Tibetan
ང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དགེ་འདུན་རྗེས་སུ་དྲན་པ་སྒོམ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རབ་འབྱོར་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། དགེ་འདུན་རྗེས་སུ་དྲན་པ་སྒོམ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། ཤེས་རབ་དང༌། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང༌། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་སྐྱེས་བུ་ཟུང་བཞི་དང། སྐྱེས་བུ་གང་ཟག་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདི་ལྟར་དེ་དག་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དོ། །གང་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དེ་དག་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའོ། །དངོས་པོ་མེད་པས་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་དྲན་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདི་ལྟར་དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པ་ནི་དགེ་འདུན་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། །རབ་འབྱོར་དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་དགེ་འདུན་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དེ་ལ་བསླབས་ཤིང་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་པར་འདུ་ཤེས་པའམ། དངོས་པོ་མེད་པར་འདུ་ཤེས་པའང་མེད་མ། དྲན་པའི་ལས་རྡུལ་ཙམ་ཡང་ཡོད་པའམ། དྲན་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བ་ལྟ་ཅི་ཞིག་སྨོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་འདུན་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཡིན་ནོ།། །།རབ་འབྱོར་ཇི་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཚུལ་ཁྲིམས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་སྒོམ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རབ་འབྱོར་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། ཚུལ་ཁྲིམས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་སྒོམ་པ་ན། ཚུལ་ཁྲིམས་མ་ཉམས་པ། སྐྱོན་མེད་པ། མ་འདྲེས་པ། ནག་ནོག་མེད་པ། མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་པ། དབང་འབྱོར་བ། མཁས་པས་བསྔགས་པ། ཤིན་ཏུ་རྫོགས་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ལ་གནས་ཏེ། དེ་ཚུལ་ཁྲིམས་དེས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་ འདི་ལྟར་དེ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ། གང་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དེ་དག་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའོ། །དངོས་པོ་མེད་པས་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་དྲན་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདི་ལྟར་དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་
Chinese
如果我，菩萨摩诃萨修习忆念僧伽，善现，在此，菩萨摩诃萨在修行般若波罗蜜多时，修习忆念僧伽，即忆念世尊的声闻僧伽，以及戒律、禅定、智慧、解脱和解脱知见见地圆满的四双士夫，以及八辈士夫，将他们观想为无自性的体性。为什么呢？因为他们没有自性。凡是没有自性的，就是无实体的。由于无实体，就无法忆念无实体。为什么呢？因为没有忆念和作意就是忆念僧伽。善现，菩萨摩诃萨就这样修习忆念僧伽，以无自性的体性，直至圆满一切智智。他将证悟一切法无自性的体性，对于此，既没有认为有实体，也没有认为无实体。更不用说有忆念的业的微尘，或者脱离忆念了。这称为忆念僧伽。 善现，菩萨摩诃萨如何修习忆念戒律呢？善现，在此，菩萨摩诃萨在修行般若波罗蜜多时，修习忆念戒律时，安住于戒律不毁犯、无过失、不杂染、无垢秽、不执取、自在、智者称赞、极其圆满、成办禅定。他以那戒律观想为无自性的体性。为什么呢？因为 这是因为那没有自性。凡是没有自性的，就是无实体的。由于无实体，就无法忆念无实体。为什么呢？因为这是因为没有忆念和作意
English
If I, a Bodhisattva Mahasattva, meditate on the recollection of the Sangha, Subhuti, here, when a Bodhisattva Mahasattva practices the Perfection of Wisdom, he meditates on the recollection of the Sangha, that is, he recollects the Sangha of the Hearers of the Blessed One, as well as the morality, concentration, wisdom, liberation, and the four pairs of beings with the perfection of the vision of the knowledge of liberation, and the eight types of beings, and contemplates them as the nature of non-substantiality. Why is that? Because they have no self-nature. Whatever has no self-nature is non-substantial. Because of non-substantiality, one cannot recollect non-substantiality. Why is that? Because the absence of recollection and attention is the recollection of the Sangha. Subhuti, thus the Bodhisattva Mahasattva trains in the recollection of the Sangha, and with the nature of non-substantiality, he perfects it up to the All-Knowingness. He will awaken to the nature of non-substantiality of all dharmas, and for that, there is neither the perception of substantiality nor the perception of non-substantiality. What need is there to mention even a dust of the karma of recollection, or being separated from recollection? This is called the recollection of the Sangha. Subhuti, how does a Bodhisattva Mahasattva meditate on the recollection of morality? Subhuti, here, when a Bodhisattva Mahasattva practices the Perfection of Wisdom, when he meditates on the recollection of morality, he abides in morality that is not violated, without fault, unmixed, without defilement, without attachment, independent, praised by the wise, extremely perfect, and accomplishing concentration. He contemplates that morality as the nature of non-substantiality. Why is that? Because this is because that has no self-nature. Whatever has no self-nature is non-substantial. Because of non-substantiality, one cannot recollect non-substantiality. Why is that? Because this is because there is no recollection and attention.
Tibetan
ལ་བྱ་བ་མེད་པ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། །རབ་འབྱོར་དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཚུལ་ཁྲིམས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དེ་ལ་བསླབས་ཤིང༌། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་པར་འདུ་ཤེས་པའམ། དངོས་པོ་མེད་པར་འདུ་ཤེས་པ་ཡང་མེད་ན། དྲན་པའི་ལས་རྡུལ་ཙམ་ཡང་ཡོད་པའམ། དྲན་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བ་ལྟ་ཅི་ཞིག་སྨོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཡིན་ནོ།། །།རབ་འབྱོར་ཇི་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། གཏོང་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། རབ་འབྱོར་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། གཏོང་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་སྒོམ་ནས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་གཏོང་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཟང་ཟིང་གཏོང་བ་དང༌། ཆོས་གཏོང་བ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་དོ། །དེ་ཡན་ལག་དང་ཉིད་ལག་ཀྱང་ཡོངས་སུ་གཏོང་ན་དངོས་པོ་གཞན་ལྟ་ཅི་ཞིག་སྨོས། དེ་ལྟར་སྦྱིན་པ་ཡོངས་སུ་གཏོང་ཡང་འདི་ལྟར་བདག་ནི་སྦྱིན་པ་ཡོངས་སུ་གཏོང་བའོ། །དངོས་པོ་ནི་འདི་བཏང་བའོ།། འདི་ལ་གཏང་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་མི་སེམས་སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདི་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་པ་དེ་དག་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ། གང་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དེ་དག་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའོ། །དངོས་པོ་མེད་པས་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་དྲན་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདི་ལྟར་དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པ་ནི་གཏོང་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། །རབ་འབྱོར་དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གཏོང་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ལ་བསླབས་ཤིང་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པའི་ ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་པར་འདུ་ཤེས་པའམ། དངོས་པོ་མེད་པར་འདུ་ཤེས་པ་ཡང་མེད་ན། དྲན་པའི་ལས་རྡུལ་ཙམ་ཡོད་པའམ། དྲན་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བ་ལྟ་ཅི་ཞིག་སྨོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏོང་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཡིན་ནོ།། །།རབ་འབྱོར་ཇི་
Chinese
没有作为是持戒随念。 善现，如是菩萨摩诃萨于持戒随念而修学，以无事物自性之方式，直至圆满一切种智。彼即是诸法于无事物自性中现证圆满成佛，于彼若有认为事物存在之想，或认为事物不存在之想亦无有，则忆念之业微尘许亦有，或与忆念相离，更何况说耶？此名为持戒随念。 善现，云何菩萨摩诃萨于般若波罗蜜多行时，成为布施随念耶？ 善现，于此菩萨摩诃萨于般若波罗蜜多行时，修习布施随念，以无事物自性之方式，应随念布施，不作意何为财物布施及法布施。彼若肢体与手亦完全施舍，何况说其他事物耶？如是完全行布施，然不如此思惟：我乃完全行布施者，事物乃此已施舍者，于此应行布施。彼为何耶？彼乃如是，于彼等无事物中无有自性，何者无有自性，彼等即是无事物。以无事物则不能忆念无事物，彼为何耶？彼乃如是，无有忆念且无有作意是布施随念。 善现，如是菩萨摩诃萨于布施随念而修学，以无事物自性之方式，直至圆满一切种智。彼即是诸法于无事物之 自性中现证圆满成佛，于彼若有认为事物存在之想，或认为事物不存在之想亦无有，则忆念之业微尘许亦有，或与忆念相离，更何况说耶？此名为布施随念。 善现，云何
English
Absence of action is mindfulness of discipline. Subhuti, thus a Bodhisattva-Mahasattva trains in mindfulness of discipline, and by means of the nature of non-things, perfects it until the attainment of all-knowingness. That is, all dharmas will be manifestly and completely enlightened in the nature of non-things. If there is no perception of things as existing, or no perception of things as non-existing, then how much more so is it that there is not even a speck of the activity of mindfulness, or separation from mindfulness? This is called mindfulness of discipline. Subhuti, how does a Bodhisattva-Mahasattva, when practicing the Perfection of Wisdom, become mindful of giving? Subhuti, here, when a Bodhisattva-Mahasattva is practicing the Perfection of Wisdom, he cultivates mindfulness of giving, and by means of the nature of non-things, he should be mindful of giving, without considering what is material giving and what is Dharma giving. If he completely gives away limbs and hands, what need is there to mention other things? Even though he completely gives in this way, he does not think, "I am the one who completely gives, this thing is what has been given, and to this one giving should be done." Why is that? It is because in those non-things there is no inherent nature. Whatever has no inherent nature is a non-thing. Because of non-things, one cannot be mindful of non-things. Why is that? It is because absence of mindfulness and absence of attention is mindfulness of giving. Subhuti, thus a Bodhisattva-Mahasattva trains in mindfulness of giving, and by means of the nature of non-things, perfects it until the attainment of all-knowingness. That is, all dharmas will be manifestly and completely enlightened in the nature of non-things. If there is no perception of things as existing, or no perception of things as non-existing, then how much more so is it that there is not even a speck of the activity of mindfulness, or separation from mindfulness? This is called mindfulness of giving. Subhuti, how
Tibetan
ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། ལྷ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རབ་འབྱོར་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ལྷ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་སྒོམ་པ་ན། རྒྱལ་ཆེན་བཞིའི་རིས་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེ་བ་དང༌། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་ལྷར་སྐྱེ་བ་དང། འཐབ་བྲལ་དང༌། དགའ་ལྡན་དང༌། འཕྲུལ་དགའ་དང༌། གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་ལྷ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་དང༌། གཟུགས་ན་སྤྱོད་པ་དང༌། གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་མི་འོང་བའི་ལྷ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ཡིད་ལ་བྱེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདི་ལྟར་དེ་དག་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ། གང་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དེ་དག་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའོ། །དངོས་པོ་མེད་པས་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་དྲན་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདི་ལྟར་དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པ་ནི་ལྷ་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། །རབ་འབྱོར་དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ལྷ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དེ་ལ་བསླབས་ཤིང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་པར་འདུ་ཤེས་པ་འམ། དངོས་པོ་མེད་པར་འདུ་ཤེས་པའང་མེད་ན། དྲན་པའི་ལས་རྡུལ་ཙམ་ཡང་ཡོད་པའམ་དྲན་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བ་ལྟ་ཅི་ཞིག་སྨོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཡིན་ནོ།། །།རབ་འབྱོར་དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དྲུག་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་མཐར་གྱིས་པའི་བྱ་བ་འདོགས་ཏེ། མཐར་གྱིས་པའི་བསླབ་པ་དང༌། མཐར་གྱིས་པའི་སྒྲུབ་པ་དེ་རབ་ཏུ་འདོགས་ཏེ། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དམིགས་སུ་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདི་ལྟར་དེ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དྲུག་ཡིན་ནོ།། །། དྲུག་པ། མཐར་གྱིས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་དབང་དུ་མཛད་པ་རིམ་གྱིས་འཇུག་པས་བསླབ་པའི་ལེའུ།
Chinese
如果菩萨摩诃萨在般若波罗蜜多中行持时，忆念天，是怎样的呢？ 善现，在此，菩萨摩诃萨修习忆念天时，对于生于四大天王众的天，以及生于三十三天众的天，以及夜摩天，兜率天，乐变化天，他化自在天的天众，以及行于色界，行于无色界，为了生起而不复还的天众，都以无实性的方式作意。 这是为什么呢？ 因为，就像这样，那些天众没有自性，凡是没有自性的，就是无实有的。 因为无实有，所以不能忆念无实有。 这是为什么呢？ 因为，就像这样，没有忆念，没有作意，就是忆念天。 善现，菩萨摩诃萨就这样修习忆念天，直至圆满一切相智。 这样，就能在一切法无实性的自性中现证菩提。 如果对于此没有实有的想，也没有非实有的想，那么，即使有忆念的微尘之业，或者与忆念分离，更何况说什么呢？ 这就是忆念天。 善现，这样，菩萨摩诃萨对于忆念六事，施设渐次之行，施设渐次之学，渐次之修，所有这些也都是无所缘的。 这是为什么呢？ 因为，就像这样，对于此没有自性，这就是忆念六事。 第六，渐次入于现观之自在，渐次进入之学品。
English
If a Bodhisattva-Mahasattva practices the Perfection of Wisdom, what is the recollection of the gods? Subhuti, here, when a Bodhisattva-Mahasattva cultivates the recollection of the gods, he contemplates in the manner of non-substantiality those gods who are born in the retinue of the Four Great Kings, and those who are born in the retinue of the Thirty-three Gods, and the gods of Yama, Tushita, Nirmāṇarati, Paranirmita-vaśavartin, and those gods who dwell in the realm of form and those who dwell in the formless realm, the gods who do not return because of arising. Why is that? Because, just like that, those gods do not have intrinsic existence; whatever does not have intrinsic existence is non-substantial. Because of non-substantiality, one cannot recollect non-substantiality. Why is that? Because, just like that, without recollection and without contemplation, that is the recollection of the gods. Subhuti, in that way, a Bodhisattva-Mahasattva trains in the recollection of the gods and perfects it until the attainment of all-knowingness. In that way, he will become fully enlightened in the intrinsic nature of all phenomena as non-substantial. If there is no perception of substantiality or non-substantiality in that, then what need is there to mention even the slightest trace of the activity of recollection, or separation from recollection? This is the recollection of the gods. Subhuti, in that way, a Bodhisattva-Mahasattva applies the gradual activity of contemplating the six recollections. He applies the gradual training and the gradual practice. All of that is without object. Why is that? Because, just like that, there is no intrinsic existence in that. That is the six recollections. Sixth, the chapter on training by gradually entering into the empowerment of gradual realization.