Chinese
而且，由于具有眼识，所以不会认为“知道蓝色就是蓝色”。经中说，不要将事物视为事物，不要将事物视为法。如果它不是一体的，那么这五个识聚集在一起时，如何对境呢？如果说，任何生处（སྐྱེ་མཆེད་，梵文：āyatana，梵文罗马转写：āyatana，汉语字面意思：处）的自性都是各自具有自性之境，而不是物质的自性，那么这是怎么说的呢？因为在那里是由多种事物所产生的。自义是共相的行境。因为它是由多种物质所产生的，所以说自己的生处是共相的行境，而不是从将不同视为相同中产生的。说了这个意义：具有多种自性的法，不可能从感官中证悟。如果不是用各自的知识和名称来指示，就不是感官的境。这样，暂且由五根所生的现量识虽然没有分别，但这是根据他人的意愿而在此作出的区分，它们完全是没有分别的。意也是对境和贪著等，自证无分别。意也是以对境色等进行观察和体验的方式而存在，完全是没有分别的。贪欲、嗔恨、愚痴、快乐和痛苦等，因为不依赖于感官，所以是自证的现量。同样，瑜伽士的上师们，仅仅看到所指示的意义的差别。瑜伽士们也只是从经文中看到与分别不混杂的意义，这是现量。暂且，如果贪欲等的自证是现量，那么分别识也会变成现量吗？这是真实的，分别也认为是自证。实际上并非如此，因为它有分别。即使它对境不是像贪欲等一样是现量，但也没有自证的过失。这些是现量。错乱和世俗的意识，以及比量和从比量所生的，称为忆念和显现欲求的，都是似现量，伴随着模糊。暂且，错乱的意识是指将海市蜃楼等视为水等
English
Moreover, since it possesses eye consciousness, it does not think, "Knowing blue is blue." It is said in the sutras, do not regard things as things, do not regard things as dharma. If it is not one, then how can these five consciousnesses, when gathered together, focus on the object? If it is said that the nature of any āyatana (སྐྱེ་མཆེད་, Sanskrit: āyatana, Romanized Sanskrit: āyatana, literal meaning: place of birth) is that each has its own nature as its object, and not the nature of matter, then how is this said? Because there it is produced by many things. Self-meaning is the realm of the common characteristic. Because it is produced by many substances, it is said that one's own āyatana is the realm of the common characteristic, but not from perceiving difference as non-difference. This meaning is spoken: A dharma possessing the nature of multiplicity cannot be realized from the senses. If it is not indicated by its own knowledge and name, it is not the object of the senses. Thus, for the time being, although the direct perception consciousness arising from the five senses is without conceptualization, this is a distinction made here based on the wishes of others; they are entirely without conceptualization. The mind also, with regard to objects and attachment, etc., is self-aware and without conceptualization. The mind also engages in the manner of observing and experiencing objects such as form, and is entirely without conceptualization. Desire, hatred, ignorance, pleasure, and pain, etc., because they do not rely on the senses, are self-aware direct perception. Similarly, the gurus of the yogis see only the difference in the meaning that is indicated. The yogis also see only the meaning that is unmixed with conceptualization from the scriptures, which is direct perception. For the time being, if the self-awareness of desire, etc., is direct perception, then will conceptual consciousness also become direct perception? This is true, conceptualization is also considered self-awareness. In reality, it is not so, because it is conceptual. Even if its object is not direct perception like desire, etc., there is no fault of self-awareness. These are direct perception. Mistaken and conventional consciousness, as well as inference and that which arises from inference, which are called memory and manifest desire, are all apparent direct perception, accompanied by vagueness. For the time being, mistaken consciousness refers to regarding mirages, etc., as water, etc.
Tibetan
རྟོག་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བའོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ནི་དོན་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་པས་ན་དེའི་ངོ་བོར་བརྟགས་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་དེའི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ནི་སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་མྱོང་བ་ལ་རྟོག་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཡང༌། བྱ་དང་བཅས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འདོད། །འདི་ལ་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱི་བཞིན་དུ་ཚད་མ་ལས་འབྲས་བུ་དོན་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མེད་ཀྱི། འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྐྱེས་པ་དང་བྱ་བ་དང་བཅས་པར་རྟོགས་པ་དེ་ཉེ་བར་བླངས་ནས། ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་སྟེ། བྱ་བ་མེད་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་འབྲས་བུ་རྒྱུ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྐྱེས་པ་ལ་རྒྱུའི་གཟུགས་འཛིན་ཞེས་བརྗོད་དོ། །བྱ་བ་མེད་པར་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ཡིན་ནོ། །རང་རིག་ལ་ཡང་འདིར་འབྲས་བུ། །ཤེས་པ་ནི་སྣང་བ་གཉིས་ལས་སྐྱེས་ཏེ་རང་གི་སྣང་བ་དང་ཡུལ་གྱི་སྣང་བའོ། །སྣང་བ་དེ་གཉིས་ལས་གང་དང་རིག་པ་དེ་ནི་འབྲས་བུར་འགྱུར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཡི་ངོ་བོ་ལས་དོན་ངེས། གང་གི་ཚེ་ཤེས་པ་དོན་གྱི་ཡུལ་དང་བཅས་པའི་དེའི་ཚེ། དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རང་རིག་པ་འདོད་པའམ་མི་འདོད་པའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །གང་གི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འབའ་ཞིག་གཞལ་བྱར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ནི། ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་འདི་ཉིད་འདི། །ཚད་མ་དེའི་ཚེ་ནི་ཤེས་པ་རང་རིག་པ་ཡིན་ཡང་ལྟོས་པ་མེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོའི་དོན་གྱིས་སྣང་བ་འདི་ཚད་མའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དོན་དེ་ཡིས་འཇལ་བར་བྱེད། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དཀར་པོ་དང་དཀར་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཤེས་པ་ ལ་སྣང་བ་ན་དེ་དང་དེའི་ངོ་བོ་ཡུལ་དང་བཅས་པར་འཇལ་བར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟ་རྣམ་པ་དུ་མ་རིག་པའི་ཤེས་པ་ཉེ་བར་བླངས་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་འདོགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པས་ནའོ། །དེ་ཉིད་སྨྲས་པ། གང་ཚེ་རྣམ་པ་དེ་གཞལ་བྱ། །ཚད་མ་དང་དེའི་འབྲས་བུ་ནི། །འཛིན་རྣམས་རིགས་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་གསུམ་ཐ་དད་དུ་མ་བྱས། །ཅི་སྟེ་ཤེས་པ་ཚུལ་གཉིས་སོ། །ཞེས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན། ཡུལ་ཤེས་པ་དང་དེའི་ཤེས་པའོ། །དབྱེ་བས་བློ་ཡི་ཚུལ་གཉིས་ནི། །ཡུལ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གང་གིས་དེ་ཤེས་པ་ནི་དོན་དང་རང་སྣང་བའོ། །ཡུལ་ཤེས་པ་ནི་གང
Chinese
由于分别念的缘故，如同现量一般显现。在世俗中存在的事物，由于如实地进行增益，因此在它的自性上进行考察而进入，所以如同现量一般显现。后比量及其果等知识，由于对先前经历过的事物进行分别念，所以不是现量。此处也说：由于了知与作用相关联，因此认为是量之果。在此，不像外道那样，量与果会变成不同的事物，而是将已经成为果的知识，以具有对境的行相而生起，并且了知与作用相关联，从而取此，认为是量本身，也不是没有作用。例如，果与因相顺而生起，被称为执持因之形象。如同不是没有作用一样，此处也是如此。对于自证来说，此处也是果。知识是从两种显现中产生的，即自己的显现和对境的显现。从这两种显现中，哪一个与智慧相关，那个就成为果。为什么呢？因为从它的自性中确定事物。当知识与具有对境的事物相关联时，无论是否想要与之相顺的自证，都能了知事物的意义。当仅仅将外境作为所量时，对境的显现就是这个。在那个量的时候，即使知识是自证，但由于不依赖于自身自性的意义，所以这个显现就是量。为什么呢？因为事物通过它来衡量。事物以何种方式显现，例如白色和非白色等，当显现在知识中时，它就以那种方式衡量与对境相关联的自性。因此，以何种方式取了知各种行相的知识，就以何种方式安立为量和所量，因为一切法都是与作用分离的。如是说：当行相是所量时，量及其果，执持者们，由于那个道理，这三者不应作区分。如果知识有两种方式，那么应该如何理解呢？即对境的知识和对它的知识。以区分的方式，智慧有两种方式：对境是色等，通过什么来了解它呢？即意义和自显现。对境的知识是什
English
Due to conceptualization, it appears like direct perception. Things that exist conventionally, because they are truly imputed, therefore, examining their nature and entering, they appear like direct perception. Knowledge such as subsequent inference and its result is not direct perception because of conceptualizing what has been previously experienced. Here also it says: Because of understanding with action, it is considered the fruit of valid cognition. Here, unlike the outsiders, the fruit does not become a different thing from valid cognition, but the knowledge that has become the fruit arises with the aspect of the object, and understanding with action, taking that, it is considered valid cognition itself, and it is not without action. For example, when the fruit arises in accordance with the cause, it is called holding the image of the cause. Just as it is not without action, so it is here as well. For self-awareness, here also is the fruit. Knowledge arises from two appearances, namely, one's own appearance and the appearance of the object. From those two appearances, whichever is related to wisdom, that becomes the fruit. Why? Because things are determined from its nature. When knowledge is associated with the object of meaning, then, whether one wants self-awareness that is in accordance with it or not, one can understand the meaning of things. When only the external object is made the object of measurement, then the appearance of the object is this. At that time of valid cognition, even if knowledge is self-awareness, this appearance is valid cognition because it does not depend on the meaning of one's own nature. Why? Because things are measured by it. In whatever way the aspects of things appear, such as white and non-white, when they appear in knowledge, it measures the nature associated with the object in that way. Therefore, in whatever way the knowledge of knowing various aspects is taken, in that way it is established as valid cognition and object of measurement, because all phenomena are separate from action. It is said: When the aspect is the object of measurement, valid cognition and its fruit, holders, because of that reason, these three should not be distinguished. If knowledge has two ways, then how should it be understood? That is, knowledge of the object and knowledge of it. In a differentiated way, wisdom has two ways: the object is form, etc., and what knows it? That is, meaning and self-appearance. Knowledge of the object is what
Tibetan
་ཡུལ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཤེས་པ་སྟེ། ཤེས་པ་སྟེ་སྣང་བ་དང༌། རང་སྣང་བའོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་གཟུགས་ཉིད་རང་ཤེས་པའམ་རང་གི་ངོ་བོར་འགྱུར་བ་ནི་ཞེས་པ་ཡང་ཡུལ་ཤེས་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཕྱིས་རྗེས་ལ་སྐྱེ་བའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་སྔར་རིང་དུ་འདས་པའི་ཡུལ་སྣང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ལ་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་པར་གྲུབ་བོ། །དུས་ཕྱིས་དྲན་པ་ལས་ཀྱང་སྟེ། ཚུལ་གཉིས་ཉིད་དོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཡུལ་གཞན་དུ་ཤེས་པ་ལ་ཡང་དུས་ཕྱིས་མྱོང་བའི་དྲན་པ་སྐྱེ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་ཤེས་པའི་ཚུལ་གཉིས་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །རང་རིག་པ་ཉིད་དུ་ཡང་ངོ༌། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདིར་མ་མྱོང་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བར་དོན་མཐོང་བའི་དྲན་པ་ནི་མེད་དོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དྲན་པ་བཞིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཡང་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཕྱིར། ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ཉམས་མྱོང་ན། །ཐུག་མེད། ཐུག་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤེས་པ་བཞིན་གྱིས་མྱོང་བར་བྱེད་ནའོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ལའང་དྲན་པ་སྟེ། ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ཤེས་པ་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་ན། དེ་ལ་ཡང་ཕྱིས་ཀྱི་དྲན་པ་མཐོང་དགོས་པས་སོ། །དེས་ན་དེ་ལ་ཡང་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ན་ནི་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བ། །མེད་འགྱུར་དེ་ཡང་མཐོང་བ་ཉིད། །དེའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་ བར་རང་རིག་པའི་ཤེས་པ་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །དེ་ཡང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་གནས་པར་གྲུབ། དེ་ལྟར་ན་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྗེས་སུ་གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་མངོན་སུམ་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། རྩོད་སྒྲུབ་སློབ་དཔོན་གྱིས་མ་ཡིན། །ངེས་པར་སྙིང་པོ་མེད་པར་དགོངས། །གཞན་དུ་ཆ་ཤས་སུ་གསུང་འགྱུར། །དེས་ན་ཁོ་བོས་བརྟག་པར་བྱའོ། །རྩོད་པ་བསྒྲུབ་པ་ནི་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་རྩོད་པ་སྒྲུབ་པ་དེ་ལ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྙིང་པོ་མེད་པར་དགོངས་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཆ་ཤས་ཅན་དུ་མཛད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེས་ན་ཁོ་བོས་ཀྱང་ཚད་མ་ལ་སོགས་པ་ཅུང་ཟད་ཅིག་བརྟག་པར་བྱའོ། །དོན་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་ཤེས། །མངོན་སུམ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདིར། །ཀུན་ལ་དོན་འདི་ཞེས་བརྗོད་ན། །གང་དེ་དེ་འབའ་ཞིག་ལས་མིན། །གལ་ཏེ་ལ་དེ་ཞེས་བྱ
Chinese
是与境相符的识，识即显现，以及自显现。如果不是这样，如果色自身成为自识或自身的体性，那么这也会变得与境识没有差别。后来产生的识，也不会显现很久以前过去的境，为什么呢？因为它不是境。因此，识具有两种方式成立。从后来的忆念也是，与“两种方式”相联系。为什么在其他境的识中，也会产生后来体验的忆念呢？因此，也成立了识的两种方式。自证识也是如此。为什么呢？因为这里没有未体验过的。没有未体验过的见义忆念。如同色等的忆念一样。如果像色等一样，识也被其他所体验呢？那也不合理，为什么呢？如果识被其他所体验，那么“无尽”。“无尽”的意思是，如果识被识所体验。如何呢？对于它也有忆念，如果识被其他识所体验，那么对于它也必须见到后来的忆念。因此，如果它也被其他识所体验，那么就会变成无尽。同样，转移到其他境，不存在，那也是见。因此，必须无疑地承认自证识。它也成立为安住于果位本身。这样一来，就与现量证悟相分离了。在那之后，应当考察他人所作的现量，不是辩论论师所作。必定认为没有意义。否则会说成是部分。因此我将考察。辩论成立不是论师陈那所作。因为辩论成立对于论师来说被认为是没有意义的，如果不是这样，就会被认为是部分。因此我也将稍微考察一下量等。从彼义所生的识，在此处说“是现量”，如果对一切都说“此义”，那么哪个不是仅仅从它而生呢？如果说“在彼”，
English
It is the consciousness that conforms to the object, consciousness is appearance, and self-appearance. If it is not like that, if form itself becomes self-consciousness or its own nature, then this will also become no different from object-consciousness. The consciousness that arises later will also not manifest the object that has long passed, why? Because it is not an object. Therefore, it is established that consciousness has two ways. From later memory as well, it is related to "two ways." Why, in the consciousness of other objects, does the memory of later experience also arise? Therefore, it is also established that there are two ways of consciousness. Self-awareness is also the same. Why? Because there is nothing unexperienced here. There is no memory of seeing meaning without experience. Just like the memory of form and so on. If, like form and so on, consciousness is also experienced by others? That is also not reasonable, why? If consciousness is experienced by others, then "endless." "Endless" means, if consciousness is experienced by consciousness. How? For it there is also memory, if consciousness is experienced by other consciousness, then for it one must also see later memory. Therefore, if it is also experienced by other consciousness, then it will become endless. Similarly, transferring to other objects, does not exist, that is also seeing. Therefore, one must undoubtedly acknowledge self-aware consciousness. It is also established as abiding in the state of fruition itself. In this way, it is separated from direct realization. After that, one should examine the direct perception made by others, not by the debater. It is definitely considered meaningless. Otherwise, it will be said to be a part. Therefore, I will examine it. Debate establishment is not made by the teacher Dignāga. Because debate establishment is considered meaningless for the teacher, if it is not like that, it will be considered a part. Therefore, I will also examine the valid means and so on a little. The consciousness arising from that meaning, here it is said "is direct perception," if one says "this meaning" to everything, then which is not born only from it? If you say "in that,"