Tibetan
གས་པ་མཐའ་དག་རྫོགས་པར་རྟོགས་བྱ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས། །དངོས་པོའི་ཚོགས་རྣམས་རོ་མཉམ་ཉིད་ཀྱིས་རྨི་ལམ་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། །སྒྲིབ་པ་ཞི་བའི་ཡེ་ཤེས་ཡུལ་དེ་རྣམ་དག་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིའོ། །ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྤྲུལ་པ། །བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའི་རིམ། །བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱིས། །འཁོར་ལོ་བཞི་པོ་མཉམ་པ་ཉིད། །གྲངས་ཀྱང་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། །བགྲང་བྱར་བྱས་པ་མིན་པ་ལས། །གཉིས་ཉིད་དང་ནི་བྲལ་བའི་བདག །མཉམ་ཉིད་ནམ་མཁའ་འདྲ་བའོ།། མཁའ་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡི། །དབྱེ་བས་རྣམ་པར་འགྱུར་བའང་མེད། །སྣ་ཚོགས་རྩྭ་དང་ཤིང་བསྲེགས་ན། །ནགས་སུ་དབྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅི། །རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ལས་དབྱེར་མེད། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་དབྱེ་བ་ལྟ། །གང་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་མེད་པ། །དེར་ནི་དོན་དམ་ཉིད་ཀྱི་ཅི། །དངོས་ རྣམས་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །རང་བཞིན་མེད་པ་བློ་གཅིག་པུ། །མོ་གཤམ་བུ་ལ་སོགས་རྣམས་ཀྱི། །རང་བཞིན་རྣམ་པར་ད་པྱོད་པ་མེད། །གཞན་ཡང་གང་འདིར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ་ཕྲ་མོའི་རང་བཞིན་ནི། །ངེས་པར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་འདིར་ནི་བཤད་པ་ཙམ། མཆོག་གི་བདེ་བ་རོ་གཅིག་དང་པ་ཡི་ནི་རྒྱུན་སྣང་བ། །གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་དམིགས་པས་སྟོང༌། །རང་བཞིན་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས། །དངོས་རྣམས་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ཅན། །རང་བཞིན་མེད་ཉིད་གང་འདི་ནི། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། །རང་གི་འདོད་པས་བཅུག་པ་ལས། །བག་ཆགས་སྟོབས་ཀྱིས་གཡོས་གྱུར་པས། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེས་གྱུར་པ། །ཕྱི་རོལ་དོན་འབྲས་ཉིད་ལྟ་བུའོ། །ཀྱེ་ཧོ་རྣམ་བཀྲའི་ཡུལ་ཉིད་ལ། །རྣམ་རྟོག་རྗེས་སུ་སོང་གྱུར་པ། །ཀ་དམ་པ་ཡི་རོ་སྒྲ་ལྟར། །རྣམ་པ་དུ་མ་དུས་གཅིག་ལའོ། །གཅིག་གི་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་ཡང༌། །རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དོན་དུ་རྟོག །དེ་དང་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་མེད། །འདོད་པས་ཉེ་བར་བརྟགས་ཙམ་ཉིད། །དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་འཁྲུལ་པ་ཡི། །སེམས་ཀྱི་འདོད་པའང་སྐྱེས་གྱུར་པ། །སྔ་མ་སྔ་མ་ཡིད་བྱེད་པའི། །འདུ་བྱེད་ཀྱི་ནི་འབྲས་བུའི་བདག །རང་གིས་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་པས། །སེམས་ནི་ཕྱི་རོལ་རྒྱུག་གྱུར་པ། །ཕྱིས་པས་རེག་བྱ་ངན་པ་ལ། །རེག་པས་རང་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་བཞིན། །སེམས་དེ་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་སྟེ། །ཕྱི་རོལ་དོན་དུའང་བརྟགས་པ་ཉིད། །རྟོག་པ་འདི་དག་སྤངས་པ་ན། །གཅིག་པུ་ནམ་མཁའི་བདག་ཉིད་དོ། །མི་ཤེས་པས་ནི་དངོས་རྣམས་ཀྱི། །རང་བཞིན་རང་བཞིན་བཅས་པ་ཉིད། །དངོས་པོ་རྣམས་ནི་ཡོངས་ཤེས་པས། །རང་བཞིན་རང་བཞིན་མེད་པའོ། །རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །རང་དབང་གིས་ནི་ཐམས་ཅད་བྱེད། །དེ་ཡི་བྱ་བ་ཞིག་པ་དང༌། །བྱེད་པ་པོ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །བྱ་བ་དང་ནི་བྱེད་པ་ཡི། །འབྲེལ་པ་རྟོག་པའི་དབང་གིས་ཏེ། །རང་བཞིན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལས། །བྱ་མེད་བྱེད་པ་པོ་ཡང་མེད། །བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཡོད་མིན་ཞིང༌། །བྱེད་པ་པོ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །བརྡ་ཙམ་ཐོབ་པ་འདི་དག་ནི། །བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བྱེད་པོ་མེད། །ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་ ཉིད་ན། །བླང་དང་དོར་བྱ་ཉིད་ག་ལ། །རྨི་ལམ་ནང་གི་ཆོས་ཀུན་ལ། །བླང་དོར་བྱ་བ་ཇི་བཞིན་ནོ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་རྣམས། །དེ་ལ་ཀུན་ནས་བསྟེན་བྱ་སྟེ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཀུན་ཡེ་ཤེས་ནི། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མིན་ནམ། །དེ་ཉིད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སེམས། །ལྷག་མ་མེད་ཅིང་གོས་པ་མེད། །དབང་པོ་མེད་ཅིང་གཞི་མེད་ལ། །སྤྱོད་པ་མེད་ཅིང་འཁྲུགས་པ་མེད། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལྔ་འདི་རྣམས། །དགའ་བ་རོ་གཅིག་བདག་ཉིད་ཅན། །དགའ་བ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ནི། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་མཆོག །འདི་རྣམས་འབྲས་བུ་དགའ་བ་སྟེ། །འདི་རྟོགས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད། །གཉིས་པོ་ཤིན་ཏུ་དབྱེར་མེད་པའི། །དགའ་བ་ཉིད་ནི་བདེ་བ་ཆེ། །ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེ་གཅིག་པ་ཉིད། །སྒྲོན་མ་དང་ནི་སྣང་བ་བཞིན། །ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེའི་དབྱེ་བ་ཡང༌། །སྒྲོན་མ་སྣང་བ་ཇི་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པོ་འདི་ནི་དབྱེར་མེད་བདག ། སེམས་གཅིག་པུ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད། །ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེས། །སེམས་ནི་ཀྱི་ཡི་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས། །དགའ་བ་ཡང་ནི་རང་བཞིན་མེད། །དེ་རྟོགས་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲ། །འདི་ལྟར་ཀྱེའི་རྡོར་རང་བཞིན་གྱིས། །མ་ལུས་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་པའོ། །རྣམ་རྟོག་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཏེ། སྲིད་པ་གསུམ་པོ་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། །བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དགའ་སྟོན་གྱིས། །དེར་ནི་ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་རོལ། །བཟའ་དང་ཉལ་དང་རྩེ་བ་དང༌། །དགོད་བཞིན་དུ་ཡང་དེ་དང་དེ། །རྣལ་འབྱོར་སྦྱོར་ལས་རྣལ་འབྱོར་པ། །ཀྱེ་ཡི་རྡོ་རྗེའི་མཆོད་པ་པོའོ། །ཐམས་ཅད་དུས་སུ་དངོས་ཀུན་ལ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་དོགས་མེད་སྤྱད། །འཁོར་བའི་འདམ་གྱི་ནང་དུ་ཡང༌། །གོས་པ་མེད་པ་མྱ་ངན་འདའ། །ཇི་ལྟར་སྒྱུ་མ་ཤེས་པས་སྒྱུ་མ་བརྒྱ་ཕྲག་སྟོན་པ་ན། །སྐྱོ་དང་རབ་ཏུ་དགའ་བ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཅི་དགར་སྤྱོད། །དེ་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་ཁོ་ན་རྗེས་རྟོགས་རང་བཞིན་ཅན། །འཇིགས་པ་བརྒྱད་དང་བདེ་བ་འཆར་ལའང་འཇིགས་དང་
Chinese
所有障碍完全证悟是受用圆满，事物之集合以味平等性如梦幻化。 遮障寂灭之智慧境地是清净的阿瓦杜帝。 法与受用圆满幻化，名为大乐之次第。 以大乐之自性，四轮平等性。 数量亦是证悟之自性，非可数之物。 与二性分离之我，平等性如虚空。 接近虚空而取之，亦无以差别而转变。 焚烧各种草木，森林中有何差别之相？ 自性彼者无有差别，世俗中视作差别。 何处无有世俗，彼处何须胜义？ 事物以自性之故，无自性是唯一之智。 骡驹之子等，其自性无有分别。 其他还有何者可在此宣说，细微之自性，并非一定是那样的，这只是说说而已。 殊胜之乐一味，最初之相续显现。 明亮体验之精华，彼者以目标而空。 以无自性之自性，事物具有分别之自性。 此无自性者，是诸法之自性。 从自己的意愿进入，由习气之力所动摇，分别念生起，犹如外境之果。 嗟呼，在清净之境地中，分别念随之而行。 如卡当巴之味声，多种形象于同一时间。 即使是单一的事物，也分别认识为多种意义。 无有彼与彼之自体，仅仅是随欲而近取而已。 即使没有事物，也生起错乱之心意。 前者前者作意，是造作之果之自体。 因自己未证悟自性，心便向外驰骋。 如以灰烬触碰不净之物，触碰后自己感到痛苦一般。 心即是分别之相，也分别认为是外境。 舍弃这些分别念，唯一即是虚空之自体。 因无明之故，事物之自性具有自性。
English
The complete realization of all obstacles is perfect enjoyment, the collection of things is like a dreamlike illusion with equal taste. The wisdom realm of pacified obscurations is the pure Avadhuti. Dharma and enjoyment are perfectly manifested as illusion, called the order of great bliss. With the nature of great bliss, the four wheels are equal. Number is also the nature of realization, not something to be counted. The self that is separate from duality is like the equality of space. Taking what is close to space, there is no change due to difference. If various grasses and trees are burned, what is the characteristic of distinguishing them in the forest? There is no difference from that very nature, in the mundane it is seen as different. Where there is no mundane, what need is there for the ultimate? Things, by their very nature, are without self-nature, only wisdom. The offspring of mules, etc., their nature is without distinction. What else is there to be said here, the subtle nature, it is not necessarily so, this is just saying it. The supreme bliss is of one taste, the initial continuum appears. The essence of clear experience, that is empty of objects. With the nature of no self-nature, things have the nature of discrimination. This no self-nature is the nature of all dharmas. Entering from one's own desire, moved by the power of habit, discrimination arises, like the fruit of an external object. Alas, in the realm of purity, discrimination follows. Like the taste and sound of Kadampa, many forms at the same time. Even a single thing is perceived as many meanings. There is no self of that and that, it is only taken close by desire. Even if there is no thing, the confused mind arises. The former former attention is the self of the fruit of fabrication. Because one has not realized one's own nature, the mind runs outward. Just as touching an impure object with ashes, one feels pain after touching it. The mind is the aspect of discrimination, and it is also considered as an external object. Abandoning these discriminations, the only one is the self of space. Because of ignorance, the nature of things has self-nature.
Chinese
彼等乃是遍知者，自性本無自性也。 無自性之諸法，自主自在作一切。 彼之作業壞滅時，作者亦復如是也。 作業與彼作者之，關聯乃由分別力。 自性若能通達者，作業作者皆悉無。 作業少分亦非有，作者亦復如是也。 此等僅是名言者，無有作者能作事。 諸法自性本空故，何有可取可捨耶？ 夢中所現諸法等，應如是知取捨法。 一切波羅蜜多等，於彼一切應依止， 一切波羅蜜多智，豈非般若波羅蜜？ 彼即任運成就心，無有餘剩亦無染， 無有官覺亦無基，無有行持亦無亂。 此等五種波羅蜜，乃是一味喜樂性， 若能遍知喜樂者，即是殊勝般若度。 此等乃是喜樂果，若能了悟即無性， 二者之間無有異，喜樂即是大安樂。 智慧與悲同一體，如燈與光無有異， 智慧與悲之差別，亦如燈光之差別。 此二無別同一體，唯一心性即本質， 智慧方便之自性，心乃基依金剛形。 喜樂亦復無自性，了悟此者亦如是， 如是基依金剛性，一切無餘無分別。 分別瑜伽母等眾，三有輪迴即壇城， 以大樂之勝喜宴，基依金剛於中樂。 食用睡眠嬉戲等，以及歡笑如是等， 瑜伽行之瑜伽士，乃是基依金剛供養者。 一切時中於諸物，瑜伽士應無畏用， 輪迴泥中縱然處，無染解脫證涅槃。 如同知幻術者現百幻，於憂喜平等隨意行。 如是瑜伽唯證悟，自性本具足。 於八怖畏及樂生，亦無怖與
English
Those are the all-knowing ones, nature is without nature. For those dharmas without nature, everything is done independently. When its action is destroyed, the doer is also the same. The connection between action and doer is due to the power of discrimination. From understanding nature, there is no action and no doer. There is not even a little action, and the doer is also the same. These are just labels, there is no doer who does. Since all dharmas are without nature, where is there anything to be accepted or rejected? All the dharmas in dreams, the actions of acceptance and rejection should be known as such. All the perfections, one should rely on them completely. Is not all the wisdom of the perfections the perfection of wisdom? That is the spontaneously accomplished mind, without remainder and without stain. Without senses and without basis, without action and without confusion. These five perfections are of one taste of joy. The complete knowledge of joy is the supreme perfection of wisdom. These are the fruits of joy, understanding this is the nature of no-self. The two are completely inseparable, joy itself is great bliss. Wisdom and compassion are one, like a lamp and its light. The difference between wisdom and compassion is like the difference between a lamp and its light. These two are inseparable, the one mind is the essence. With wisdom as the nature of skillful means, the mind is the form of Hevajra. Joy is also without nature, understanding it is the same. Thus, the nature of Hevajra is completely and indivisibly without distinction. The discriminating yoginis, the three realms are the mandala. With the great feast of great bliss, Hevajra rejoices in it. Eating, sleeping, playing, and laughing, and so on. The yogi who practices yoga is the worshiper of Hevajra. At all times, in all things, the yogi should use without fear. Even in the mud of samsara, without defilement, liberation is attained, nirvana. Just as a magician who knows illusion shows hundreds of illusions, he acts as he pleases with equality of sorrow and great joy. Likewise, the yogi alone realizes that nature is complete. In the arising of eight fears and happiness, there is no fear and