Tibetan
། །རྩོམ་པ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀུན། །ཐེག་ཆེན་གཞུང་དང་བསྟུན་དེ་ཙམ། །གྲོས་ཀྱི་ཕུགས་ནི་ཆོས་ལ་གཏད། །ཆོས་དང་འགལ་ན་གང་ཡང་སྤང༌། །ཆོས་དང་མཐུན་པའི་སྤྱོད་པ་སྤྱད། །བློ་ལྡན་གང་ཞིག་རྩོམ་པ་ཀུན། །ཆོས་གཙོར་བྱེད་པ་དཔལ་ལྡན་པོ། །དེ་ལ་འདི་དང་གཞན་དུ་ཡང༌། །བདེ་བར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། །ཐོས་པ་ཉུང་དང་འཁོར་སྤངས་ཤིང༌། །བས་མཐའ་དགོན་པར་གནས་པར་བྱ། །ཞི་བ་དང་ནི་དུལ་བ་ཡི། །སྦྱོར་བ་དེ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ། །ཁྱིམ་ནི་གང་ལའང་མི་བལྟ་ཞིང༌། །གཞན་སྐྱོན་མི་བརྟག་རང་སྐྱོན་བལྟ། །གཞན་གྱི་སྙིང་ལ་མི་འབབ་པའི། །ཚིག་ཀྱང་མཁས་པས་རིང་དུ་སྤང༌། །འདི་དག་དང་ལྡན་རྒྱལ་སྲས་གང༌། །ཕྱི་མཐའ་དུས་སུ་མི་ཉམས་པར། །བདེ་བར་ཐར་ཞེས་ཐུབ་པས་གསུངས། །གཞན་བརྙས་ཁྱད་དུ་གསོད་ཅིང་སྨོད། །དེ་ཡིས་བདག་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར། །ཀུན་ལ་སྟོན་པའི་འདུ་ཤེས་སྦྱང༌། །ཆོས་སྒོར་ཞུགས་དང་རྒྱལ་སྲས་ལ། །ཁྱད་པར་དུ་ཡང་བློ་དེ་སྦྱང༌། །རང་བྱུང་འཆིང་བ་དམ་པོ་གང༌། །རྙེད་པ་དང་ནི་བཀུར་སྟི་སྟེ། །དེ་ཡིས་གཞི་ལ་ཆགས་པ་སྤང༌། །འཆིང་བ་དེ་ལས་གྲོལ་བ་གང༌། །མེ་ཡི་ནང་གི་པདྨ་བཞིན། །མཁས་པའི་ངོ་མཚར་གནས་སུ་འགྱུར། །རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་སྒྲུབ་པ་པོས། །སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀུན་འབྱུང་བའི་རྒྱུ། །འཕགས་པའི་རིགས་བཞི་ལ་གནས་པས། །འདོད་པ་ཆུང་ཞིང་ཆོག་ཤེས་བྱ། །སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་གཉིས་ལ། །དེ་ཡིས་བསླབ་པར་ཐུབ་པས་གསུངས། །ཡོ་བྱད་བསྙུངས་པ་ལ་གནས་ཤིང༌། །ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་ལ། །རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཏེ་གནས་པར་བྱ། །རྒྱུས་མེད་ཡུལ་དུ་གྲོང་རྒྱུ་ཞིང༌། །བྱ་བཞིན་འཚོ་བ་འཕྲལ་བཙལ་བྱ། །རང་སེམས་སྦྱོང་བ་ལྷུར་ལེན་པ། །ངོ་མཚར་ཐུབ་པའི་མདོ་ལས་གསུངས། །གདུལ་དཀའ་སེམས་རྒྱུད་ཡིན་བཏང་ནས། །གྲགས་སོགས་འཇིག་རྟེན་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར། །ཉིན་མཚན་གྱི་ནི་དུས་ཀུན་དུ། །རྩོད་པ་སློབ་ ཕྱིར་རྩོད་པ་སྦྱོང༌། །ཉན་བཤད་ལ་སོགས་ཆོས་ལ་འཇུག །ཚེ་ནི་དོན་མེད་མྱུར་དུ་འདའ། །མཆོག་གི་ལམ་ལས་དེ་ཉམས་འགྱུར། །འཆི་བདག་ཉེ་བར་གྱུར་པའི་ཚེ། །འགྱོད་པས་དེ་རྒྱུད་གདུང་བར་འགྱུར། །འཇིག་རྟེན་ཆོས་ལ་མཉམ་སེམས་བསླབ། །དེ་ཡིས་བྱིས་པ་སླུ་བར་བྱེད། །འཇིག་རྟེན་གང་གི་བློ་ལ་ཡང༌། །བདག་གི་མིང་ཡང་མི་གནས་ཤིང༌། །བདག་གི་ལུས་ཀྱི་རུས་པའི་རྡུལ། །ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའང་འཇིག་རྟེན་ན། །གནས་པར་མི་འགྱུར་དེ་དུས་འབྱུང༌། །དེ་ཚེ་རྙེད་དང་བཀུར་སྟི་དང༌། །གྲགས་སོགས་མེད་འཇིགས་སྨོས་ཅི་དགོས། །དེ་ཚེ་བདག་ལ་གང་དབེན་པ། །བློ་དང་ལྡན་པས་དཔྱད་པ་ཐོབ། །ལས་དང་པོ་ཡི་གང་ཟག་གིས། །ལུས་དབེན་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར། །སེམས་དབེན་རྙེད་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར། །འདྲེ་སྤངས་ནང་དུ་གནས་པར་བྱ། །འདྲེས་པས་འདྲིས་ཤིང་ཆགས་པར་བྱེད། །དེ་ཡིས་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར། །དེ་ལྟར་འདྲེ་བ་སྤངས་པ་ལ། །རྟག་ཏུ་བག་དང་ལྡན་པར་བྱ། །གཉིད་ལ་དགའ་སྤངས་ཆོས་ཀུན་ཕྱིར། །དེར་གནས་དེ་ཡིས་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ། །དེ་ཡིས་ཆོས་ཀུན་རྫོགས་པར་བྱེད། །དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བཞི་བསྒོམ་ཞིང༌། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་རབ་ཏུ་སྤང༌། །སྨྲ་ལ་དགའ་ཡང་དོན་བསམ་བྱ། །བུར་མ་ཤིང་ཤུན་སྙིང་པོ་ཅི་ཡང་མེད། །དགའ་བར་བྱ་བའི་རོ་ནི་ནང་ན་འདུག །ཤུན་པ་ཟོས་པས་མིས་ནི་བུ་རམ་རོ། །ཞིམ་པོ་རྙེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤུན་པ་དེ་བཞིན་འདི་ལ་སྨྲ་བ་སྟེ། །རོ་ལྟ་བུ་ནི་འདི་ལ་དོན་སེམས་ཡིན། །དེ་ལྟ་བས་ན་མི་རིགས་སྨྲ་སྤངས་ཏེ། །རྟག་ཏུ་བག་ཡོད་ཀྱིས་ལ་དོན་སོམས་ཤིག །ནམ་མཁའི་མཐའ་ཀླས་སེམས་ཅན་གྱི། །ཆེད་དུ་གོ་བགོས་རིག་མཛོད་ལ། །འགའ་ཡི་ཆེད་དུ་སྒྲུབ་པ་ཡི། །སྤྱོད་པ་དག་ལ་ཉམས་མི་བྱ། །འཁོར་དང་རྙེད་པ་བཀུར་སྟི་དང༌། །གྲོགས་འདོད་པ་ཡི་བློས་བསྐྱེད་ནས། །སྨ་ལ་དགའ་བའི་སེམས་བྱུང་ན། །སྒྲུབ་པའི་བར་ཆད་བྱེད་པའི་གདོན། །རང་གི་སེམས་དེ་ཡིན་རིག་མཛོད། །མཛའ་བཤེས་ལ་སོགས་གང་ལ་ཡང༌། །གཅེས་དགོས་མཁོ་བ་ཆུད་བར་བྱ། །མཁོ་བའི་སྒོ་ནས་ཉམས་འགྱུར་ཞིང༌། །ཆོས་ལའང་བར་ཆད་མང་དུ་འབྱུང༌། །ལས་ལ་དགའ་བ་རབ་སྤངས་ཏེ། ། གདུལ་དཀའི་སེམས་གདུལ་དགེ་བ་སྤྱད། །སྤྲོས་ལ་དགའ་བ་རབ་སྤངས་ཏེ། །བཟོད་ལ་དེས་པས་བདག་ཉིད་བརྒྱན། །བཟོད་པའི་ཆེ་བ་དཔག་ཏུ་མེད། །རྙེད་དང་བཀུར་སྟི་ལ་སོགས་པའི། །ཆོས་དྲུག་ཉེས་པ་མཐོང་བར་བྱ། །སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་གྲངས་མེད་ཀྱང། །བསྡུ་ན་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས། །ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཕ་མ་ཡིས། །སངས་རྒྱས་སྲས་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད། །བདེར་གཤེགས་སྲས་ནི་དོན་གཉེར་བས། །ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཕ་མ་ཡིན། །སྒྲུབ་པ་འདི་གཉིས་འབྲེལ་པར་བྱ། །སྒྲུབ་པ་འདི་གཉིས་བྲལ་གྱུར་ན། །སངས་རྒྱས་སྲས་སྐྱེད་མི་ནུས་ཏེ། །སྐྱེས་པ་དང་ནི་བུད་མེད་དག །གཅིག་ལ་གཅིག་ནི་ཟླ་མེད་བཞིན། །གང་ཕྱིར་ཡ་བྲལ་འཆིང་བ་གསུངས། །ཆོས་ཀུན་རྩ་བར་རབ་བསྟན་པའི། །འདུན་པ་རྟག་ཏུ་བསྒོམ་བྱ་ཞིང༌། །ཟླ་བ་ཡར་གྱི་ངོ་བཞིན་དུ། །སྒྲུབ་བློ་རྟག་ཏུ་འཕེལ་བར་བྱ། །སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་བྱ། །
Chinese
། །著作者们全部，仅仅依随大乘经论，商议的根本在于佛法，如果与佛法相违背，什么都舍弃，行持与佛法相符的行为。无论哪个有智慧的著作者，以佛法为重是吉祥的，对他来说，今生来世，都会安乐无疑。少闻、远离眷属，住在边地寂静处，对于寂静和调伏的，行为要精进。不看任何家，不观察别人的过失，观察自己的过失，不入他人之心的，语言智者也应远离。具有这些的菩萨，在后世不会衰败，能安乐解脱，这是能仁说的。轻蔑、特别杀害和辱骂他人，那会让自己衰败。修习视一切众生为导师的观念，对于进入佛法之门和菩萨，更要特别修习这种观念。自生牢固的束缚是什么？是利养和恭敬，因此要舍弃对世间八法的贪执。从那束缚中解脱是什么？犹如火焰中的莲花，会成为智者的奇妙之处。出家修行者，是诸佛法生起之因，安住于四圣种，应知足少欲。对于十二种苦行功德，能仁说他应该修学。安住于减少所需之物，对于所有执持，都要背过身去安住。在不熟悉的地方游方，像鸟一样立刻寻找食物维生，专心调伏自心，这是能仁奇妙的经典里说的。舍弃难以调伏的自心后，为了名声等世间法，日日夜夜的时时，学习争论
English
All authors should only follow the Mahayana scriptures. The basis of discussion should be Dharma. Abandon anything that contradicts Dharma, and practice conduct that aligns with Dharma. Whichever wise author prioritizes Dharma is auspicious. For them, there is no doubt that they will be happy in this life and the next. With little learning and abandoning company, one should reside in a remote hermitage. One should diligently engage in the practice of peace and discipline. One should not look at any household, nor examine the faults of others, but examine one's own faults. A wise person should also avoid words that do not please the hearts of others. A Bodhisattva who possesses these qualities will not decline in the future and will be liberated in happiness, as said by the Sage. Disdaining, especially killing, and reviling others will cause oneself to decline. Cultivate the perception of seeing all beings as teachers. Especially cultivate this mind for those who have entered the gate of Dharma and for Bodhisattvas. What is the strong, self-born bond? It is gain and respect. Therefore, abandon attachment to the eight worldly concerns. What is liberation from that bond? Like a lotus in fire, it will become a wondrous place for the wise. A renunciate practitioner is the cause of the arising of all Buddha-Dharma. By abiding in the four noble lineages, one should be content and have few desires. The Sage said that one should train in the twelve qualities of asceticism. Abiding in reducing necessities, one should turn one's back on all attachments and abide. Wandering in unfamiliar places, one should immediately seek sustenance like a bird. Diligently taming one's own mind is taught in the wondrous sutra of the Sage. Having abandoned the difficult-to-tame mind, for the sake of worldly things like fame, at all times, day and night, learning to argue
Chinese
何须赘言？彼时于我何为寂静处，具慧者当善加观察。初学者，不依身寂静，心寂静实难得。故当住于远离喧嚣之处。杂处则生亲昵与贪著，彼将转动轮回之轮。如是远离杂处者，当恒常具正念。舍弃贪睡，为成办一切佛法，住于彼处，精进修持。彼将圆满一切佛法。修习四念住，断除四颠倒。虽喜言谈，亦当思维其义。甘蔗木的表皮毫无精华，令人喜悦的美味蕴藏于内。人们若只食用甘蔗皮，则无法获得甘蔗的美味。如是，言谈犹如表皮，意义思维犹如美味。因此，智者当舍弃多言，恒常以正念思维其义。为虚空无尽众生，于通达智慧之库藏，不应为少数人而荒废修行。若生起贪恋眷属、利养、恭敬及友伴之心，则成为修行之障碍。当知彼乃自心。对于亲友等，当珍视其所需。若因所需而心生动摇，则对佛法亦多生障碍。当彻底舍弃乐于俗务，调伏难调之心，行持善法。当彻底舍弃乐于戏论，以忍辱装饰自身。忍辱之功德不可估量。当见利养恭敬等六法之过患。菩萨之行虽无量，摄而言之，不离方便与智慧二者。以方便与智慧父母，能生育佛子。欲求善逝之子者，方便与智慧即是父母。此二修行当相结合。若此二修行相分离，则不能生育佛子。譬如男女，彼此互为伴侣。是故说为不可分离之系缚。当恒常修习善法之根本——希求心，如上弦月般，令修行之心恒常增长，成为具力者。
English
What need is there to elaborate? At that time, what is a solitary place for me? The wise should carefully examine it. For a beginner, without relying on physical solitude, it is difficult to find mental solitude. Therefore, one should dwell in a place away from noise and distractions. Mixing leads to familiarity and attachment, which will turn the wheel of samsara. Thus, those who avoid mixing should always be mindful. Abandoning fondness for sleep, for the sake of accomplishing all the Dharma, dwell there and diligently practice. They will perfect all the Dharma. Meditate on the four mindfulnesses and abandon the four inversions. Even if one enjoys speaking, one should contemplate the meaning. The outer skin of a sugarcane has no essence; the delightful taste is contained within. If people only eat the sugarcane skin, they cannot obtain the sweetness of the sugarcane. Likewise, speech is like the skin, and contemplating the meaning is like the taste. Therefore, the wise should abandon excessive talk and always contemplate the meaning with mindfulness. For the sake of limitless sentient beings in the expanse of the sky, in the treasury of understanding wisdom, one should not neglect practice for the sake of a few. If one develops a mind attached to retinue, gain, respect, and companions, it becomes an obstacle to practice. Know that this is one's own mind. For friends and so on, one should cherish what they need. If the mind is disturbed by what is needed, then many obstacles will also arise for the Dharma. One should completely abandon being fond of worldly affairs, tame the difficult-to-tame mind, and practice virtue. One should completely abandon being fond of frivolous talk and adorn oneself with patience. The greatness of patience is immeasurable. One should see the faults of the six dharmas, such as gain and respect. Although the conduct of a Bodhisattva is immeasurable, in summary, it does not deviate from the two, skillful means and wisdom. With the parents of skillful means and wisdom, one can give birth to the sons of the Buddhas. For those who seek the sons of the Sugatas, skillful means and wisdom are the parents. These two practices should be combined. If these two practices are separated, then one cannot give birth to the sons of the Buddhas. Just as men and women are companions to each other. Therefore, it is said to be an inseparable bond. One should always cultivate the root of all dharmas—the aspiration, and like the waxing moon, constantly increase the mind of practice, becoming powerful.