Tibetan
གོད་པ་དང་རྩེ་ཞིང་དགའ་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པས་སེམས་བར་སྐབས་སུ་རྒོད་པར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ། མི་ རྟག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་དེ་ཡང་ཞི་བར་བྱའོ། །ཡང་གང་གི་ཚེ་ཞུམ་པ་དང་རྒོད་པ་དག་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཆ་མཉམ་པར་འཇུག་ཅིང་སེམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ། བསྒྲིམས་པ་དང་ཀློང་པ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱས་ཏེ། གལ་ཏེ་སེམས་མཉམ་པར་འཇུག་ཏུ་བསྒྲིམས་པ་བྱས་ན། དེའི་ཚེ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བར་འགྱུར་རོ། །ལེ་ལོ་དང་ནི་དམིགས་པར་བརྗེད་པ་དང༌། །དེ་བཞིན་ཞུམ་རྒོད་མི་རྩོལ་བ་དང་རྩོལ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཉེས་པར་འགྱུར། །དད་སོགས་སེམས་ཉིད་དེ་ཡི་གཉེན་པོ་ཡིན། །མདོར་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉེས་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་དྲུག་ཡོད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ། ལེ་ལོ་དང༌། དམིགས་པ་བརྗེད་པ་དང༌། ཞུམ་པ་དང༌། རྒོད་པ་དང༌། བསྒྲིམས་པ་དང༌། མ་བསྒྲིམས་པའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོར་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། དད་པ་དང༌། འདུན་པ་དང༌། རྩོལ་བ་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་དང༌། བཏང་སྙོམས་དང༌། སེམས་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་བཞི་ནི་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དད་པས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་དེ་ལ་མངོན་པར་འདོད་པའི་སེམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ལ། མངོན་པར་འདོད་པ་ལས་རྩོལ་བ་རྩོམ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་ཀྱང་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དེ་ལས་ལུས་དང་སེམས་ལེ་ལོ་ལས་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་དད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལེ་ལོ་སྤང་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དྲན་པ་ནི་དམིགས་པ་བརྗེད་པའི་གཉེན་པོའོ། །ཤེས་བཞིན་ནི་ཞུམ་པ་དང་རྒོད་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ཏེ། དེས་ཞུམ་པ་དང་རྒོད་པ་དག་ཉེ་བར་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞུམ་པ་དང་རྒོད་པ་མ་ཞི་བའི་དུས་སུ་ནི་མི་རྩོལ་བ་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོར་ནི་སེམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞུམ་པ་དང་རྒོད་པ་དེ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བར་གྱུར་ནས། གང་གི་ཚེ་སེམས་རང་གི་རྒྱུན་གྱིས་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ་ནི་རྩོལ་བ་ཉེས་པ་ཡིན་པས་དེའི་གཉེན་པོར་བཏང་སྙོམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་ བརྒྱད་པོ་དེ་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་གང་གི་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རྫོགས་པར་བྱེད་པར་མཆོག་ཏུ་ལས་སུ་རུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་
Chinese
当忆念起苦难和嬉戏欢娱之事，而见到心间或有掉举之时，应以忆念无常来平息它。又当何时，以远离沉没和掉举而进入平等，并且见到心安住于自性之时，应舍弃策励和放松。如果强行策励以使心平等安住，那么，那时心将变得散乱。懈怠以及忘失所缘，同样还有沉没掉举，不作功用和作功用，对于禅定来说，一切都是过患。信心等心性是它们的对治。总之，一切禅定的过患实则有六种，即：懈怠、忘失所缘、沉没、掉举、策励和不策励。为了对治它们，应当修习八种断行，如薄伽梵所说，即：信心、欲乐、精进、轻安、正念、正知、舍和作意。其中，前四者是懈怠的对治，也就是，以具有信赖禅定功德之自性的信心，瑜伽士们将生起希求它的心，从希求中将发起精进，从精进中也将获得身心堪能性，从轻安中，身心将从懈怠中解脱出来。因此，为了舍弃懈怠，应当修习信心等。正念是忘失所缘的对治。正知是沉没和掉举的对治，因为它能了知沉没和掉举的缘故。在沉没和掉举尚未平息之时，不作功用是过患，因此，应修习作意作为对治。当沉没和掉举已经平息，当心以其自身的相续而安住之时，作功用是过患，因此，应修习舍作为对治。这八种断行完全具足的禅定，将成为最适宜成办神通等功德圆满的助缘。因此，
English
When remembering suffering and playful joy, and seeing the mind occasionally become agitated, one should pacify it by contemplating impermanence. Furthermore, when one enters into equanimity by being free from dullness and agitation, and sees the mind abiding in its own nature, one should abandon exertion and relaxation. If one forcefully exerts oneself to make the mind abide equally, then at that time, the mind will become distracted. Laziness and forgetting the object of focus, likewise dullness and agitation, non-effort and effort, all become faults in samadhi. Faith and so forth, the nature of mind, are the antidotes to these. In short, the faults of all samadhi are sixfold, namely: laziness, forgetting the object of focus, dullness, agitation, exertion, and non-exertion. As an antidote to these, one should cultivate the eight endeavors of abandonment, as the Bhagavan said, namely: faith, aspiration, diligence, pliancy, mindfulness, awareness, equanimity, and attention. Among these, the first four are the antidote to laziness, that is, with faith, which has the characteristic of trusting in the qualities of samadhi, yogis will generate a mind of desiring it, and from desire, diligence will arise. From that, one will also obtain the very ability of body and mind. From pliancy, body and mind will turn away from laziness. Therefore, faith and so forth should be cultivated in order to abandon laziness. Mindfulness is the antidote to forgetting the object of focus. Awareness is the antidote to dullness and agitation, because it knows dullness and agitation closely. When dullness and agitation have not subsided, non-effort is a fault, therefore, one should cultivate attention as an antidote. When dullness and agitation have subsided, and when the mind abides in its own continuum, effort is a fault, therefore, one should cultivate equanimity as an antidote. Samadhi that is perfectly endowed with these eight endeavors of abandonment will become supremely suitable for accomplishing the perfection of qualities such as miracles. Therefore,
Tibetan
ན་མདོ་ལས་སྤང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་འདི་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡུམ་དེ་ཉིད་ལས་དེ་ལ་སེམས་མཉམ་པར་གཞག་པར་བྱ། ཡང་དག་པར་འཇོག་པར་བྱེད། རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད། ཉེ་བར་འཇོག་པར་བྱེད། དུལ་བར་བྱེད། ཞི་བར་བྱེད། ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད། གཅིག་པ་ཉིད་དུ་བྱེད། ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དག་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ནི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་རྒྱུན་གྱིས་འཇུག་པར་བྱེད་པའོ། །རྣམ་པར་འཇོག་པ་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །ཉེ་བར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱས་ནས་དེ་ཉིད་ལ་གོང་ནས་གོང་དུ་གཏོད་པར་བྱེད་པའོ། །དུལ་བར་བྱེད་པ་ནི་དགའ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། །ཞི་བར་བྱེད་པ་ནི་མི་དགའ་བ་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་པ་ནི་གཉིད་དང་རྨུགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱུང་བ་སེལ་བར་བྱེད་པའོ། །གཅིག་པ་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་ནི་དམིགས་པ་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་ལ་འབད་པར་བྱེད་པའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ནི་སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་ཐོབ་པ་ལ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱེད་པས་ཡང་དག་པར་འཛིན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཚིག་དགུ་པོ་འདི་དག་གི་བཤད་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་མཛད་པ་ལས་བྲིས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་རིམ་པ་འདིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྫོགས་པར་གང་གི་ཚེ་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་སྨྲས་པ། གང་གི་སེམས་ནི་རྩོལ་བ་མེད་པས་ནི། །རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ན། །དེའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་མཉམ་འཇོག་ལ་བརྟེན་ཏེ། །འདི་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚུལ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་དམིགས་པ་དེ་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་འཇུག་པས་སེམས་གནས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་རྫོགས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་མཉམ་འཇོག་ཤེས་ནས་ནི། །དེ་ནས་ཤེས་པར་བསྐྱེད་བྱ་སྟེ། །གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་དབྱེ་བ་ཡི། །དོན་དེ་ཉིད་ནི་རྣམ་དཔྱད་བྱ། །དེ་བས་ན་རྣམ་ པར་དཔྱད་པ་འདིས་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་རྣམས་ཆོས་སྐུའི་བདག་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་སེམས་ཙམ་ལས་ཡོངས་སུ་བཟླས་ལ་གཅིག་དང་དུ་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱང་སྣང་བ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཟླ་བར་བྱའོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་འདི་ཉིད་ནི་གང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྟགས་ན་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐོ
Chinese
《ན་མདོ་》中说，应当修习具有断除八种作意的神足。考虑到这个禅修次第，世尊在《母经》中说：“于此，心应平等安住，如实安住，如理安住，临近安住，调伏，寂静，临近寂静，成为一体，入定。”如实安住，即是使心持续专注于目标。如理安住，即是了知散乱，并使之临近寂静。临近安住，即是使散乱临近寂静后，使心越来越专注于目标。调伏，即是生起喜悦。寂静，即是使不悦寂静。临近寂静，即是遣除睡眠和昏沉等。成为一体，即是努力使心无有造作地专注于目标。入定安住，即是对获得心平等性保持舍，从而如实地执持。这九个词的解释是从无著论师的著作中摘录的。又问，以这个次第，什么时候禅定才能圆满？答曰：当心无有造作时，自然而然地进入，那时依靠佛陀的等持，这就是禅定的方式。当心无有造作地专注于目标，从而安住时，应当了知那时止观圆满。如是了知等持后，从那以后应当生起智慧，分析色与无色的差别，对那个意义进行辨析。因此，以这个辨析，因为是无戏论的缘故，应当了知一切众生皆是法身的自性，完全忆念唯识，并以一和多等方式，以那样的如实性也无有显现的方式忆念。证悟那样的如实性，即使以智慧进行观察，也是真实的智慧。
English
It is said in the Nadoda that one should meditate on the miraculous feet that possess the eight activities of abandonment. Considering this very sequence of meditation, the Blessed One said in the Mother Sutra: "Therein, the mind should be placed in equanimity. It should be placed correctly. It should be placed appropriately. It should be placed closely. It should be tamed. It should be pacified. It should be pacified closely. It should be made one. It should be made into samadhi." To place correctly is to cause the mind to continuously engage with the object. To place appropriately is to recognize distraction and to pacify it closely. To place closely is to pacify distraction closely and then to direct the mind more and more towards the object. To tame is to generate joy. To pacify is to pacify displeasure. To pacify closely is to eliminate the arising of sleep and drowsiness, and so forth. To make one is to strive to engage with the object without mental fabrication. To place in equanimity in samadhi is to maintain equanimity upon attaining mental equanimity, thereby grasping correctly. The explanation of these nine words is written from the works of Master Asanga. Furthermore, when does samadhi become complete with this sequence? At that time, it is said: When the mind, without effort, naturally enters, at that time, relying on the Buddha's equipoise, this is the manner of samadhi. When the mind, without mental fabrication, engages with the object and thereby abides, one should know that at that time, calm abiding is complete. Having thus understood equipoise, from then on, wisdom should be generated, and the difference between form and formlessness should be analyzed. Therefore, with this analysis, because it is without elaboration, one should know that all beings are the nature of the Dharmakaya, completely recollect only mind, and recollect in the manner of oneness and multiplicity, and so forth, in such a way that even suchness does not appear. Seeing suchness in this way, even if analyzed with wisdom, is the highest of true wisdom.
Tibetan
ང་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཡུམ་བར་མ་ལས། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱན་གང་ཞེ་ན། གང་གིས་ཅི་ཡང་མ་གཟིགས་པའི་དོན་དེ་གཟིགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་པར་མཐོང་བ་གང་ཞེ་ན། གང་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་མེད་པའོ་ཞེས་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱང་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་པ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་མ་མཐོང་བ་ལེན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་མཐོང་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བར་མངོན་པར་འདོད་ཀྱི་གཉིད་ལོག་པའམ། མིག་བཙུམས་པ་དང་འདྲ་བར་གང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་བག་ཆགས་མ་སྤངས་པས་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ལྡང་བ་བཞིན་དུ་སླར་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ཡོངས་སུ་སྤངས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་དེ་སྤངས་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམས་ཀྱི་ཐེ་ཚོམ་སྤངས་པ་དེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པར་ཡང་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པས་ཚ་བ་སྤོང་མི་ནུས་པ་དང་འདྲའོ། །དེ་བས་ན་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ས་བོན་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་བསལ་བར་བྱའི། ཚེར་མ་འབྱིན་པ་ལྟ་བུར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་སོ། །ཐེ་ཚོམ་གྱི་ས་བོན་དང་བྲལ་བར་བྱ་བ་ཡང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འཇུག་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ མཚན་ཉིད་ཅན་གྱིས་ཞི་གནས་སྐྱེ་བར་གྱུར་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་གིས་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཐེ་ཚོམ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་དང་བྲལ་བས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་བྲལ་ལོ། །དེ་དང་བྲལ་ནས་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་ཏེ་དེ་ཉིད་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ཡང་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དག་དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ནི་མཆོག་ཏུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །དེ་ཡང༌། ཀུན་རྟོག་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་སྟེ། །འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་དམ་པ་ཡིན། །རྣལ་འབྱོར་པ་གང་མངོན་སུམ་དུ། །གནས་པ་ཀུན་མཁྱེན་བཅོམ་ལྡན
Chinese
因为我不见一切法。也就是在薄伽梵之母中品中说，诸佛薄伽梵的智慧之眼是什么呢？就是看见了什么也不见的意义。同样，究竟的见是什么呢？就是不见一切法。如是说。因此，瑜伽士们安住于一切行为时，即使见到一切法，也取不见。像这样，想要显现不见，并不是像睡觉或闭眼一样，什么也不作意。如果那样，因为没有断除习气，就像从无想等持中出定一样，再次对色等显现执着，生起以习气为根本的贪欲等，因此不会成为瑜伽士。仅仅是不作意无始以来的色等显现执着，并不能完全断除，即使是无想等持等也不能断除。如果断除了色等境的疑惑，也不能完全断除作意，就像完全断除了火，也不能断除热一样。因此，要通过远离疑惑的种子来消除对色等的显现执着，而不是像拔刺一样。一定要这样。要使远离疑惑的种子，就要使止观相互顺应地进入。也就是，如果以心一境性的特征生起止，那么以智慧之眼进行辨别的瑜伽士就会远离疑惑。远离了疑惑，也就远离了对色等的显现执着。远离了这些，也就证悟了一切法无自性，那就是般若波罗蜜多。而且，那时止观就是它的自性，那就是最极无分别的瑜伽。也就是：断除一切分别念，这就是殊胜的瑜伽。瑜伽士现量安住于此，就是一切智薄伽梵。
English
Because I do not see all dharmas. That is, in the Intermediate Mother of the Bhagavan, it is said, "What is the wisdom eye of the Buddhas, the Bhagavans?" It is seeing the meaning of not seeing anything. Similarly, what is ultimate seeing? It is not seeing all dharmas. Thus it is said. Therefore, when yogis abide in all activities, even if they see all dharmas, they take non-seeing. Like this, wanting to manifest non-seeing, it is not like sleeping or closing the eyes, not attending to anything. If that were the case, because the habitual tendencies have not been abandoned, just as one arises from the samadhi of non-perception, one would again be attached to forms and so on, and attachment and so on, rooted in habitual tendencies, would arise, and therefore one would not become a yogi. Merely not attending to the manifest attachment to forms and so on from beginningless time does not completely abandon it, and even the samadhi of non-perception and so on cannot abandon it. If one abandons the doubt of objects such as forms, one cannot completely abandon attention, just as completely abandoning fire cannot abandon heat. Therefore, the manifest attachment to forms and so on should be eliminated by being free from the seed of doubt, and it should not be done like pulling out a thorn. This must be so. To be free from the seed of doubt, one must make calm abiding and insight enter into mutual harmony. That is, if calm abiding arises with the characteristic of one-pointedness of mind, then the yogi who discerns with the eye of wisdom will be free from doubt. Being free from that, one is also free from manifest attachment to forms and so on. Being free from these, one also realizes that all dharmas are without inherent existence, and that is the Prajnaparamita. Moreover, at that time, calm abiding and insight are of its nature, and that is the supreme non-conceptual yoga. That is: Abandoning all conceptual thoughts, this is the supreme yoga. The yogi who abides manifestly in this is the omniscient Bhagavan.