Tibetan
་པ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཇི་སྐད་དུ་ཕྱག་དར་ཁྲོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནེ་འདོད་པ་ཆུང་བ་ཉིད་ལ་བརྟེན། ཆོག་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་བརྟེན། ཡོ་བྱད་བསྙུངས་པ་ཉིད་ལ་བརྟེན། རབ་ཏུ་དབེན་བ་ཉིད་ལ་བརྟེན། འདིས་ཆོག་བ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱག་དར་ཁྲོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་མ་ཆགས་ཕས་རྗེས་སུ་གནང་བ་འཚམ་པར་བསྟེན་ པས་འདོད་པའི་བསོད་སྙོམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བརྩོན་པ་སླུ་བ་སེལ་ལ་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་གཏི་མུག་མེད་པ་ནི་ཡོ་བྱད་བསྙུངས་པར་འཚམ་པར་བསྟེན་པས་བདག་ཉིད་དུབ་པའི་རྗེས་སུ་བརྩོན་པའི་སླུ་བ་སེལ་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་སྦྱངས་པའི་ཆོས་ནི་གཉིས་ཏེ། མ་ཆགས་པ་དང༌། གཏི་མུག་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འདོད་པ་ཆུང་བ་ཉིད་དང༌། ཆོག་ཤེས་པ་ཉིད་དང༌། རབ་ཏུ་དབེན་པ་ཉིད་ནི་མ་ཆགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོ་བྱད་བསྙུངས་པ་ཉིད་དང༌། འདིས་ཆོག་པ་ཉིད་ནི་གཏི་མུག་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མ་ཆགས་པས་ནི་སྤང་བའི་གཞི་བཅུ་གསུམ་ལ་ཆགས་པ་སེལ་ལ། གཏི་མུག་མེད་པས་ནི་གཞི་དེ་དག་ཉིད་ལ་ཉེས་དམིགས་མི་ཤེས་པ་སེལ་ཏོ། །ཡང་ཅི་སྤྱོད་པའི་གང་ཟག་རྣམས་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟེན་པར་དགའ་ཞེ་ན། འདོད་ཆགས་སྤྱོད་པ་དང༌། གཏི་མུག་སྤྱོད་པ་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟེན་པར་དགའི། ཞེ་སྡང་སྤྱོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་སྤྱོད་པ་དང། གཏི་མུག་སྤྱོད་པ་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟེན་གྱི། ཞེ་སྡང་སྤྱོད་པའི་མ་ཡིན་ཞེ་ན། སྦྱངས་པའི་ཡིན་ཏན་བསྟེན་པ་ནི། བསྒྲུབ་དགའ་བ་ཡིན་པས་འདོད་ཆགས་སྤྱོད་པ་བསྒྲུབ་དགའ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་ཆགས་རྣམ་པར་གནོན་པར་འགྱུར་ལ། གཏི་མུག་སྤྱོད་པ་ཡང་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟེན་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་ཡོ་བྱད་བསྙུངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟག་ཏུ་བག་ཡོད་པར་འགྱུར་ཞིང་བག་ཡོད་ན་གཏི་མུག་རྣམ་པར་གནོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདོད་ཆགས་སྤྱོད་པ་དང༌། གཏི་མུག་སྤྱོད་པ་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟེན་པར་དགའི། ཞེ་སྡང་སྤྱོད་པ་ནི་བསྒྲུབ་དགའ་ན་མཁྲིས་པའི་ནད་ལ་དྲོད་བག་བྱིན་པ་བཞིན་དུ་ཕྱིར་ཞེ་སྡང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཞེ་སྡང་སྤྱོད་པ་ནི་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟེན་པར་དགའ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ན་རེ་ཞེ་སྡང་སྤྱོད་པ་ནི་དགོན་པ་བ་ཉིད་དང༌། ཤིང་དྲུང་པ་ཉིད་དག་གོ །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དགོན་པ་དང༌། ཤིང་དྲུང་ན་གནས་ན་དེ་དག་ཏུ་མི་འདོད་པས་གཙེ་བའི་ཉེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །སྦྱངས་པའི་ཡན་ལག་ནི
Chinese
是故，如世尊所说，何为头陀行者？即依于少欲，依于知足，依于杜多功德，依于远离。依此知足，则成头陀行者。如是说。另一方面，不贪著之后随许，适宜依止，故于欲之乞食之后勤奋，遣除欺诳，而修习之功德无痴，是适宜依止杜多功德，故于自身疲惫之后勤奋，遣除欺诳。是故修习之法有二：不贪著与无痴。其中，少欲、知足、远离是不贪著。杜多功德与依此知足是无痴。其中，不贪著能遣除对十三种应断之事的贪著，无痴则能遣除对彼等事不知过患。又，何种行者乐于依止修习之功德？贪欲行者与愚痴行者乐于依止修习之功德，嗔恚行者则否。何故贪欲行者与愚痴行者乐于依止修习之功德，而嗔恚行者则否？依止修习之功德是乐于成办之事，故贪欲行者依于乐于成办之事，则能调伏贪欲。愚痴行者亦如是，依于修习功德之如理取舍杜多功德，则能恒常谨慎，若谨慎则能调伏愚痴。是故贪欲行者与愚痴行者乐于依止修习之功德，嗔恚行者若乐于成办，则如胆病者给予温热之物，反将生起嗔恚，是故嗔恚行者不乐于依止修习之功德。另有说者，嗔恚行者适宜住于寂静处与树下。何故？若住于寂静处与树下，则于彼等处无不悦意之恼害，故无过失。修习之支分即
English
Therefore, as the Blessed One said, what is a dhuta practitioner? It is based on having few desires, based on contentment, based on the qualities of austerity, based on being completely secluded. Based on this contentment, one becomes a dhuta practitioner. Thus it is said. On the other hand, after not being attached, it is appropriate to rely on what is permitted, therefore, diligence after begging for desires eliminates deception, and the merit of practice, being without ignorance, is appropriate to rely on the qualities of austerity, therefore, diligence after one's own exhaustion eliminates deception. Therefore, there are two practices: non-attachment and non-ignorance. Among them, having few desires, contentment, and being completely secluded are non-attachment. The qualities of austerity and contentment with this are non-ignorance. Among them, non-attachment eliminates attachment to the thirteen things to be abandoned, and non-ignorance eliminates not knowing the faults of those things themselves. Furthermore, what kind of practitioners are happy to rely on the merits of practice? Those who practice desire and those who practice ignorance are happy to rely on the merits of practice, but not those who practice hatred. Why is it that those who practice desire and those who practice ignorance rely on the merits of practice, but not those who practice hatred? Relying on the merits of practice is something that is easy to accomplish, so those who practice desire, relying on what is easy to accomplish, will be able to subdue desire. Those who practice ignorance are also like that, relying on the qualities of austerity that are properly taken and abandoned in the practice of merit, they will always be careful, and if they are careful, they will be able to subdue ignorance. Therefore, those who practice desire and those who practice ignorance are happy to rely on the merits of practice, but if those who practice hatred are happy to accomplish it, it is like giving warmth to a person with bile disease, and hatred will arise again, therefore, those who practice hatred are not happy to rely on the merits of practice. Others say that those who practice hatred are suitable to live in secluded places and under trees. Why? If one lives in a secluded place and under a tree, there is no fault because there is no harm of displeasure in those places. The limbs of practice are
Tibetan
་དུས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའི་དུ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། སྦྱངས་པའི་ཡན་ལག་གསུམ་པོ་ཤིང་དྲུང་པ་ཉིད་དང༌། བླ་ག་བ་མེད་པ་ཉིད་དང༌། དུར་ཁྲོད་པ་ཉིད་ཟླ་བ་བརྒྱད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་བྱ་སྟེ། དབྱར་ནི་གཡོགས་པར་གནས་ པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གནང་ངོ༌། །ཅི་སྦྱངས་པ་དེ་ཉིད་སྦྱངས་པར་སྨྲ་བ་ཡང་དེ་ཡིན་ནམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱངས་པ་ཡིན་ལ། སྦྱངས་པ་སྨྲ་བ་ཡང་དེ་ཡིན་ནམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱངས་པ་ཡིན་ལ་སྦྱངས་པ་སྨྲ་བ་ཡིན་པ་ཡང་ཡོད། སྦྱངས་པ་མ་ཡིན་ལ་སྦྱངས་པ་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡོད། སྦྱངས་པ་ཡང་མ་ཡིན། སྦྱངས་པ་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡོད་དོ། །དེ་ལ་སྦྱངས་པ་ཡང་ཡིན། སྦྱངས་པ་སྨྲ་བ་ཡང་ཡིན་པ་ཡང་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། དགྲ་བཅོམ་པ་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དང་ལྡན་པའོ། །སྦྱངས་པ་མ་ཡིན་ལ། སྦྱངས་པ་སྨྲ་བ་ཡིན་པ་ཡང་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དང་མི་ལྡན་པའོ། །སྦྱངས་པ་ཡིན་ལ་སྦྱངས་པ་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། སློབ་པའམ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དང་ལྡན་པའོ། །སྦྱངས་པ་ཡང་མ་ཡིན། སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་སྨྲ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། སློབ་པའམ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དང་མི་ལྡན་པའོ། །སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅི་ཡིན། མ་ནོག་ནི་ཅི་ཡིན། ཉེ་བར་གནས་པ་ནི་ཅི་ཞེ་ན་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་འདོད་པ་ཆུང་བ་ཉིད་དོ། །མནོག་ནི་ཆོག་ཤེས་པ་ཉིད་དོ། །ཉེ་བར་གནས་པ་ནི་ཡོ་བྱད་བསྙུངས་པའོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་མཚན་ཉིད་ནི་མ་འབགས་པའོ། །མནོག་ནི་ཉེས་དམིགས་མེད་པའོ། །ཉེ་བར་གནས་བ་ནི་བརྩོན་པ་མི་འདོར་བའོ། །སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཐོག་མ་ནི་གང་ཡིན། བར་མ་ནི་གང་ཡིན། ཐ་མ་ནི་གང་ཡིན་ཞེ་ན་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཐོག་མ་ནི་ཡང་དག་པར་ལེན་པའོ། །བར་མ་ནི་སྟེན་པའོ། །ཐ་མ་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བའོ། །རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ལས་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཀུན་ནས་བཏུས་པ་གསུམ་པ་རྫོགས་སོ།། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་བིཌྱཱ་ཀ་ར་པྲ་བྷ་དང༌། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་བནྡེ་དཔལ་བརྩེགས་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ།། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ལས་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ།
Chinese
所谓“时间的终极”是指：苦行的三个支分，即住在树下、无遮拦处、尸林，要做到持续八个月。世尊开许夏天可以住在有遮蔽的地方。 什么是苦行，说苦行也是那个吗？ 苦行是，说苦行也是那个吗？ 苦行是，也有说是苦行的情况。 有不是苦行，也不是说苦行的情况。 也有不是苦行，也不是说苦行的情况。 那么，什么是既是苦行，也是说苦行的情况呢？ 是指阿罗汉具有完全接受苦行功德。 什么不是苦行，而是说苦行的情况呢？ 是指阿罗汉不具有完全接受苦行功德。 什么是苦行，而不是说苦行的情况呢？ 是指有学或者异生，具有完全接受苦行功德。 什么既不是苦行，也不是说苦行功德的情况呢？ 是指有学或者异生，不具有完全接受苦行功德。 苦行功德的特征是什么？ 满足是什么？ 安住是什么？ 苦行功德的特征是少欲。 满足是知足。 安住是减少所需之物。 另一种特征是不染污。 满足是没有过失。 安住是不舍弃精进。 苦行功德的最初是什么？ 中间是什么？ 最终是什么？ 苦行功德的最初是如理接受。 中间是依靠。 最终是极度欢喜。 《解脱道》中开示苦行功德，名为总集第三品圆满。 印度堪布毗惹迦啰钵啰婆，以及校勘译师班第吉祥铠甲翻译、校订并确定。
English
What is called "the ultimate of time"? The three branches of asceticism, namely living under a tree, being without shelter, and being a charnel ground dweller, should be practiced for a period of eight months. The Blessed One allowed that in summer one may dwell in a covered place. Is that which is asceticism, is that also what is called asceticism? Asceticism is. Is that which is called asceticism also that? Asceticism is, and there are also those who speak of asceticism. There are those who are not asceticism, nor do they speak of asceticism. There are also those who are not asceticism, nor do they speak of asceticism. So, what is it that is both asceticism and is also called asceticism? It refers to an Arhat who possesses the quality of having fully embraced asceticism. What is it that is not asceticism, but is called asceticism? It refers to an Arhat who does not possess the quality of having fully embraced asceticism. What is it that is asceticism, but is not called asceticism? It refers to a trainee or an ordinary person who possesses the quality of having fully embraced asceticism. What is it that is neither asceticism, nor is the quality of asceticism spoken of? It refers to a trainee or an ordinary person who does not possess the quality of having fully embraced asceticism. What is the characteristic of the quality of asceticism? What is contentment? What is abiding? The characteristic of the quality of asceticism is having few desires. Contentment is being satisfied. Abiding is reducing one's possessions. One aspect of the characteristic is being unpolluted. Contentment is being without fault. Abiding is not abandoning diligence. What is the beginning of the quality of asceticism? What is the middle? What is the end? The beginning of the quality of asceticism is taking it up correctly. The middle is relying on it. The end is rejoicing greatly. The teaching on the qualities of asceticism from "The Path of Liberation," called the Third Compilation, is complete. The Indian Abbot Vidyākaraprabha and the Lotsawa of Zhuchen, Bande Pal Tsek, translated, revised, and finalized it. Title: The Teaching on the Qualities of Asceticism from "The Path of Liberation."