Tibetan
གཞན་སེལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། ཆོས་མཆོག། གཞན་སེལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། ཆོས་མཆོག། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨ་པོ་ཧ་ནཱ་མ་པྲ་ཀ་ར་ཎ། བོད་སྐད་དུ། གཞན་སེལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། །འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རྟོག་བཅས་བློ་ཡི་གང་གི་རང་བཞིན་གཞན་གྱིས་དཔེན་པར་རབ་བསྟན་པ། །བློ་མིན་ཕྱི་མིན་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་སྒྲོ་བཏགས་གང་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིས།། འགྲོ་ལ་དེ་ཉིད་གསུངས་པ་རྣམ་རྒྱལ་མངའ་བ་མ་ལུས་སྐྱོན་བྲལ་བ། །གསུང་མཛད་གང་ཡིན་དེ་ལ་མགོས་ཕྱག་འཚལ་ནས་སེལ་བ་དེ་འདིར་བཤད། །འདི་ལ་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་རུང་བའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྡ་རབ་ཏུ་སྦྱར་བའི་སྒྲ་དག་གིས་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པར་བྱས་ནས་དེ་དག་ལ་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་པོ་དོན་དུ་གཉེར་བར་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ཡུལ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གསལ་བ་ནི་ཡོད་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་བཟློག་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ཡང་ཐག་བསྲིངས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི་གསལ་བ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་དེའི་འབྲེལ་པ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལ་འདི་དག་གི་དོན་དུ་འདོད་པ་གང་ཞེ་ན་སྨྲས་པ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བ་ཉིད་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་སྒྲ་སྦྱོར་ལ། ། དེ་ལས་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བཟུང་བ་ནི་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྤྱི་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་ཡོད་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བས་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་ནི་སྣང་བས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་ན་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་མ་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མེ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་ངེས་པར་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ༌། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་འཛིན་པ་དང་མི་འཛིན་པ་ནི་སྣང་བའི་དབང་གིས་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ངེས་པའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི
Chinese
名为“遣他”之论。法胜论师著。 名为“遣他”之论。 法胜论师著。 印度语：Apoha-nama-prakarana。 藏语：名为“遣他”之论。 顶礼曼殊室利童子！ 具分别智之何种自性，由他者之差别而善示现。 非智、非外、非彼自体，由何种增益之言说。 为众生宣说彼自体，具足一切胜利、无有任何过失者。 向彼宣说者顶礼，此处宣说遣他。 于此，为了了知能够生起所欲之果之事物，以善加组合之语词，如何如何了知事物，从而使施设名称者致力于意义。 因此，这些并非无境。 虽然存在显现，但遮遣了作为可表达之事物。 事物中存在的相也被延伸了。 因此，不具有相之显现也不存在，并且其关联也不存在。 对此，什么是这些的意义呢？回答说：分别念之境即是语词之义。 为了在分别念中将显现作为所说之义而使用语词。 并且，由此产生缘于所说之境的分别念。因此，以果和近取二者所摄持者即是语词之义。 对此，总相是不存在的。 自相虽然存在，但由于分别念之显现不随顺生灭，因此不是分别念之境。 如果不同事物随顺显现的生灭，则是知识之境，否则不是。 因此，分别念不是以事物为境的。 也不是不确定之事物，如此，分别念体验到外在之火等事物确定地生起和灭亡。 因此，现量的执取和不执取是随顺显现的，而分别念是随顺确定的。 因为现量是随顺自相的生灭的。
English
The Treatise Called "Eliminating Others." By Dharmottara. The Treatise Called "Eliminating Others." By Dharmottara. In Sanskrit: Apoha-nama-prakarana. In Tibetan: The Treatise Called "Eliminating Others." Homage to Manjushri, the Youth! Whatever nature of the intellect with discrimination is well shown by the distinction of others. Not intellect, not external, not that self, by what imputation of speech. To beings, he proclaimed that self, possessing all victories, without any faults. To that speaker, I prostrate, and here I explain the elimination. Here, in order to understand the object that is capable of producing the desired result, by means of well-combined words, how the object is understood, and thus the one who applies the name is made to engage in the meaning. Therefore, these are not without an object. Although there is clarity, it is the negation of being an object to be expressed. The appearance that exists in the object is also extended. Therefore, the clarity that possesses appearance does not exist, and its connection does not exist either. What is the meaning of these? It is said: The object of conceptualization is the meaning of the word. In conceptualization, the word is used to express the appearance as the meaning. And from that, conceptualization arises that focuses on the object to be expressed. Therefore, what is grasped by both the result and the proximate cause is the meaning of the word. In this regard, the universal is non-existent. Although the own-character exists, it is not the object of conceptualization because the appearance of conceptualization does not follow arising and ceasing. If different objects follow the arising and ceasing of appearance, then it is the object of knowledge, otherwise it is not. Therefore, conceptualization is not an object with an object. Nor is it an uncertain object, for example, conceptualization experiences the definite arising and ceasing of external fire and so on. Therefore, the grasping and non-grasping of direct perception are in accordance with appearance, while conceptualization is in accordance with certainty. Because direct perception follows the arising and ceasing of its own character.
Tibetan
་རྗེས་སུ་བྱེད་པར་སྣང་གི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེའི་སྣང་བའི་དབང་གིས་འཛིན་པ་དང་མི་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ནི་མེ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་གྱི་མེ་ལ་སོགས་པ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ངེས་པའི་དབང་ཁོ་ནས་འཛིན་པ་དང་མི་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི་གཟུང་བ་སྣང་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱི་འཛིན་པའི་བྱེད་པ་ནི་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡང་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱས་པའི་གཟུང་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན། ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དངོས་པོ་མེད་པར་བརྟགས་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ལ་གང་གི་སྣང་བས་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་དེ་ནི་དེའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་དེ། དེས་ན་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་འདིར་ཕ་རོལ་གྱི་བསམ་པ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་ལྟར་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིའི་གཟུང་བ་དང་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ངེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། ངེས་ན་དེ་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ལ། འདིར་བཤད་པ་གང་གི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཡང་དེ་ངེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་ན་དེ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པའི་དོན་ནི་སྒྲ་དང་འདྲེས་པ་ཡིན་ལ། སྒྲ་དང་འདྲེས་པ་དེ་ཡང་གང་བརྡའི་དུས་སུ་སྒྲ་དང་འདྲེས་པར་མཐོང་བའོ། །འབྲེལ་བར་མཐོང་བ་ཡང་གང་ཞིག་སྒྲ་བརྗོད་པ་ལས་སྣང་བའི་དོན་དེ་ཉིད་ཡིན་ན་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ནི་སྒྲའི་བྱ་བའི་དུས་ན་མི་སྣང་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གདོན་
Chinese
似乎是跟随，但一点也不确定。因此，是依靠它的显现而执持和不执持。分别念所取的行相，不是跟随火等存在和不存在，而是确定火等。因此，这是仅仅依靠确定的力量而执持和不执持，不是依靠所取显现的力量。如果分别念的执持作用是确定，并且分别念自己的自性也是确定，那么，如果仅仅是自己的自性被分别念确定为所取，为什么分别念会变成以无实事物为所缘呢？对于这个问题，已经说过，凡是其显现跟随来回的事物，就是它的所缘。分别念的行相不跟随外境的存在和不存在，因此不是所缘。如果在这里，因为显现他人的想法，自己的自性会变成分别念的所缘，那不是因为显现，而是因为确定。就像分别念的执持作用本身，不是像现量一样执持所取的行相，而是确定一样，它的所取和显现也不是，而是需要确定。自己的自性也是确定的，如果确定，那就是所取，这就是这个意思。这里所说的是，为什么自己的自性不存在，也会产生确定的分别念呢？因此，分别念不是确定自己的自性。如果自己的自性存在，那么它会被分别念执持吗？不能那样，因为分别念所确定的意义是与声音混合的，而与声音混合的，也是在约定俗成的时候看到与声音混合的。所见的关系，如果说是从声音表达中显现的意义本身，那么事物的自性在声音的作用时是不显现的，因此，即使它不存在，也不是分别念所确定的。
English
It seems to follow, but there is no certainty at all. Therefore, it is by the power of its appearance that it grasps and does not grasp. The aspect of what is grasped by conceptual thought does not follow the existence and non-existence of fire, etc., but is certain of fire, etc. Therefore, this is only by the power of certainty that it grasps and does not grasp, not by the power of the appearance of what is grasped. If the action of grasping of conceptual thoughts is certainty itself, and the determination of the self-nature of conceptual thought is also the same, then, if only its own self-nature is the grasped object determined by conceptual thoughts, why would conceptual thought become an object with unreal things as its object? To this, it has already been said that whatever different thing follows the appearance of going back and forth is its object. The aspect of conceptual thought does not follow the existence and non-existence of external objects, so it is not an object. If here, because the thought of others appears, one's own self-nature becomes the object of conceptual thought, it is not because of appearance, but because of determination. Just as the action of grasping of conceptual thoughts is not grasping the aspect of what is grasped like direct perception, but is determining, so its grasped object and appearance are not, but need to be determined. One's own self-nature is also certain, and if it is certain, then it is the grasped object, that is what this means. What is said here is, why does a certain conceptual thought arise even though one's own self-nature does not exist? Therefore, conceptual thought is not the determination of one's own self-nature. If one's own self-nature exists, then will it be grasped by conceptual thought? It cannot be so, because the meaning determined by conceptual thoughts is mixed with sound, and what is mixed with sound is also what is seen to be mixed with sound at the time of convention. The seen relationship, if it is said to be the meaning itself that appears from the expression of sound, then the nature of things does not appear at the time of the action of sound, therefore, even if it does not exist, it is not determined by conceptual thought.