Tibetan
བར་གྱུར་པས་བཞུགས་པར་ངེས་སོ། །གང་ཡང༌། ས་ལ་གཟུགས་རྣམས་ཡོད་པ་དང༌། །ལྷ་ཡུལ་གནས་པའི་ཁྱིམ་རྣམས་ནི། །རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་གང་སྣང་བ། །།དེ་དག་ཀུན་གཞི་སྣང་བ་ཡིན། །ཀུན་གཞི་ཀུན་དུ་ལག་པ་སྟེ། །ཀུན་དུ་ཁ་མིག་མགོ་བོ་ཡང༌། ཅིག་ཅར་རམ་ནི་རིམ་གྱིས་ནི། །ས་རྣམས་ཁྱབ་པར་རབ་ཏུ་གནས། །བྱིས་པ་རྣམ་པར་མྱོས་བྱེད་དེ། །རང་གི་སྙིང་ལ་གང་གནས་པ། །དེ་ནི་དེ་ལ་གཉིས་ཚུལ་དུ། །ལུས་ཀུན་བཀང་སྟེ་རབ་ཏུ་གནས། །ཞེས་བསྟན་ཏེ། དེ་ནས་ཡང་ཀུན་གཞི་ཞེས་བརྡར་བཏགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་ཉིད་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་མིང་དུ་བཏགས་ཏེ་བསྟན་ཏོ་ཞེས་སྟོན་པར་མཛད་པ་ནི། །སྟོང་མིན་དངོས་པོ་གང་ཡང་མེད། །ཐོ་བས་རྫ་མ་ཇི་བཞིན་དུ། །དངོས་པོ་གང་ལ་གཞོམ་བྱ་བའི། །དངོས་པོ་དངོས་སུ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་སྟེ་སྟོང་བའི་དངོས་ཡོད་ན། །འཇིག་བྱེད་མ་ཡིན་གཞིག་པར་འགྱུར། །གཞིག་བྱ་གཞིག་པར་བྱེད་པ་དག་དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོགས་པས་བརྟགས། །ཞེས་གསུངས་ལ། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང༌། དང་པོ་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་འཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་སུན་སུན་ཕྱུང་སྟེ། ཤེས་བྱ་ནང་གི་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་མཛད་ནས། དེ་ནས་ཡང་སླར། དེ་ནི་ཇི་བཞིན་དེར་ནི་སྣང༌། །ཇི་ལྟར་སྣང་སྟེ་དེ་བཞིན་མིན། །རྣམ་ཤེས་བདག་མིན་ཚུལ་ཡིན་པས། །རྣམ་ཤེས་མིན་པའི་གཞི་གཞན་སྣང༌། །དཔེར་ན་ཁབ་ལེན་མཐོང་བ་ན། །ལྕགས་ནི་མྱུར་དུ་ཡོངས་སུ་འགུལ། །འདི་ལ་སེམས་པ་ཡོད་མིན་ན། སེམས་དང་བཅས་པ་བཞིན་དུ་སྣང༌། །དེ་བཞིན་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས། །སེམས་མེད་སེམས་དང་བཅས་པ་བཞིན། །འགྲོ་དང་འོང་བས་རྣམ་གཡོ་ཞིང༌། །རྟག་ཏུ་སྲིད་པ་གསུམ་པོ་ལེན། །དཔེར་ན་རྒྱ་མཚོའི་ཐ་མ་ལས། །ངེས་པར་རླབས་ནི་རྣམ་པར་གཡོ། དེ་བཞིན་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས། །ལུས་ལ་བརྟེན་ཏེ་གཡོ་བར་བྱེད། ཅེས་བསྟན་ཅིང༌། དཔེར་ན་བུ་རམ་མངར་བ་དང༌། །མེ་ནི་ཚ་བའི་རང་བཞིན་ཏེ། །དེ་བཞིན་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། །སྟོང་པའི་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པས། །སྣ་ཚོགས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་ཉིད་སྣང་བ་དང་བདེན་པ་གཉིས་དབྱེར་མེད་པར་བསྟན་ཏོ། །ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པར་ནི་དེ་དག་གཅིག་མངོན་དུ་བྱས་པ་ན་གཅིག་མི་སྣང་བས་ན་ཕན་ཚུན་བཟློག་པའི་ངོ་བོར་གནས་ཤིང༌། རྗེས་ལས་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དེ་དག་དབྱེར་མེད་པར་མོས་པ་ཙམ་ཞིག་བྱེད་པ་ནི་སྔར། དེར་སྣང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ངེས་འཛིན་དང༌། །ཞེས་གསུངས་པར་གསལ་པོར་བསྟན་པ་སྟེ། སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གནས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འཛིན་པ་དང་ཞེས་བསྟན་པས་སོ། །ལུགས་ལས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངག་གཅིག་པོ་འདི་ནི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་བཞི་ཆར་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐར་གྱིས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་རབ་ཏུ་བསྡུ་བ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་སྨོས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། དེའི་ནང་ནས་ཀྱང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བཅུ་གསུམ་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་སྐད་ཅིག་ལ་དམིགས་པས་བཤད་པ་དང་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་དོན་མ་ལུས་པ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་དམིགས་པར་ནུས་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་སོ་སོར་ངེས་པར་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་གོམས་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སོ་སོར་འཛིན་པ་ལས་གོ་བཟློག་པའི་ངོ་བོས་ནི་མང་པོ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་ཟོ་བའི་དུམ་བུའི་དཔེས་གཅིག་གིས་ཀྱང་མང་པོ་སྡུད་ནུས་པས་ན། སྦྱིན་ པ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེས་ཀྱང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ནས་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུའི་བར་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ། །སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱིས་འཕེན་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། །སྐད་ཅིག་གཅིག་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་དང༌། འཕགས་པ་བཟང་པོ་སྤྱོད་པའི་སྨོན་ལམ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུན་དུ་བཏོན་པའི་དབང་གིས་ཏེ། དེ་བས་ན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་དང༌། །བཟང་པོ་སྤྱོད་ལམ་ཇི་ལྟ་བ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་གཞོལ་བ་ཡིས། །བློ་གྲོས་གཡོ་བ་མེད་པར་བྱ། ཞེས་གསུངས་སོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་མཐུ་ནི་ཐམས་ཅད་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པ་ཉིད་མེད་པས་ཡང་དག་པར་ན་གཅིག་གིས་དུ་མ་བསྡུས་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་པས་ངོ་མཚར་ཅི་ཞེས་བྱའོ། །ཚིག་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླ་བས་རྣམ་པར་མ་ཕྱེའོ། །སྐབས་བདུན་པའི་འགྲེལ་བཤད་རྫོགས་སོ།། །། སྐབས་བདུན་པའི་འགྲེལ་བཤད།
Chinese
因此确定安住于其中。任何，地上有各种形色，天界有安住的房屋，显现各种各样的景象，这些都是阿赖耶识的显现。阿赖耶识是普遍的手，普遍的口、眼、头，一时或次第，周遍安住于各地。使孩童迷醉，安住于自己的心中，对于此，以二的方式，充满全身而安住。如是宣说。之后又说，所谓的阿赖耶识，就是为孩童们所说的法界，以“如是”之名而施设，如是教导。并非空无，任何事物都不存在，如同以锤击打陶器一般，任何事物可以被摧毁，事物本身并非真实存在。若是空性的事物存在，则会被摧毁而非不被摧毁。能被摧毁和摧毁者，都是由分别念所假立。如是说。圣者龙树的尊者也，首先破斥了主张有我和主张有彼岸的观点，确立了所知是内在的。之后又再次说，它如实地显现于彼处，如何显现却并非如是。因为识不是自我的方式，所以显现非识之基。例如，当见到磁铁时，铁会迅速移动。虽然这没有心识，却像有心识一样显现。同样，阿赖耶识是能辨识的，无心识却像有心识一样。以去和来而摇动，恒常取受三有。例如，从海的边缘，必定有波浪摇动。同样，阿赖耶识是能辨识的，依赖于身体而摇动。如是教导。例如，糖蜜是甜的，火是热的自性，同样，一切诸法都被认为是空性的自性。如是说。因此，各种各样的法界，显现和真谛二者无别地被教导。在极喜地等，当其中一个显现时，另一个则不显现，因此安住于相互对立的体性中。仅仅是以后得智来信解它们是无别的，如前所说。在那里显现的色等，佛陀
English
Therefore, it is certain to abide therein. Furthermore, just as there are forms on the earth, and houses in the heavenly realms, whatever various appearances arise, all of these are the appearances of the ālaya. The ālaya is the universal hand, the universal mouth, eyes, and head as well. Either simultaneously or gradually, it thoroughly abides, pervading all places. It intoxicates children, abiding in one's own heart. For this, in a dual manner, it fills the entire body and abides thoroughly. Thus it is taught. Then again, whatever is designated as the ālaya, that is the very dharmadhātu spoken of to children, designated by the name "suchness," and taught in that way. It is not empty; nothing exists. Just as pottery is struck by a hammer, whatever thing can be destroyed, that thing does not truly exist. If an empty thing exists, it will be destroyed, not indestructible. That which is to be destroyed and that which destroys are posited by discrimination. Thus it is said. The venerable Nāgārjuna also first refuted the assertion of a self and the assertion of an afterlife, establishing that knowable things are internal. Then again, he said, "It appears there just as it is, but how it appears is not so. Because consciousness is not the way of self, another basis other than consciousness appears. For example, when a magnet is seen, iron quickly moves completely. Although this has no mind, it appears as if it has mind. Likewise, the ālaya is discriminating, without mind but like having mind. It moves by going and coming, constantly taking the three existences. For example, from the edge of the ocean, waves certainly move. Likewise, the ālaya is discriminating, moving dependent on the body." Thus it is taught. For example, molasses is sweet, and fire is of a hot nature. Likewise, all dharmas are considered to be of one empty nature. Thus it is said. Therefore, the various dharmadhātu itself, appearance and truth, are taught to be inseparable. In Joyful Land and so on, when one of these is manifest, the other is not visible, and therefore they abide in mutually opposing natures. Merely believing that they are inseparable with subsequent wisdom is as before. The forms and so on that appear there, the Buddha
Chinese
即是于彼定执持。如是宣说已明显指示，谓阿阇黎云，安住于般若波罗蜜多，即是于法界自性之色等，定执持为如来之自性。以是之故，于理，所谓法界之自性等之唯一语词，亦应配合于四种相。布施等之智慧，虽说是逐渐之现观，极摄集现观，宣说现观之次第，然于其中，十三种布施等中，任何一种，若以刹那而缘，则所说及将说之义，无余皆能于一刹那而缘，为指示其理由之故，说远离于一一事物定执持，以串习为一自性之故。是故，由远离一一执持之反面，不但能将众多摄为一，且如削木之例，一亦能摄多。如是，每一布施等，亦能摄集从布施等乃至八十随好之相之法，如是配合词句。所谓由昔愿力所牵引者，谓以具足一刹那之智慧，愿能证悟一切法，及以恒常念诵圣妙吉祥行愿等之威力故。是故圣龙树阿阇黎云：菩萨之律仪，及妙吉祥行仪，以趣入菩提心，当令智慧无动摇。如是宣说。法界之力，以一切皆是彼之自性故，无有一异之性，真实而言，亦非一摄多，有何可稀奇。其余词句易解故，不作分别。第七品之释论圆满。 第七品之释论。
English
That is, to definitely hold on to that. It is clearly shown that it is said, that is, the teacher said, abiding in the Perfection of Wisdom is to definitely hold on to the nature of reality, such as the form of the essence of reality, as the Tathagata himself. Therefore, according to reason, the single word such as the nature of reality should also be applied to all four aspects. The wisdom of generosity and so on is said to be the gradual realization, the extremely gathering realization, and the order of realization is mentioned. However, among them, any of the thirteen types of generosity and so on, if focused on for a moment, then all the meanings that are spoken and will be spoken can be focused on in a single moment. To show the reason for this, it is said to be free from definitely grasping individual things, because of being accustomed to one's own nature. Therefore, from the opposite of grasping individually, it is not only that many are gathered into one, but also, like the example of a piece of wood, one can also gather many. Thus, each of generosity and so on also gathers the characteristics of the Dharma from generosity and so on to the eighty minor marks, so the words are combined in this way. What is meant by being drawn by previous aspirations is: may all phenomena be realized by the wisdom that possesses a single moment, and by the power of constantly reciting the Noble Good Conduct Prayer and so on. Therefore, the noble Nagarjuna said: The vows of the Bodhisattva, and the conduct of the Good One, by engaging in the mind of enlightenment, should make the wisdom unwavering. Thus he said. The power of the realm of Dharma is that everything is its nature, so there is no oneness or otherness. In truth, it is not even that one gathers many, so what is there to be surprised about? The remaining words are easy to understand, so they are not distinguished. The commentary on the seventh chapter is complete. Commentary on the Seventh Chapter.