Tibetan
སྙན་ངག་མེ་ལོང་། དབྱིག་པ་ཅན། སྙན་ངག་མེ་ལོང་། དབྱིག་པ་ཅན། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཀཱ་བྱཱ་དཪྴ། བོད་སྐད་དུ། སྙན་ངག་མེ་ལོང༌། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གདོང་བཞི་གདོང་གི་པད་ཚལ་གྱི། །ངང་པའི་བུ་མོ་ཐམས་ཅད་དཀར། །དབྱངས་ཅན་མ་ནི་ཁོ་བོ་ཡི། །ཡིད་ལ་རིང་དུ་གནས་པར་མཛོད། །བསྟན་བཅོས་སྔ་མ་རྣམས་བསྡུས་ཤིང༌། །སྦྱོར་བ་རྣམས་ཀྱང་ཉེར་མཚོན་ཏེ། །ཇི་ལྟར་ནུས་བཞིན་བདག་གིས་ནི། །སྙན་ངག་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བྱ། །འདི་ན་ཀུན་དུ་མཆོག་རྣམས་ཀྱང༌། །མཆོག་གི་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ཡི། །ཚིག་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་དྲིན་གྱིས་ནི། །འཇིག་རྟེན་ལུགས་ལ་འཇུག་པར་བྱེད། །གལ་ཏེ་སྒྲ་དོན་སྣང་བ་ནི། །འཁོར་བའི་བར་དུ་མི་གསལ་ན། །འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་མཐའ་དག་འདི། །སྨག་རུམ་མུན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །སྔོན་གྱི་རྒྱལ་པོ་གྲགས་པའི་གཟུགས། །ངག་གི་རང་བཞིན་མེ་ལོང་ཐོབ། །དེ་དག་ཉེ་བར་མི་གནས་ཀྱང༌། །རང་ཉིད་ཉམས་པ་མེད་པ་ལྟོས། །མཁས་པས་ཡང་དག་རབ་སྦྱར་བའི། །ངག་ནི་ངག་གི་འདོང་འཇོར་བཤད། །དེ་ཉིད་ཉེས་པར་སྦྱར་ན་སླར། །སྦྱོར་པོ་བ་ལང་ཉིད་རྗོད་བྱེད། །དེ་ཕྱིར་སྙན་ངག་དག་ལ་སྐྱོན། །ཆུང་བར་གྱུར་ཀྱང་ཅི་ཞིག་ལྟར། །བཏང་སྙོམས་མི་བྱ་ལུས་མཛེས་ཀྱང༌། །སྐྱོན་གཅིག་གིས་ནི་སྐལ་ངན་འགྱུར། །སྐྱེ་བོ་བསྟན་བཅོས་མི་ཤེས་པས། །ཡོན་ཏན་སྐྱོན་དག་ཇི་ལྟར་དབྱེ། །གཟུགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དམིགས་པའི་སྐབས། །ལོང་བདག་ལ་ཡོད་དམ་ཅི། །དེ་ཕྱིར་མཁས་པས་སྐྱེ་དགུ་རྣམས། །བྱེ་བྲག་རྟོགས་ལ་མངོན་དགོངས་ནས། །རྣམ་བཀྲ་ལམ་ལྡན་ཚིག་རྣམས་ཀྱི། །བྱ་བའི་ཆོ་ག་ངེས་པར་སྦྱར། །དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་སྙན་ངག་གི །ལུས་དང་རྒྱན་ཡང་རབ་ཏུ་བསྟན། །ལུས་ནི་རེ་ཞིག་འདོད་པ་ཡི། །དོན་གྱི་རྣམ་བཅད་ཚིག་གི་ཕྲེང༌། །དེ་ཡང་ཚིགས་བཅད་ལྷུག་པ་དང༌། །སྤེལ་མ་རྣམ་གསུམ་ཉིད་དུ་གནས། །ཚིགས་བཅད་རྐང་བཞི་དེ་ཡང་ནི། །པྲྀཏྟ་ཛཱ་ཏི་ཞེས་རྣམ་གཉིས། །དེ་ཡི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ནི། །སྡེབ་སྦྱོར་གཞུང་དུ་ངེས་པར་བསྟན། །རིག་དེ་སྙན་ངག་རྒྱ་མཚོ་ནི། །ཟབ་མོ་བརྒལ་འདོད་རྣམས་ཀྱི་གྲུ། །གྲོལ་བ་དང་ནི་རིགས་དང་མཛོད། །འདུས་པ་ཞེས་བྱ་དེ་འདྲ་ཡི། །ཚིགས་བཅད་རྒྱ་ཆེས་རྒས་བཅིངས། །ཆ་ཤས་རང་བཞིན་ཕྱིར་མ་བརྗོད། །སརྒས་བཅིངས་པ་སྙན་ངག་ཆེ། །དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ། །ཤིས་བརྗོད་ཕྱག་བྱ་ དངོས་པོ་ནི། །ངེས་པར་བསྟན་པའང་དེ་ཡི་སྒོ། །སྔོན་བྱུང་གཏམ་ལས་གྱུར་པའམ། །ཅིག་ཤོས
Chinese
སྙན་ངག་མེ་ལོང་། དབྱིག་པ་ཅན། སྙན་ངག་མེ་ལོང་། དབྱིག་པ་ཅན། 印度语：ཀཱ་བྱཱ་དཪྴ།（梵文天城体：काव्यादर्श，梵文罗马转写：Kāvyādarśa，诗镜） 藏语：སྙན་ངག་མེ་ལོང༌།（诗镜） 顶礼圣者妙吉祥童子！ 四面神面之莲苑中， 白天鹅之女皆洁白， 妙音天女愿您， 长久住于我心中。 汇集先前之论著， 并近似地展示各种组合， 我将尽己所能， 阐述诗歌之特征。 在此，所有殊胜者， 亦依殊胜者之足迹所示， 词句之恩泽， 使人遵循世间之规律。 若声与义之显现， 在轮回中不清晰， 则此整个三界， 将变为黑暗之深渊。 先前国王们获得名声之形， 以及语言之自性之镜。 即使他们不在此处， 看，他们自身也未衰减。 智者善巧组合之， 语言被说为语言之精华。 若将其错误组合， 则又说组合者如牛。 因此，诗歌之过失， 即使小，又如何？ 不应漠视，即使身体美丽， 一个过失也会导致厄运。 凡夫不了解论著， 如何区分优点与缺点？ 在辨别形象之差异时， 盲人能有什么作为？ 因此，智者为了使众生， 能够理解差别， 必须结合清晰、有道的词句之， 行为仪轨。 通过这些，诗歌之， 身体和装饰也将被充分展示。 身体，暂时是所欲求的， 意义的区分，词句的串联。 这也存在于诗、散文和， 混合三种形式中。 四句诗也分为， པྲྀཏྟ་ཛཱ་ཏི་（梵文天城体：वृत्तजाति，梵文罗马转写：vṛttajāti，韵律和体裁）两种。 其所有扩展， 必须在韵律学中明确说明。 了解，那诗歌之海洋， 是想要渡过深渊者之船。 解脱、种姓和宝藏， 以及被称为集合的， 如此的诗句以章节约束， 不应说部分之自性。 以章节约束的是伟大的诗歌。 将要讲述其特征。 祈愿吉祥，顶礼， 事物， 必须明确展示，也是其门。 或者源于先前发生的故事， 或者其他。
English
Poetry Mirror, by Dandin. Poetry Mirror. By Dandin. In Sanskrit: Kāvyādarśa. In Tibetan: Poetry Mirror. Homage to the noble youthful Mañjuśrī! In the lotus garden of the four-faced one's face, The daughters of the white geese are all white. May Sarasvatī, May you long abide in my mind. Compiling the previous treatises, And closely showing the combinations, As much as I am able, I will define the characteristics of poetry. Here, even all the supreme ones, Are guided by the footsteps of the supreme ones. By the grace of the words themselves, They enter into the ways of the world. If the appearance of sound and meaning, Is not clear in the cycle of existence, Then this entire triple world, Will become a dark abyss. The form of fame of the former kings, Obtained the mirror of the nature of speech. Even though they are not near, Look, they themselves have not diminished. The speech that is well-composed by the wise, Is said to be the essence of speech. If it is wrongly composed, then again, The composer is said to be like a bull. Therefore, faults in poetry, Even if small, what does it matter? One should not be indifferent, even if the body is beautiful, One fault will lead to misfortune. Since ordinary people do not know the treatises, How can they distinguish between virtues and faults? When distinguishing the differences in form, What can a blind person do? Therefore, the wise, in order for beings, To understand the distinctions, Must combine the clear, path-possessing words, With the ritual of action. Through these, the poetry's, Body and ornaments will also be fully shown. The body, for the time being, is what is desired, The distinction of meaning, the string of words. This also exists in verse, prose, and, The three forms of mixture. The four-line verse is also, Divided into two types: vṛtta and jāti. All its elaborations, Must be clearly stated in the treatise on prosody. Know that the ocean of poetry, Is the ship for those who want to cross the depths. Liberation, lineage, and treasure, And what is called collection, Such verses are bound by chapters, One should not speak of the nature of parts. What is bound by chapters is great poetry. Its characteristics will be described. Wishing auspiciousness, paying homage, Things, Must be clearly shown, is also its door. Or it may be derived from a story that happened before, Or something else.
Tibetan
་ལེགས་པ་ལ་བརྟེན་པ། །སྡེ་བཞི་འབྲས་བུའི་དབང་གྱུར་དང༌། །མཁས་ཤིང་ཡིད་འོང་འདྲེན་པ་དང༌། །གྲོང་ཁྱེར་རྒྱ་མཚོ་རི་དང་དུས། །ཉི་ཟླ་འཆར་བའི་བསྔགས་པ་དང༌། །སྐྱེད་ཚལ་ཆུ་ཡི་རོལ་རྩེད་དང༌། །ཆང་འཐུང་དགའ་བའི་དགའ་སྟོན་དང༌། །མ་ཚོགས་པ་དང་བག་མ་དང༌། །གཞོན་ནུ་སྐྱེ་དང་འཕེལ་བ་དང༌། །གྲོས་དང་ཕོ་ཉ་བགྲོད་པ་དང༌། །གཡུལ་དང་འདྲེན་པ་དར་བས་ཀྱང༌། །བརྒྱན་པར་གྱུར་ཅིང་མདོར་བསྡུས་མིན། །ཉམས་དང་འགྱུར་བ་དག་གིས་གཏམས། །སརྒ་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་མིན། །མཉན་འོས་པྲྀཏྟ་ལེགས་མཚམས་སྦྱར། །ཀུན་དུ་སརྒ་དག་གི་མཐའ། །ཐ་དད་ལྡན་པས་འཇིག་རྟེན་མཛེས། །སྙན་ངག་དམ་པའི་རྒྱན་ལྡན་ནི། །བསྐལ་པའི་བར་དུ་གནས་པར་འགྱུར། །གང་ཞིག་ཡན་ལག་འགས་དམན་ཡང༌། །གལ་ཏེ་སྦྱར་རྣམས་ཕུན་ཚོགས་ཀྱིས། །དེ་རིག་མགུ་བར་བྱེད་པས་ན། །འདི་ནི་སྙན་ངག་སྐྱོན་མ་ཡིན། །ཐོག་མར་འདྲེན་པ་ཡོན་ཏན་གྱིས། །ཉེ་བར་བཀོད་ནས་དེ་ཡིས་ནི། །དགྲ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་ཅེས་པའི། །ལམ་འདི་རང་བཞིན་མཛེས་པ་ཡིན། །རིགས་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཐོས་སོགས་ཀྱིས། །དགྲ་བོ་ལ་ཡང་བསྔགས་བྱས་ནས། །དེ་ལས་རྒྱལ་ཕྱིར་འདྲེན་པ་ནི། །ཁྱད་འཕགས་བརྗོད་པའང་བདག་དགའ་སྐྱེས། །རྐང་པ་མེད་པའི་ཚིག་རྒྱུན་ནི། །ལྷུག་པ་བརྗོད་པ་ངག་དང་གཏམ། །ཞེས་པ་དེ་ཡི་རབ་དབྱེ་གཉིས། །དེ་ལ་འདྲན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་བརྗོད་པ་ལོ། །གཞན་ནི་འདྲེན་པའམ་གཞན་གྱིས་ཀྱང༌། །རང་གི་ཡོན་ཏན་བསྒྲགས་སྐྱོན་འདིར། །ཡང་དག་དོན་བསྔགས་ཕྱིར་ཡོད་མིན། །འོན་ཀྱང་ངེས་པ་མ་མཐོང་སྟེ། །དེར་ཡང་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། །གཞན་གྱིས་བརྗོད་དམ་རང་གིས་ཞེས། །དབྱེ་བའི་རྒྱུ་ནི་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གལ་ཏེ་སྒོ་དང་གཞན་སྒོ་དང༌། །ཡིད་བརྟེན་ལྡན་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི། །ཐ་དད་པ་ཡི་རྟགས་ཡིན་ན། །ཞར་གྱི་གཏམ་རྣམས་དག་ལ་ཡང༌། །འཕགས་པ་སོགས་བཞིན་སྒོ་དང་ནི། །གཞན་གྱི་སྒོ་དག་ཅེས་མི་འཇུག །ལམྦྷ་སོགས་སམ་ཨ་ཤྲཱ་སའི། །དབྱེ་བ་མཐོང་ཡང་དེ་ལས་ཅི། །དེ་ཕྱིར་གཏམ་དང་བརྗོད་པ་ཞེས། །མིང་གཉིས་དག་གིས་རིགས་གཅིག་མཚོན། ལྷག་མ་བརྗོད་པའི་རིགས་རྣམས་ ཀྱང། །འདི་ཉིད་ནང་དུ་འདུས་པར་འགྱུར། །བུ་མོ་འཕྲོག་དང་གཡུལ་དང་ནི། །བསླུ་དང་དར་བ་ལ་སོགས་པ། །སརྒས་བཅིངས་པ་མཚུངས་པ་ཉིད། །དེ་དག་ཁྱད་བྱེད་ཡོན་ཏན་མིན། །སྙན་ངག་མཁན་གྱིས་བསམ་བྱས་རྟགས། །གཞན་དུ་ཡང་ནི་སྐྱོན་མི་འགྱུར། །འདོད་དོན་བསྒྲུབ་ལ་སྒོ་རུ་ནི། །མཁས་པ་རྣམས་ལ་ཅིས་མི
Chinese
依托于善妙，四众成为果之自在，贤妙悦意之引导者，城池、大海、山岳及时节，日月升起之赞颂，苑囿水嬉之游戏，饮酒欢乐之喜宴，母众集会与婚礼，青年诞生与增长，商议及信使往来，战争与引导兴盛等，皆为庄严且非简略，充满情态与变化，章节并非甚广，适宜听闻且韵律善巧结合。一切章节之结尾，以各异之特色美化世间，具足神圣诗歌之庄严者，将存续至劫末。若有部分支分稍有不足，然若组合圆满，则智者悦服，故此非诗歌之过失。初以引导者之功德，妥善安排后，以此能损恼敌方，此道自然美妙。以种姓、精进、博学等，赞颂敌方后，为胜彼而引导者，宣说殊胜亦令我欢喜。无韵律之词句，散文、言说、语和谈，如是即彼之善妙二分。其中引导者自身，应说之言语即为言语，其余引导者或他人，宣扬自身功德之过失，为赞真实义故而无有。然未见定解，于彼亦为他人所说故，他人说或自说，区分之因由为何？若门与他门，及具足依心之言说，为相异之标志，则于顺带之语等，如圣者等般，门与他门亦不适用。见揽等或阿湿缚娑之差别，然彼有何用？是故语与言说，二名表示一类，其余言说之类别，亦将融入于此。夺女与战争，欺骗与兴盛等，以章节束缚乃相同者，彼等非为区分之功德。诗人之思量乃标志，于他处亦非过失。为成办所欲之门径，于智者们有何不可？
English
Relying on goodness, the four assemblies become masters of the fruit, the wise and pleasing guide, cities, oceans, mountains, and seasons, praises of the rising sun and moon, garden water play, drinking and joyful feasts, gatherings of mothers and weddings, the birth and growth of youth, consultations and messengers going back and forth, war and the flourishing of guidance, all are adorned and not abbreviated, filled with emotions and changes, the chapters are not too extensive, suitable for listening and the rhythms are well combined. The ends of all chapters, with their distinct characteristics, beautify the world, and those adorned with sacred poetry will endure until the end of the kalpa. If some parts are slightly deficient, but if the composition is perfect, then the wise are pleased, so this is not a fault of the poetry. Initially, with the merits of the guide, after proper arrangement, this can harm the enemy, this path is naturally beautiful. With lineage, diligence, learning, etc., after praising the enemy, in order to overcome them, the guide, speaking of excellence, also makes me happy. Sentences without rhythm, prose, speech, language, and talk, thus are the two excellent divisions of it. Among them, the guide himself, the words that should be spoken are words, the faults of others, guides or others, proclaiming their own merits, are not there for praising the true meaning. However, no definite understanding is seen, because it is also said by others, so why is there a reason to distinguish between what others say or what one says oneself? If the door and other doors, and the words that possess reliance on the mind, are signs of difference, then in the incidental words, like the noble ones, the door and other doors are not applicable. The difference between *lamba* etc. or *ashvasa* is seen, but what is the use of that? Therefore, speech and language, two names denote one category, and the remaining categories of speech will also be included in this. Abducting daughters and wars, deception and prosperity, etc., are the same when bound by chapters, these are not the qualities that distinguish them. The poet's thought is a sign, and it is not a fault elsewhere either. What is impossible for the wise as a gateway to accomplishing what is desired?