Tibetan
ཆོས་མངོན་པ་ལ་འཇུག་པ་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་པ་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ཞེས་བྱ་བ། ཆོས་མངོན་པ་ལ་འཇུག་པ་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་པ་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ཞེས་བྱ་བ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། སཱ་ར་ས་མུཙྪ་ཡ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་དྷརྨྨ་ཨ་བ་ཏཱ་ར་ཊཱི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། ཆོས་མངོན་པ་ལ་འཇུག་པ་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་པ་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ཞེས་བྱ་བ། བམ་པོ་དང་པོ། །འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཆོས་མངོན་པའི་འབྲེལ་པ་དང༌། དགོས་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འབྲེལ་པ་གང་གི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདི་བརྩམས། རྩོམ་པ་འདིའི་དགོས་པ་ནི་གང་ཞེ་ན། དེ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདིའི་འབྲེལ་པ་ནི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཉིད་ལས་བསྟན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་ཤེས་རབ་ཅན་དག་ནི་འཕྲལ་གྱི་བྱ་བ་ལ་ཐོགས་པས་མ་ཐོབ་པའི་ཉམས་པས་ཀྱང་སྐྲག་པར་འགྱུར་ཞེས་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་འདིས་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདི་བརྩམས་སོ། །འབྲེལ་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དགོས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཞན་པ་དང༌། ཡིད་མི་གཞུངས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཅི་ནས་ཚིག་གི་ཚོགས་ཉུང་ཞིང་གསལ་བས་ཆོས་མངོན་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱག་བྱ་བ་ཡང་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། བགེགས་ཞི་བར་བྱ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་དང༌། གུས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དུ་གནས་པ་དང༌། འབྱུང་བ་དང༌། འཇིག་པ་དཔྱད་པ་དེ་ནི་བསྟན་བཅོས་སོ། །དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ་དེ་གང་ཞེ་ན་སྨྲས་པ། སྙིང་གི་མུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ནི་སྤྱིར་སྙིང་ཞེས་བརྗོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་མཐའ་དག་སེམས་ལ་གནས་པས་གནས་པ་རྣམས་ནི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་གྱི་གནས་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཉིད་ལ་སྙིང་ཞེས་བྱ་བར་འདོགས་སོ། །དེ་ལ་ཡོད་པས་སྙིང་གི་སྟེ། དེ་གང་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། མུན་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་མུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་ཤེས་པ་ལ་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་མུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་མི་ཤེས་པ་ལ་བྱ་ཞེ་ན། ཆོས་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་མུན་པ་ནི་མ་ནོར་ བར་མཐོང་བ་ལ་ཕྱིར་འཇིལ་བའོ། །མི་ཤེས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། དེ་དང་ཆོས་མཐུན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །མུན་ང་ཅི་འདྲ་བ་ལ་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། ངན་སོང་རྩ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ངན་པར་འགྲོ་བས་ངན་སོང་སྟེ། ངན་སོང་ནི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ངང་དུད་འགྲོ་དང་ཡི་དགས་ལ་སོགས་པའོ།། མི་འདོད་པའི་ལས་སྐྱེས་པ་དང༌། འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་བར་ཆད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །དེ་དག་གི་
Chinese
名为《入阿毗达磨广释·精要总集》。 名为《入阿毗达磨广释·精要总集》。 印度语：Sārasamuccaya nāma Abhidharma avatāra ṭīkā。 藏语：名为《入阿毗达磨广释·精要总集》。 第一卷。顶礼曼殊室利童子。 将要讲述阿毗达磨的关联和必要。 此论著是关于何种关联而作？此论著的必要是什么呢？将要讲述它。此论著的关联已在论著本身中阐述。如经中所说，智者因耽于眼前之事，也会因未得之事的丧失而恐惧。因此，以此关联而作此论著。关联已述完毕。 必要是为了使智慧薄弱和心不调顺的众生，能够通过简明扼要的词句组合而进入阿毗达磨。顶礼也是一种必要，因为它能成为平息障碍的因，并能生起恭敬心。 对何处安住、生起和坏灭进行研究，那就是论典。成为它的一部分，那就是论著，那是什么呢？回答说：名为“心之黑暗”等等。其中，心和心所法通常被称为“心”，但由于所有心所法都安住在心中，因此安住者并非主要，而是安住之处才是主要的，所以才将“心”称为“心”。因为它存在于其中，所以是“心的”。那是什么呢？因此说：名为“黑暗”。其中，“黑暗”指的是无知。为什么说“黑暗”指的是无知呢？因为它们具有相似的性质。例如，黑暗会阻碍正确地看见事物。无知也是如此，因为它与黑暗具有相似的性质，所以才这样说。什么样的“黑暗”呢？因此说：名为“恶趣之根”。因为堕入恶道，所以是“恶趣”。恶趣是指有情地狱、饿鬼和畜生等。由于产生不悦意的业，并且阻碍圣道，所以是痛苦的。那些的
English
The Extensive Commentary on Entering the Abhidharma, Called "A Compendium of Essential Points." The Extensive Commentary on Entering the Abhidharma, Called "A Compendium of Essential Points." In Indian language: Sārasamuccaya nāma Abhidharma avatāra ṭīkā. In Tibetan language: The Extensive Commentary on Entering the Abhidharma, Called "A Compendium of Essential Points." Volume One. Homage to youthful Mañjuśrī. The connection and purpose of the Abhidharma will be stated. What is the connection for which this treatise is composed? What is the purpose of this composition? That will be stated. The connection of this is shown from the treatise itself. As it is said, wise people are obstructed by immediate tasks and are also afraid of the loss of what has not been obtained. Therefore, this treatise is composed with this connection. The connection has been explained. The purpose is so that beings with weak wisdom and untamed minds may enter the Abhidharma through a small and clear collection of words. The act of homage is also necessary, as it becomes a cause for pacifying obstacles and for generating respect. That which investigates where it abides, arises, and ceases is the treatise. A part of that is the commentary, which is said to be "the darkness of the heart" and so forth. In that, mind and mental factors are generally referred to as "heart," but since all mental factors abide in the mind, the abiders are not the main thing, but the place of abiding is the main thing, so the mind itself is designated as "heart." Because it exists in it, it is "of the heart." What is that? Therefore it is said: it is called "darkness." In that, "darkness" refers to ignorance. How is "darkness" referred to as ignorance? Because they have similar properties. For example, darkness hinders seeing things without error. Ignorance is also the same, and because it has similar properties to that, it is called that. What kind of "darkness" is it? Therefore it is said: it is called "the root of bad destinies." Because it goes to bad destinies, it is a "bad destiny." Bad destinies are sentient beings in hells, hungry ghosts, and animals, and so on. Because it produces undesirable actions and obstructs the path of the noble ones, it is suffering. Of those
Tibetan
རྩ་བ་ནི་བྱེད་རྒྱུ་སྟེ་རྒྱུར་གྱུར་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་དག་ཏུ་གང་འགྲོ་བ་དེ་ནི་ངན་པར་འགྲོ་བ་སྟེ། དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལས་ངན་པར་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དགེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ན་འདིར་འཕགས་པའི་ལམ་དང་སོ་སོར་བརྟགས་པས་འགོག་པ་ལ་བྱའོ། །དེ་དག་ནི་དགེ་བ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆོས་ཀྱང་ཡིན་པས་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་སོ། །དེ་ལ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པ་ངན་འགྲོ་ལོག་པར་ལྟུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ངན་སོང་གི་རྩ་བའོ། །འདིས་དེའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མུན་པ་དང་མཚུངས་པར་སྟོན་ཏེ། དེ་ནི་ཚེར་མ་ལ་སོགས་པར་རྡེག་འཆའ་བ་ལ་སོགས་པ་ངན་པར་སོང་བའི་རྩ་བ་ཡིན་ནོ། །གསུང་ཉིད་འོད་ཟེར་ཡིན་པས་གསུང་གི་འོད་ཟེར་ཏེ། མི་ཤེས་པའི་མུན་པ་དྲུངས་ནས་འབྱིན་པའི་མཐུའི་ཁྱད་པར་གྱིས་འོད་ཟེར་དང་འདྲ་བས་འོད་ཟེར་དག་གོ ། གསུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གིས་བྱ་བ་དང་ཡོན་ཏན་དང་དུས་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ནི་སྒྲ་ལས་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་ཚིག་ནི་ཡན་ལག་མེད་པ་དོན་གོ་བར་བྱེད་ནུས་པའོ། །སྒྲ་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་བསགས་པ་ཡིན་པས་ཡན་ལག་མེད་པར་མི་འཐད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུང་གི་འོད་ཟེར་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེད་པའོ། །གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཛད་པ་པོའི་མཚན་ཉིད་དེ། མཛད་པ་པོ་གང་གིས་གསུང་གི་འོད་ཟེར་བྱེད་པར་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱིས་མུན་པ་བཅོམ་སྟེ་བཅད་པའོ། །སུ་ངག་གི་ཞེ་ན། ལྷ་མི་རྣམས་ཀྱིའོ། །ལྷ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་འཆི་བ་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ཕལ་ཆེར་གཞན་གྱི་གནོད་པའི་རྒྱུས་འཆི་བ་མེད་པས་མི་འཆི་བ་ཞེས་བྱ་བ་མི་འཆི་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་གོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་ལྷ་དང་མི་རྣམས་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་ནུས་པར་སྟོན་ཏོ། །ཚིགས་ སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་པོ་འདིས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བརྗོད་དོ། །ཕྱེད་འོག་མས་རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་དྲི་མེད་པ། །ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་སོ། །ཤེས་པར་བྱ་བ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མཁྱེན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའོ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དྲི་མ་མེད་པ་སྟེ། གང་གིས་ཐམ
Chinese
根本是能作，是名为因的同义词。在这些之中，凡是趋向的，就是趋向恶劣，是从善法趋向恶劣的同义词。所谓善，在这里是指圣道和个别观察的止灭。这些既是善也是法，所以是善法。对于此，众生堕入地狱等恶趣，成为痛苦之因，所以这是恶趣的根本。这显示了它与外面的黑暗相似，就像踢到荆棘等物，是趋向恶劣的根本。语本身就是光芒，所以是语的光芒。以能从根拔除无知的黑暗的力量差别，与光芒相似，所以是光芒。所谓语，就是能通达与事物、功德、时间和关联的差别。这是从声音转变为其他的意义，如所说，词是无肢分的，能使意义被理解。声音是微尘积聚而成，所以说不应是无肢分的，就像这样。所谓语的光芒，就是能作。所谓谁，是作者的特征，即由谁来作语的光芒，那些人摧毁并斩断了黑暗。谁的语言呢？是天和人的。所谓天，是指不死者，因为他们大多不会因其他的损害之因而死，所以说不死者并非真正的不死，因为佛说一切有为法都是无常的。这显示了天和人能够进入四圣谛。这半句偈颂赞扬了世尊圆满成办他利。因为后半句偈颂显示了自利圆满。被称为“一切智者，无垢轮”。因为完全了知一切应知事物的一切相，所以世尊是一切智者。一切智者的事物就是一切智者本身。而且，因为远离了连同习气的烦恼垢染，所以是无垢的。谁以一切
English
The root is the agent, a synonym for being the cause. Among these, whatever goes is going badly, a synonym for going badly from virtuous dharmas. What is called virtue here refers to the noble path and cessation through individual examination. These are both virtuous and dharmas, so they are virtuous dharmas. For this, sentient beings fall into evil destinies such as hell, becoming the cause of suffering, so this is the root of evil destinies. This shows that it is similar to the darkness outside, just like kicking thorns and so on, it is the root of going badly. Speech itself is light, so it is the light of speech. Because of the difference in the power to uproot the darkness of ignorance, it is similar to light, so it is light. What is called speech is what comprehends the differences related to things, qualities, time, and connections. This is the transformation of meaning from sound, as it is said, words are without limbs and can make meaning understood. Sound is an accumulation of minute particles, so it is said that it should not be without limbs, like this. What is called the light of speech is the agent. What is called who is the characteristic of the author, that is, by whom the light of speech is made, those who destroy and cut off the darkness. Whose language is it? It is of gods and humans. What is called a god refers to the immortal, because most of them do not die from other causes of harm, so saying immortal is not truly immortal, because the Buddha said that all conditioned phenomena are impermanent. This shows that gods and humans are able to enter the four noble truths. This half verse praises the Bhagavan's perfect accomplishment of benefiting others. Because the latter half verse shows the perfection of benefiting oneself. Called "Omniscient, Immaculate Wheel." Because the Bhagavan is omniscient because he completely knows all aspects of all knowable things. The object of the omniscient is the omniscient itself. Moreover, because it is free from the defilements of afflictions along with their habitual tendencies, it is immaculate. Who with all