Tibetan
ལུང་ཕྲན་ཚེགས་ཀྱི་རྣམ་པར་བཤད་པ། ཚུལ་ཁྲིམས་བསྐྱངས། ལུང་ཕྲན་ཚེགས་ཀྱི་རྣམ་པར་བཤད་པ། ཚུལ་ཁྲིམས་བསྐྱངས། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱ་ག་མ་ཀྵཱུ་དྲ་ཀ་བྱཱ་ཁྱཱ་ན། བོད་སྐད་དུ། ལུང་ཕྲན་ཚེགས་ཀྱི་རྣམ་པར་བཤད་པ། བམ་པོ་དང་པོ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དཔལ་ལྡན་གང་གི་ཡོན་ཏན་དག་གིས་ཉོན་མོངས་དགྲ་ཡི་ཚོགས་རྣམས་མ་ལུས་འདུལ་མཛད་ཅིང༌། །དོན་རྣམས་མ་ལུས་རིག་པའི་དྲི་མེད་མཁྱེན་ལྡན་བདག་ཉིད་ཐུགས་རྗེས་འདུལ་གསུང་བའི། །སངས་རྒྱས་ཞབས་ཀྱི་པདྨ་ལྷ་ཡི་རིན་ཆེན་ཅོད་པན་ཟེར་གྱིས་རེག་པར་གྱུར་དེ་ལ། །ཕྱག་བྱས་ནས་ནི་ཕྲ་མོའི་རྟོགས་དཀའི་དེ་ཉིད་ཚིག་གི་རྣམ་བཤད་འདི་བརྩམ་བྱ།། ཕྲན་ཚེགས་ཀྱི་གཞིའི་སྡོམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕལ་ཆེར་བསླབ་པའི་གཞི་ཕྲ་ཞིང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཆུང་བ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ལུང་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕྲན་ཚེགས་ཞེས་བྱའོ། །གཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལ་བསླབ་པའི་གཞི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོའི་སྒོ་ནས་གནས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་གཞི་ཡིན་ཏེ། དོན་དང་ལྡན་པའི་སྒྲ་བཀོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྡོམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པ་བསལ་ བ་དང༌། རྣམ་པར་བརྗེད་པ་སྤང་བའི་དོན་ཏོ། །གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཡུལ་སྨོས་པ་ལས་བཏུས་ནས་ངག་གང་ལ་བསླབ་པའི་གཞི་བརྗོད་ཅིང་དཔྱོད་པ་ནི་སྡོམ་ཡིན་ཏེ། མདོར་བསྡུ་བ་བྱས་པའི་དོན་སྨོས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །བསྡུས་པའི་སྡོམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུས་པར་གྱུར་པའི་སྡོམ་གྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལས་བཏུས་ཤིང་ངག་གང་ལ་ཁས་བླངས་པའམ། དུམ་བུར་བྱེད་པ་དེ་ནི་བསྡུས་པའི་སྡོམ་ཞེས་བྱའོ། །ཐམས་ཅད་དུ་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང༌། དགོས་པ་དེ་དང་འབྲེལ་པ་དང༌། དགོས་པའི་དགོས་པ་དག་གདོན་མི་ཟ་བར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞི་པོ་དག་དང་བྲལ་བའི་སྒྲ་ལ་ཡང་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིད་དགའ་བ་སྐྱེད་པས་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་ན་བསྟན་བཅོས་དག་ལ་ཡང་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། དེ་ཕྲན་ཚེགས་ཀྱི་མིང་ཅན་གྱི་ལུང་འདི་ལ་དགེ་སློང་དག་གི་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཅུང་ཞིག་ནི་དོར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སོ་ཕག་གིས་ལུས་ལ་བདར་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །བསམ་གཏན་དང་འདོན་པ་ལ་སོགས་པ་ཅུང་ཞིག་ནི་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དགེ་ སློང་དག་རྒྱགས་པ་མེད་པར་བསམ་གཏན་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །བརྗོད་པར་
Chinese
《律藏零星释》，持戒。 《律藏零星释》 持戒。 印度语：阿笈摩修多罗迦毗耶佉那。藏语：《律藏零星释》。第一卷。顶礼文殊童子菩萨！ 具足功德之尊，调伏一切烦恼怨敌之众； 具足无垢智慧，通晓一切义理之自性，以慈悲调伏，宣说教言。 诸天珍宝冠冕之光芒，触及佛陀足莲。 顶礼之后，将著述此微细难解之真实义理之释论。 所谓“零星之根本汇集”， 多数是显示微细之学处及微小之罪过之律藏，即称为“零星”。 所谓“根本”，即于此以应说之学处之事物之方式而安住，故为根本，意即具有意义之语词安立。 所谓“汇集”，即去除增益，断除忘失之义。 从有害之境中摄集，于何语中宣说学处之根本并加以辨析，即是汇集，意即已作归纳之义，直至已说。 所谓“汇集之汇集”，即从已汇集之汇集偈颂中摄集，于何语中承诺或分段，即是汇集之汇集。 总之，造论时，必须无疑地宣说应说之内容、必要性及其关联、必要性之必要性。 何以故？若与应说等四者相离之语，亦不能以具足分别之喜悦而生起，则于论典中亦何须言说？ 故于此名为“零星”之律藏中，比丘之行事即为应说之内容。 其亦有二种，少分应舍弃，譬如“不得以瓦片摩擦身体”等。 少分应受持，譬如“诸比丘，当无贪欲而修禅定”等。 应说
English
A Detailed Explanation of the Minor Section [of the Vinaya], Maintained Discipline. A Detailed Explanation of the Minor Section [of the Vinaya] Maintained Discipline. In Indian language: Āgamaśūdrakabyākhyāna. In Tibetan: A Detailed Explanation of the Minor Section [of the Vinaya]. Volume One. Homage to the Bodhisattva Mañjuśrī Kumārabhūta! The glorious one, whose qualities completely subdue the hosts of afflictive enemies; The essence of immaculate wisdom, knowing all meanings, subduing with compassion, speaks the teachings. The lotus feet of the Buddha, touched by the rays of the gods' precious crowns. Having paid homage, I will compose this explanation of the subtle and difficult-to-understand reality. That which is called "Collection of the Basis of Minor Matters," mostly refers to the Vinaya that shows the subtle basis of training and minor transgressions, which is called "Minor Matters." The term "basis" means that it is the basis because it abides in this through the aspect of the object to be spoken of as the basis of training. It is the meaning of the term "arrangement of words with meaning." The term "collection" means to eliminate superimposition and to abandon forgetting. Gathering from harmful objects, the speech in which the basis of training is spoken and analyzed is the collection, meaning that the meaning of having made a summary is spoken up to. That which is called "Collection of the Collected" is the speech in which one has taken from the verses of the collected collection and made a commitment or divided it into sections, which is called "Collection of the Collected." In all cases, when composing a treatise, the subject matter to be spoken of, the purpose and its connection, and the purpose of the purpose must undoubtedly be spoken of. Why? Because if speech is separated from the four, such as the subject matter to be spoken of, it does not generate joy with discrimination, so what need is there to mention it even in treatises? Therefore, in this Vinaya named "Minor Matters," the actions of the monks are the subject matter to be spoken of. And there are two aspects to it: some should be abandoned, such as "one should not rub the body with a brick." Some should be adopted, such as "O monks, meditate without greed." To be spoken
Tibetan
བྱ་བ་གཉིས་པོ་དེ་བསྟན་ཅིང་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་སྡུད་པ་པོ་དག་གི་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །བསྟན་པ་དེ་ཡང་ཕྲན་ཚེགས་ཀྱི་མིང་ཅན་གྱི་སྒྲའི་བཀོད་པ་འདིས་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་དེའི་ཕྱིར་སྒྲའི་ཚོགས་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་གཉིས་ནི་ཐབས་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །རབ་ཏུ་ཡང་དག་པར་འཇུག་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ནས་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ནི་དགོས་པའི་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཡིན་ལ། དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་སམ། འདོད་ཆགས་དང༌། ཞེ་སྡང་དང༌། གཏི་མུག་བཅོམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ། འདོད་ཆགས་བཅོམ་ཞིང་ཞེ་སྡང་བཅོམ། །གཏི་མུག་བཅོམ་ཞིང་ཟག་པ་མེད། །སྡིག་པའི་ཆོས་རྣམས་རྣམ་བཅོམ་པ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྒྲའི་ཉེ་བའི་ཚིག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར་མདོ་སྡེ་ལས་དུས་གཅིག་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པར་ནི་མི་ནུས་ཀྱི་གཞན་དག་ལ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བརྗོད་དེ། འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནོར་ལྷ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་གཅད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་མདོ་སྡེ་དག་ལ་ཡང་སངས་རྒྱས་སྨོས་དགོས་སོ་ཞེ་ན། མི་བྱ་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་བཤད་པའི་མདོ་སྡེ་ཡང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་བསླབ་པའི་གཞི་བཅའ་བ་དག་ནི་ཉན་ཐོས་འཕགས་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་ཡང་དབང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འདུལ་བ་ལ་བསླབ་པའི་གཞི་བཅས་པ་མཛད་པ་ལ་སྟོན་པ་གཅིག་པུ་གཙོ་པོར་གྱུར་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་སྨོས་སོ། །ཡངས་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱིམ་དང་འབྱོར་པ་ཡངས་ཤིང་རྒྱ་ཆེ་བར་གྱུར་པའི་གྲོང་ ཁྱེར་ནི་ཡངས་པ་ཅན་ནམ། མི་རྣམས་བསོད་ནམས་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་ལྷའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་གྲོང་ཁྱེར་འདི་ལ་ཡངས་པ་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །ཡངས་པ་ཅན་དེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་གྱུར་པ་དབང་དུ་བྱེད་པའོ། །བཞུགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེའི་སྒྲ་ནི་འདས་པའི་དུས་སྟོན་པར་བྱེད་པའོ། །འདི་ལྟར
Chinese
那两个作用被阐述和理解，是薄伽梵（bcom ldan 'das，梵文：Bhagavān，梵文罗马拟音：bhagavat，汉语字面意思：世尊）和结集者的需要。由于那个被阐述的教法，能够通过细微之名的语词结构来成就，因此这个语词的集合成为了被讲述和理解的方法。这两者是通过方法所产生的特征而相互关联的。从对于完全正确的进入之痛苦的法之知晓的忍，到获得无余涅槃，这被称为需要的需要。所谓的“佛薄伽梵（bcom ldan 'das，梵文：Bhagavān，梵文罗马拟音：bhagavat，汉语字面意思：世尊）”，因为通达一切法，所以是佛；或者因为具有自在等六种功德，所以是薄伽梵（bcom ldan 'das，梵文：Bhagavān，梵文罗马拟音：bhagavat，汉语字面意思：世尊）；或者因为摧毁了贪欲、嗔恨和愚痴，所以是薄伽梵（bcom ldan 'das，梵文：Bhagavān，梵文罗马拟音：bhagavat，汉语字面意思：世尊）。如云：摧毁贪欲且摧毁嗔，摧毁愚痴且无漏，摧毁一切罪恶法，因此彼为薄伽梵（bcom ldan 'das，梵文：Bhagavān，梵文罗马拟音：bhagavat，汉语字面意思：世尊）。如果佛的语词的近义词是薄伽梵（bcom ldan 'das，梵文：Bhagavān，梵文罗马拟音：bhagavat，汉语字面意思：世尊），那么难道不应该仅仅讲述薄伽梵（bcom ldan 'das，梵文：Bhagavān，梵文罗马拟音：bhagavat，汉语字面意思：世尊）吗？例如，经部中说“一时薄伽梵（bcom ldan 'das，梵文：Bhagavān，梵文罗马拟音：bhagavat，汉语字面意思：世尊）”。如果这样问，那么不能那样说，因为对其他人也说薄伽梵（bcom ldan 'das，梵文：Bhagavān，梵文罗马拟音：bhagavat，汉语字面意思：世尊）。例如，为了区分薄伽梵（bcom ldan 'das，梵文：Bhagavān，梵文罗马拟音：bhagavat，汉语字面意思：世尊）财神等等差别，所以说了佛。如果那样，那么经部中也应该说佛吗？不应该，因为也可能存在声闻所说的经部。因此，制定学处等，对于声闻圣者舍利子也没有权力，因此在律藏中制定学处时，只有导师是主要的，而不是其他任何一个，正是因为这个原因，所以说了佛。所谓的广严城，是指房屋和财富宽广而广大的城市是广严城吗？或者指人们福德广大且具有天人圆满的城市被称为广严城？所谓的“在那广严城”，是指掌握邻近之处。所谓的“居住”，其中的“那”字表示过去时。例如
English
Those two purposes being taught and understood are the needs of the Bhagavan and the compilers. Since that teaching can be accomplished through this arrangement of words with the name of minute details, therefore this collection of words has become a means to be spoken and understood. These two are related by the characteristic of arising from means. From the forbearance of knowing the Dharma in the suffering of perfectly entering, to obtaining the passing away without remainder of aggregates, that is called the need of needs. The so-called "Buddha Bhagavan," because of understanding all Dharmas, is Buddha; or because of possessing the six qualities such as sovereignty, is Bhagavan; or because of destroying desire, hatred, and ignorance, is Bhagavan. As it is said: Destroying desire and destroying hatred, Destroying ignorance and being without outflows, Destroying all sinful Dharmas, Therefore, that is Bhagavan. If the near word of the word Buddha is called Bhagavan, then shouldn't only Bhagavan be spoken? For example, in the Sutra Pitaka, it says, "At one time, the Bhagavan." If asked like that, it cannot be said that way, because others are also called Bhagavan. For example, in order to distinguish the differences such as Bhagavan, the god of wealth, etc., therefore Buddha is mentioned. If that is the case, then should Buddha also be mentioned in the Sutra Pitakas? It should not, because there may also exist Sutra Pitakas spoken by Shravakas. Therefore, establishing the basis of training, etc., even the Shravaka Arya Shariputra does not have the authority, therefore, when establishing the basis of training in the Vinaya, only the teacher is the main one, and not any other, it is precisely for this reason that Buddha is mentioned. The so-called Vaishali, does it refer to the city where houses and wealth are wide and vast as Vaishali? Or does it refer to the city where people have great merit and possess the perfection of gods as Vaishali? The so-called "in that Vaishali" refers to mastering the nearby. Regarding the so-called "residing," the word "that" indicates the past tense. For example,