟར་འཁོར་བའི་རྩ་བ་བདེན་ཞེན་མ་སྤང་བར་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྤང་མི་ནུས་པས་ན་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཡོད། །དེབཞིན་དུ་གཉིས་འཛིན་ཕྱོགས་རིས་ལ་ཞེན་པ་རྣམས་ཆོས་དང་ཐེག་པའི་ཞེན་འདོད་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བཅིངས་ཏེ་འདི་ནི་བཟང་པོའོ། །འདི་ནི་ངན་པའོ། །འདི་ནི་རང་ལུགས་སོ། །འདི་ནི་གཞན་ལུགས་སོ། །ངེད་ནི་མཆོག་གོ །གཞན་ནི་དམན་ནོ། །ཞེས་ཆགས་སྡང་དང་རྩོད་པ་མངོན་པར་འཕེལ་བས་ན་གང་ལ་ཆོས་ཡོད་ཐེག་པའི་ཞེན་འ
Chinese
正如一切器情世界依赖虚空而存在，虚空却不依赖任何事物一样，一切法依赖法性大圆满而存在，法性大圆满却不依赖任何事物。因为没有依赖的基础，所以是无基。轮回涅槃的一切法都由因和缘产生，但法性大圆满没有任何产生之根，所以是无根。这无基无根的法性，在一切时中无有改造掺杂，本自存在，所以是本住大圆满。像这样，对于本住本有的法性自然安住之理，不了解的人们，有些人认为一切法皆是空性，特意执着空性而修。有些人执着显现为色法的形象，依赖本尊和明点等有相的修法。有些人则认为法性胜义谛就是这个样子的，以实执牢牢抓住，以分别念作为依靠而修，并妄加臆测。有些人认为一切法都是空性，所以没有轮回也没有涅槃，没有业果等等，修断灭见，并诽谤为无。像这样，没有证悟的人们，将各自的欲求执为殊胜之义而修，所以有空、有、无的修法。像这样，凡是有分别念所造作的二取之修的人，也有希求宗派的见解，也有取舍偏袒的行为，所以凡是有修法，就有见解和行为。像这样，依赖分别念造作的见修行的人们，没有远离取舍的本来解脱之要诀，因此将轮回涅槃执为好坏，所以有实有。像这样，执着实有轮回并作为所断除的对象，这样是无法断除轮回的。例如，不舍弃身体就无法舍弃影子一样，不舍弃轮回的根本——实执，就无法舍弃轮回的痛苦，所以有轮回的痛苦。同样，执着二取偏袒的人们，被对法和乘的各种贪恋所束缚，认为“这是好的”，“这是坏的”，“这是自宗”，“这是他宗”，“我们是殊胜的”，“他人是低劣的”，贪嗔和争论日益增长，所以凡是有法，就有对乘的执
English
Just as all containers and contents exist relying on the sky, yet the sky does not rely on anything, so too all dharmas exist relying on the dharmata of Dzogchen, yet the dharmata of Dzogchen does not rely on anything. Because there is no basis for reliance, it is without a basis. All dharmas of samsara and nirvana are produced by causes and conditions, yet the dharmata of Dzogchen has no root of production by anything, so it is rootless. That dharmata, which is without basis and root, is naturally present from the beginning, without any fabrication or adulteration, so it is the Dzogchen of original abiding. Those who do not understand how the naturally abiding, innate dharmata remains in its own state, some deliberately cultivate the clinging to emptiness, thinking that all dharmas are emptiness. Some grasp appearances as the essence of form, relying on meditations with signs, such as deities and bindus. Some assert that the ultimate dharmata is like this and that, clinging tightly to true examination, relying on conceptual imputation for meditation, and fabricating assertions. Some meditate on nihilism, claiming that since all dharmas are emptiness, there is no samsara or nirvana, no karma and result, and they deny existence. Thus, those who have not realized, grasping their various desires as the ultimate meaning, meditate on emptiness, appearance, existence, and non-existence. Those who engage in dualistic meditation created by the mind also possess views of sectarian attachment and engage in biased behavior of acceptance and rejection. Therefore, whoever has meditation has views and conduct. Those who rely on fabricated views and meditations lack the key point of original liberation, which is free from acceptance and rejection. They perceive samsara and nirvana as good and bad, and therefore possess existence. By grasping existence as true and making it something to be abandoned, they cannot abandon existence. Just as one cannot abandon a shadow without abandoning the body, one cannot abandon the suffering of samsara without abandoning the root of samsara, the clinging to truth. Therefore, there is the suffering of samsara. Similarly, those who cling to dualistic partiality are bound by various attachments to dharma and vehicles, thinking, "This is good," "This is bad," "This is our tradition," "This is another's tradition," "We are superior," "Others are inferior." Attachment, aversion, and conflict increase, so whoever has dharma has attachment to vehicles.