Tibetan
ད་བསྒྲུབ་ཕྱིར། །སྤོང་ལེན་མཐར་གྱུར་རང་བཞིན་ཅན། །ནམ་མཁའ་དངས་པའི་དུས་ཉིད་དང༌། །འཇའ་སྤྲིན་ཚོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལྟ། །བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་པ། །དེ་ཉིད་སྣང་ཕྱིར་གཉིས་མེད་པའོ། །དེ་བཞིན་དངོས་པོ་མེད་པ་དང༌། །ཞེན་པ་མེད་ཅིང་གྲགས་པ་རྣམས། །ཡེ་མེད་སྔ་ལ་གཅིག་མེད་གཅིག་ལ་གཅིག །མེད་དང་ཞིག་མེད་འདོད་ལྟ་བ། གཞི་ལ་གཉིས་པ་མེད་འདོད་པ། །མི་སྲིད་གཞི་ཡི་དཔེས་མཚོན་པར། །འདོད་པ་སྣང་རིས་མི་མཐུན་པར། །ལྟ་བ་སྔོན་བཞིན་རྒྱུ་རིམ་བཞིན། །དེ་ཉིད་འབྲས་ལྟའི་རིམ་པ་གཉིས། །དྲུག་པོ་འདས་པའི་མཐར་ཞེན་ཅིང༌། །ཕྱོགས་གཅིག་གཞི་ལ་གང་ལྟ་བ། །སྣ་ཚོགས་སྣང་བའི་གཞི་མི་རུང༌། །དེ་དེས་མར་མེ་གསལ་དུས་ན། །མུན་པ་མ་སང་སྒྲོལ་མེད་དེ། །གསལ་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པར་ལྟ། །དངོས་ཞེན་མ་རིག་ཡེ་ཤེས་པ། །སྤངས་དང་མི་གནས་འགལ་བ་མེད། །ཡིད་བཞིན་ནོར་བུའི་ཡོན་ཏན་ལྟར། །དངོས་གཉིས་ལྷུན་གྲུབ་ཅིར་ཡང་སྣང༌། །ཆོས་ཀུན་གཞི་ཞེས་དེ་ཕྱིར་བྱའོ། །རྫུན་ལ་སོགས་པའི་རིག་པ་ནི། །རྒྱུ་ཡི་གཞི་འདོད་བདེན་ལྟ་བ། །ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་གྱི་ངེས་འཇོག །འབྱུང་བའི་གཞི་རྩར་ཐེ་ཚོམ་མེད། །ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་དབྱེར་མེད་ལ། །རིག་དང་མ་རིག་བླང་དོར་མེད། །གཉིས་མེད་སྟོན་པའི་ལུང་མན་ངག །རིག་པས་འཚམ་པ་གོ་འབྱེད་པ། །དཔའ་བོའི་ལག་ཆ་ཇི་བཞིན་དུ། །རྣམ་གྲངས་ཀུན་ཀྱང་རྟོགས་པའི་ཐབས། །རིག་པ་མེད་ཀྱང་ཐབས་ཀྱི་མཆོག །ཡིན་མིན་ཆོས་ལ་རྩོད་མི་བྱེད། །ཆོས་དང་གང་ཟག་བདག་མེད་པ། །དངོས་ལྟའི་བདག་མེད་ཉན་ཐོས་པས། །ཕྱོགས་ཙམ་སྟོང་པའི་ཆོས་བདག་མེད། །རྒྱུན་སྣང་དོན་འགོག་བདག་མེད་དང༌། །གསལ་བ་ཕྱོགས་གཅིག་བདག་མེད་དང༌། །རིག་སྣང་བདག་མེད་ཡེ་ཤེས་སྣང༌། །གསུམ་གཉིས་སྤོང་ལེན་བྱེད་པའི་ཕྱིར། །བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཙོ་བོ་ཡིན། །ཕྱོགས་བཅུ་རང་ བྱུང་ཡེ་ཤེས་ལ། །རང་བྱུང་འདི་འདྲའི་དངོས་མེད་པས། །ཆོས་དང་གང་ཟག་ཡོད་མ་ཡིན། །ལ་ལར་ཉི་མའང་མུན་རྐྱེན་ལྟར། །བདག་མེད་ཡེ་ཤེས་བདག་ཀུན་ལྡན། །གཉིས་མེད་བདག་མེད་བདག་ཉིད་ཆེ། །མེད་མཐར་ཐུག་པ་འདི་ལ་མེད། །གཞན་མེད་སྤྱོད་ཡུལ་མེད་པ་ཡང༌། །ཕྲ་བས་གཞན་པའི་ཡོར་པོ་མེད། །ཟབ་པས་རྟགས་པའི་དཔྱོད་བྱེད་མེད། །གཞན་པ་སྟོང་པས་མེད་པ་དང༌། །འཁྲུལ་པས་མེད་པའི་རྫུན་པས་མེད། །རིག་ཕྱིར་མེད་དང་ཡེ་ཤེས་ཕྱིར། །གཞན་མེད་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་བྲལ་འདོད་ཕྱིར་ལྕགས་ཀྱི་དཀྲིས། །སྔོན་བཞིན་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་ལ། །ངོ་བོ
Chinese
今为成办故， 断证究竟自性者， 如虚空晴朗之时， 虹云聚之自性般， 所有考察之自性， 彼显现故无二也。 如是无事物， 无执著且名声等， 本来无，先无，一于一无， 无与不坏希求见， 于基无二希求者， 不存基之譬喻示， 希求显现形象不合， 见如前因次第般， 彼即果见之次第二， 六者耽著于已逝之边， 于一方于基如何见， 不容种种显现之基。 彼以灯火明亮时， 黑暗未消解脱无， 视明亮为无二。 实执无明智慧者， 舍弃与不住无相违， 如如意宝之功德般， 二实任运成，显现任何。 是故当言一切法之基。 虚妄等之明智者， 欲因之基，视真实， 定为唯一之方。 于生起之根本无疑虑， 一切本初无分别， 明与无明无取舍， 开示无二之教言， 以明智相合而开悟， 如勇士之兵器般， 一切名相亦为证悟之方便， 虽无明智，然为方便之胜， 不于是否之法而争论。 法与补特伽罗无我者， 实见之无我声闻乘， 仅一方空性之法无我， 常现阻断义之无我等， 明分一方之无我等， 明觉显现无我智慧显， 为作三二断证故， 是执我之主要者。 于十方自生智慧中， 无此自生之实物故， 法与补特伽罗非有。 如于某些，太阳亦如黑暗缘， 无我智慧具一切我， 无二无我即大我， 无有穷尽之无于此。 亦无他者无行境， 以微细故，无他者之缝隙， 以甚深故，无考察之思择， 以他者空性故无有， 以错乱故，无有之虚假无， 为明故无，为智慧故， 无他者亦如是。 欲离彼故，铁之缠绕， 如前一切于智慧中， 体性
English
Now, for the sake of accomplishment, Those with the nature of ultimate abandonment and attainment, Like the time when the sky is clear, Like the nature of a gathering of rainbows and clouds, All the nature of examination, Is non-dual because it appears as such. Likewise, the absence of things, The absence of attachment, and all reputations, Originally absent, prior absence, one in one absence, The view that desires absence and indestructibility, The desire for non-duality in the ground, Represented by the example of an impossible ground, The desire for dissimilar appearances, The view, like the previous cause, in four stages, Those two stages of the view of the result itself, The six cling to the extreme of the past, How one sees the ground in one direction, The basis of various appearances is not permissible. Therefore, when the lamp is lit, The darkness is not dispelled, there is no liberation, See clarity as non-dual. Those with substantial attachment, ignorance, and wisdom, There is no contradiction between abandonment and non-abiding, Like the qualities of a wish-fulfilling jewel, The two realities are spontaneously accomplished, appearing in any way. Therefore, it should be said that all dharmas are the ground. The knowledge of falsehood and so on, The basis of desiring the cause, seeing truth, Definitely placing it as one side. There is no doubt about the root of arising. Everything is originally without distinction, There is no acceptance or rejection of knowledge and ignorance. The instructions of the scriptures that teach non-duality, Opening understanding that is compatible with knowledge, Like the weapons of a hero, All categories are also means of realization. Even without knowledge, it is the best of means, Do not argue about whether or not it is dharma. The selflessness of dharma and individuals, The selflessness of substantial views, the Hearers, The selflessness of dharma, which is only one aspect of emptiness, The selflessness that prevents the meaning of constant appearance, and so on, The selflessness of one aspect of clarity, and so on, The appearance of knowledge, the appearance of selflessness, the appearance of wisdom, In order to make three or two abandonments and attainments, It is the main one that grasps at the self. In the self-born wisdom of the ten directions, Because there is no such self-born substance, Dharma and individuals do not exist. As in some cases, the sun is also like a condition of darkness, Selfless wisdom possesses all selves, Non-dual selflessness is the great self, There is no ultimate absence in this. There is also no other, no object of action, Because it is subtle, there is no gap for others, Because it is profound, there is no examination of signs, Because otherness is empty, there is no absence, Because of delusion, there is no absence of falsehood, For the sake of clarity, there is no absence, for the sake of wisdom, The absence of others is also the same. Because of the desire to be separated from it, the iron coils, As before, everything is in wisdom, Essence
Tibetan
་གཅིག་ཕྱིར་ཆ་ཤས་མེད། །གཅིག་མཐའ་མེད་པས་ཀུན་ཏུ་ཤར། །གཉིས་སུ་མེད་པས་ཕུང་གསུམ་མེད། །དེ་ལ་སྨྲས་བསམ་མེད་པའི་ཕྱིར། །གཟུང་འཛིན་ལྕགས་ཀྱིས་བསྡོམས་པ་མེད། །ལྷ་རིག་གཉིས་ཀྱི་སྔོན་བརྗོད་པ། །འདོད་པ་ཐ་དད་ཡུལ་མཐོང་བའོ། །ཤེས་རབ་སྤྱན་གྱི་ངོ་བོ་སྟེ། །ཁྱད་པར་བཤད་པ་ཉིད་དུ་ཟད། །མཐོང་བའི་ལམ་དུ་གཅིག་སྨྲ་བའང༌། །བཤེས་གཉེན་རྐྱེན་ཕྲད་སྔགས་མཐོང་གི །དེ་མེད་རང་གི་མངོན་ཤེས་ཀྱིས། །མཐོང་ན་བཅུ་པའང་ཐོབ་པར་རིགས། །ལྟ་བའི་སྒྲིབ་པས་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར། །ལས་དང་འབྲས་བུའི་ཁྱད་བར་ཆེའོ། །སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་ཡེ་ཤེས་ལ། །བཅུ་དྲུག་གཉིས་སུ་འདོད་པ་དང༌། །བཞི་དང་གཉིས་སུ་གནས་འགྱུར་འདོད། །རིག་པ་བཞི་དང་ལྔར་འདོད་པ། །རང་རང་རྟོགས་པའི་དོན་མཐོང་ཕྱིར། །མུན་པའི་རབ་མཆོག་ཡིན་ཞེས་བརྗོད། །བརྒྱད་དྲུག་ཚོགས་བཞི་སྣང་བཅས་པ། །དཔྱོད་ཡུལ་དངོས་པོ་སྣང་ངོ་ཅོག །རིག་པས་དབང་བསྒྱུར་བཞིན་སྣང་དང༌། །སོ་སོའི་ཇི་ལྟར་བརྟགས་སྣང་དང། །ངོ་བོས་ངེས་པ་རེང་མེད་ཕྱིར། །སེམས་ཉིད་འབའ་ཞིག་སྣང་བ་ཡང༌། །འཁྲུལ་དུས་རང་བཞིན་མ་འཁྲུལ་དང༌། །སོ་སོ་ཤེས་པ་བརྒྱད་ཆོས་ཕྱིར། །མིང་གསུམ་ལྡན་པའི་ཤེས་གཅིག་སྟེ། །གཅིག་དང་དུ་མ་ཀུན་དངོས་བས། །ཡེ་ཤེས་ཀུན་ གྱི་བདག་ཉིད་པ། །ཆ་ཡི་ལྔ་དང་བརྒྱད་བརྗོད་པ། །རྩ་བ་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཡེ་ནས་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་པས། །མེ་ལོང་བལྟ་བའི་ཚུལ་བཞིན་དུ། །སྣང་སྟོང་ཆོས་སུ་གྲགས་པ་ཀུན། །ཁ་དོག་དབྱིབས་སོགས་རང་སྣང་བའོ། །རྟག་ཆད་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་གྲངས། །དངོས་དང་ཐེར་ཟུག་སྐད་ཅིག་རྒྱུན། །མི་ཉམས་ངོ་བོ་ཉིད་རྟག་པ། །ཐ་མ་ཐེག་མཆོག་བཞེད་ཀུན་དང༌། །ཞིག་མེད་ཡེ་ནས་ཆད་པ་དང༌། །རྐྱེན་གྱི་རིང་ཆད་ལ་སོགས་པ། །མེད་བཞིན་སྔོན་བཞིན་གསུངས་པ་ཡང༌། །ཆེད་དུ་བྱས་པའི་རྟག་སྣང་ཟད། །སུམ་ཅུ་བརྒྱད་སོགས་མཐའ་རྣམས་ལ། །སྤོང་ལེན་བྲལ་འདོད་ཞེན་ཆགས་ཅན། །བདག་མེད་སྨྲ་བའི་བླང་དོར་མཁན། །བླང་དོར་མཐའ་ལ་མཁན་པོ་གནས། །མཆོག་འདིར་མཐའ་ཡི་གྲངས་དེའང། །འདུ་ཤེས་བཟློག་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ལས། །དེ་དག་ཉིད་དུ་འདོད་པ་མེད། །སེམས་ཕྱིར་མི་སྤོང་རྐུན་བུ་ཡང༌། །སོ་སོ་ཕྱོགས་ཀྱི་མ་རེག་པས། །སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་ངོ་བོ་ལ། །ཐམས་ཅད་དག་ཅེས་བྱ་བ་ཡང༌། །དངོས་པོ་བསལ་དག་མ་ཡིན་ཏེ། །སྣང་སྤྱོད་ཉིད་ན་རྣམ་པར་དག །དེ་ཕྱིར་ལྷག་པ་ཞེས་སུ་བརྗོད། །རང་བཞིན་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་དོན། །སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ཐམས་
Chinese
一故无分，一无边故周遍照，无二故无蕴三，于彼言思皆无故，无有能取所取铁钩系缚。言说天智二者之前，所欲各异境相见。智慧眼之体性，唯是差别之宣说。于见道中说一者，乃是善知识缘遇咒力见，若无彼则以自之现量智，见则亦应能得十地。以见之障蔽所隔故，业与果之差别极大。幻化网之智慧，十六许为二，四与二中住处变异许，明智许为四与五，为见各自证悟之义故，说是黑暗之极胜。八六聚四与有境相，皆是观察境之事物。明智如其所欲而显现，各自如何观察而显现，以自性而决定无有定准故，唯是心性显现亦，迷乱之时自性不迷乱，各自了知八法故，具名三之一识，一与多及一切事物，乃是诸般智慧之自性。说分五与八，根本乃是自生智慧。本初即是智慧之自性故，如同观镜之方式，显空诸法之声名，色相形状等乃是自显现。常断颠倒之数量，实有与恒常刹那之流，不坏自性乃是常，最后胜乘一切所许与，不坏本初即断灭与，缘起之久暂等，虽说无有如前一般，然是特意所作之常相而已。于三十八等诸边，离弃取欲贪执者，说无我之取舍者，取舍边执之智者住。于此胜者边之数量亦，为遣除执着而说，非欲彼等即是。为心故不舍盗子亦，以各自方所未触及故，于幻化网之体性上，说一切清净亦，非是破除事物之清净，乃是显现受用之时极清净，是故说为超胜。自性幻化网之义，乃是佛与有情一切
English
One, therefore, has no parts. One, being boundless, shines everywhere. Being non-dual, there are no three aggregates. Because there is no speech or thought about it. There is no binding with the iron hook of grasping and being grasped. The prior statement of the two, deities and awareness, is seeing the objects of different desires. The essence of the eye of wisdom is merely the explanation of distinctions. Even speaking of one on the path of seeing is seeing through the teacher, circumstances, and mantra. Without that, through one's own direct cognition, one should be able to attain the tenth ground as well. Because it is separated by the obscuration of view, the difference between actions and results is very great. In the wisdom of the net of illusion, sixteen are considered as two, and the changing of abodes in four and two is accepted. Awareness is considered as four and five, in order to see the meaning of each one's realization, it is said to be the supreme of darkness. Eight, six, four assemblies, along with appearances, are all objects of investigation. Awareness appears as it wishes, and appears as it is investigated individually. Because there is no certainty determined by nature, the appearance is solely the nature of mind. At the time of delusion, the nature is not deluded, and because each knows the eight dharmas, one consciousness possesses three names. One and many, and all things, are the nature of all wisdoms. Saying the parts are five and eight, the root is self-born wisdom. Because from the beginning it is the nature of wisdom, like looking in a mirror, all the names of appearance and emptiness as dharmas, colors, shapes, etc., are self-appearing. The number of permanent and impermanent inversions, reality and constant momentary streams, the unchanging nature is permanent, all the final supreme vehicles accept, and the indestructible, from the beginning, is annihilation, and the duration of conditions, etc., although it is said to be non-existent as before, it is only an intentionally made permanent appearance. For all the extremes such as thirty-eight, those who are free from abandoning and taking, desire and attachment, those who speak of selflessness, the teachers who take and abandon, dwell on the extremes of taking and abandoning. In this supreme one, the number of extremes is also spoken to dispel attachment, not desiring that they are. Even the thief son who is not abandoned for the sake of the mind, because he is not touched by the respective directions, on the nature of the net of illusion, saying that everything is pure, is not the purity of eliminating things, but is extremely pure at the time of appearance and enjoyment, therefore it is said to be surpassing. The meaning of the net of illusion of nature is all Buddhas and sentient beings.