Tibetan
རྒྱུད་གཞན་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། རྒྱུད་གཞན་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། སནྟ་ནཱ་ནྱ་ཏ་ར་སིདྡྷི་ནཱ་མ་པྲ་ཀ་ར་ཎ། བོད་སྐད་དུ། རྒྱུད་གཞན་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རང་ལུས་བློ་སྔོན་འགྲོ་པ་ཡི། །བྱ་བ་མཐོང་ནས་གཞན་ལ་དེ། །འཛིན་ཕྱིར་གལ་ཏེ་བློ་ཤེས་འགྱུར། །སེམས་ཙམ་ལ་ཡང་ཚུལ་འདི་མཚུངས། །གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ལ་བྱ་བ་དང༌། བརྗོད་པ་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དག་མཐོང་ནས། གཞན་ལ་དེ་དག་མཐོང་བས་གཡོ་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་ན། ཚུལ་འདི་ནི་སེམས་ཙམ་ལ་ཡང་མཚུངས་པས། སེམས་ཙམ་དུ་སྨྲ་བས་ཀྱང་གཞན་གྱི་སེམས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་ནུས་ཏེ། དེ་ཡང་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་གཡོ་བའི་ཁྱད་པར་མེད་པར་ལུས་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་སྣང་པའི་ཤེས་པ་དེ་ལྟ་ བུ་དག་ཡོད་པར་མི་འདོད་དོ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་ཤེས་པའི་བྱེད་པ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་མི་རུང་ངོ་ཞེ་ན། འདྲ་བའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ཏེ། ཕ་རོལ་པོས་ཀྱང་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དེ་དག་ནམ་ཡང་མ་མཐོང་པས་དེས་ཀྱང་དེ་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་གཞན་ལ་ཡོད་པ་དག་གི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་མི་རུང༌། རང་གི་ཀུན་ནས་སློང་བའི་སེམས་སོ་སོར་ཡང་དག་པར་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ཡང་བདག་ཉིད་ལ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ན་ནི་དེ་དང་འདྲ་བར་དམིགས་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་མཐོང་བས། རྒྱུ་མཚན་གཞན་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཞན་ལ་ཡང་རང་གི་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་ཡང་དག་པར་མྱོང་བ་མེད་པས་འདྲ་ལ། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་རང་གི་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་དག་ཀྱང་ཁ་ནང་དུ་བལྟས་པའི་སྣང་བས་ཡིན་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཁ་ཕྱིར་པ་ལྟས་པའི་སྣང་བ་དག་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པའི་སྣང་བ་དག་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཁོ་ནར་ཅི་སྟེ་མི་འདོད་ཅེ་ན། རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་ཆད་པ་དང་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་སྣང་བས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཤེས་པ་དག་པའི་རྒྱུ་མཚན་གཡོ་བ་ཉིད་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་
Chinese
关于成立他相续之论。 关于成立他相续之论。 印度语：桑塔纳阿尼雅塔拉悉地那玛普拉卡拉纳。藏语：关于成立他相续之论。顶礼曼殊室利童子！若见自身以心为先导之，行为，于他者，为执持之故，若知心，唯识亦同此理。若见自身之行为与，言说，以心之动摇为先导者，于他者，见彼等而推测动摇，此理亦同于唯识。故唯识论者亦能推测他人之心，然彼不欲有如是之识，即无有他者动摇之差别，而显现为身语之表相。若谓以未见他者之识之作用故，不得推测他者，此非因相似之故，彼亦未曾见以他者之识为先导者，故彼亦不得知之。若谓自心不得为他者所有之因，故能知他者之心耶？云何不能？以自之发起心，未曾个别如实经历之故，且以自心之所依亦见于自身故，若彼等亦如是，则应如彼般成为可见，然见为不如是，若谓是成立他因者，则于他者亦同，以未曾如实经历自之发起心故相似，且以表相显现之识，亦以自心之动摇为因者，亦以向内看之显现而了知故，向外看之显现则应由他因而生。若谓何不欲向外看之显现唯是无因者？若为无因，则一切皆应成因。以显现为间断与不间断所作之差别，非是辨别清净识之因，动摇本身之差别也。故不间断地
English
A Treatise on Establishing Other Continuums. A Treatise on Establishing Other Continuums. In Sanskrit: Santānānyatarasiddhināmaprakaraṇa. In Tibetan: A Treatise on Establishing Other Continuums. Homage to youthful Mañjuśrī! If, having seen one's own actions preceded by mind, one then, for the sake of apprehending them in others, knows the mind, this principle is the same for Mind-Only. If, having seen in oneself actions and speech preceded by mental agitation, one infers agitation in others by seeing those things, this principle is the same for Mind-Only. Therefore, those who assert Mind-Only can also infer the minds of others, for they do not want there to be such consciousnesses that appear as physical and verbal expressions without the distinction of being agitated by other consciousnesses. If you say that because the actions of others' consciousnesses are not observed, it is not permissible to infer others, it is not because of similarity. Since the opponent has never seen those things that are preceded by others' consciousnesses, he will not know them either. If you say, "How can one know the minds of others, since one's own mind cannot be the cause of what is in others?" How can it not be? Because one has never individually and truly experienced one's own motivating mind, and because the basis of one's own mind is also seen in oneself. If those things were also like that, then they would become visible like that. But since they are seen as not being like that, if you say that it is establishing another cause, then it is the same for others. Since one has not truly experienced one's own motivating mind, it is similar. And since the consciousness that appears as an expression is also caused by the agitation of one's own mind, it is understood by the appearance of looking inward. Therefore, the appearances of looking outward should arise from other causes. If you say, "Why not want the appearances of looking outward to be only without cause?" If it were without cause, then everything would necessarily become a cause. The difference made by appearing as interrupted and uninterrupted is not what distinguishes the cause of pure consciousness, the difference of agitation itself. Therefore, uninterruptedly