Tibetan
། །འགྲོ་བའི་རྣམ་པའི་ཚོགས་རྣམས་ནི། །ཡང་དག་བསགས་པ་ཤེལ་ལྟ་བུ། །འགྲོ་བ་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་དང༌། །སྨིག་རྒྱུ་སོགས་མཚུངས་ངེས་པར་བལྟ། །གཟུང་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་དོར་ལས། །དཔྱད་དུ་མེད་པ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །དངོས་དང་དངོས་པོ་མེད་ཉིད་ཀྱིས། །སྟོང་པར་མཐོང་བ་ཀུན་རྫོབ་རྒྱུའོ། །ཀུན་རྫོབ་འདི་ནི་དོན་དམ་སྟེ། །སྲིད་པ་ཤེས་པས་མྱ་ངན་འདས། །མཐའ་གསུམ་ལས་ནི་རྣམ་གྲོལ་བའི། །རྟོག་པའི་ངོ་བོ་གཞི་མེད་པ། །དོར་དང་བསགས་པ་སྤངས་པ་དང༌། །ཞི་བ་བླ་ན་མེད་པའོ། །དངོས་པོ་ཀུན་ལ་དབང་ཕྱུག་ནི། །དངོས་པོ་ཀུན་ལ་དབང་ཕྱུག་མིན། །དངོས་ཀུན་རང་བཞིན་ཉིད་ལས་ནི། །དངོས་པོ་ཀུན་ལ་རྟག་ཏུ་གནས། །གནས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་དབྱེ་བས། །རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་གྱུར་པ་དང༌། །ཆགས་པ་མེད་ལས་རྣམ་འགྱུར་དང༌། །བྲལ་བས་བློ་ནི་ལེགས་པར་གནས། །ཇི་ལྟར་མར་མེ་ཀུན་དུ་སྣང༌། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་འདྲ་བ། །འདིར་ནི་གཅིག་དང་སྣ་ཚོགས་པའི། །དོན་གྱི་བློ་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་བཞིན་སེམས་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སེམས། །དེ་ཡི་གཟུགས་བརྙན་བདག་ཉིད་ཀྱི། །གཅིག་དང་སྣ་ཚོགས་རྟོག་པའི་བློ། །རྣམ་པ་སྣང་བའང་དེ་དང་འདྲ། །རྣམ་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་མེད།། རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་མ་གཟུང་བས། །རང་གི་རྣམ་རྟོག་དོར་ལས་གཞན། །ཡོད་མིན་རྣམ་པ་མེད་པའང་མཚོན། །རྣམ་པ་བཅས་དང་རྣམ་མེད་ཅེས། །འདི་ནི་རྣམ་རྟོག་འཕེལ་བ་སྟེ། །སྣམ་བུ་མེད་ན་འོ་ན་ནི། །དཀར་སོགས་ཡོན་ཏན་གང་དུ་གནས། །རྣམ་བཅས་མ་ཡིན་རྣམ་མེད་ཡིན།། བློ་ལྡན་སྣ་ཚོགས་ཉིད་སྤངས་པ། །ཇི་ལྟ་དེ་བཞིན་ཡིད་དུ་གྱུར། །དེ་ཡང་ཅི་ཞིག་རྟོགས་པར་བྱེད། །ཀྱེ་མ་ཇི་ལྟར་རྣམ་རྟོག་པ། །དེ་ལྟར་འདི་དག་འཆིང་བར་འགྱུར། །རང་གི་སེམས་ཀྱི་ཀུན་དུ་རྟོག །སྤངས་པ་ཙམ་ནི་ཐར་ཞེས་བྱ། །ཀཀྐོ་ལར་ནི་ག་བུར་ཞུ་བ་དྲི་མེད་བཟང་པོའི་རོ་དང་འདྲ་མིན་ཞིང༌། །བོ་ལ་ཡི་ནི་རྩེ་དགའི་ལོངས་སྤྱོད་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་སྐལ་བ་བཟངས་ཏེ་འདྲ་ཡང་མིན། །ཅི་ཡང་གསལ་བྱ་མིན་པ་འདི་ནི་མཐའ་དག་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཚོགས་ཟད་པ། །དམིགས་པ་མེད་པའི་དགའ་བ་ཆེན་པོ་ཡིས་ནི་ནམ་མཁའ་རབ་ཏུ་གང་བར་འགྱུར། རྣམ་པར་མི་རྟོག་བདེ་བ་ཆེ། །འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་བདག་ཉིད་ཀྱི། །དགའ་འདི་བདེ་བའི་ཁྱིམ་གྱིས་ནི། །སྒོ་ཡི་ཐེམ་སྐས་ལྟ་བུ་ཡིན། །ཨེ་མའོ་བདེ་བ་ཨེ་མའོ་བདེ་ཆེན་ཉིད། །ཨེ་མ་ཇི་ལྟར་ཇི་ལྟར་ལོངས་སྤྱོད་བགྱིའོ། །ཞེས་བྱར་འདོད་པ་རྩོལ་བའི་སེམས་ཀྱི་ནི། །དགའ་དེ་དོན་དུ་འགྲོ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན། །དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་བརྟགས་པ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་བྱེད། །རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་སྦྱོར་བ་ལས། །མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཡི་ནི་རང་བཞིན་ཅན། །ཨེ་མའོ་ཡེ་ཤེས་ཨེ་ཡེ་ཤེས། །ཡེ་ཤེས་གསལ་བའི་འདི་ངོ་མཚར།། ཞེས་བྱར་ལོངས་སྤྱོད་རྩོལ་བའི་སེམས། །མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཙམ་ཉིད་དོ། །གང་དུ་དངོས་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་འབའ་ཞིག་ཉིད་དང་རྣམ་བྲལ་རང་ཉིད་མཛེས་པ་སྟེ། །སྟུག་པོར་གྱུར་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་རབ་ཏུ་རྟོག་པ་ཆེན་པོ་ནམ་མཁའི་གནས་ཁྱབ་ཅིང༌། །རྒྱ་ཆེའི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཅན་དང་དྲི་མེད་ཉིད་ཀྱིས་མེ་ལོང་དཀྱིལ་འཁོར་འཕྲོ་འདྲ་བ། །བདེ་བ་ཀུན་གྱི་གནས་གྱུར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དེ་ནི་བཞི་པ་ཡིན་པར་བརྗོད། །ཨེ་མའོ་བདེ་ཆེན་རོལ་པ་ཡིས། །སྲིད་པ་གསུམ་པོ་གང་བ་ན། །གང་གིས་རང་གཞན་དབྱེ་བ་འདི། །སྐད་ཅིག་གིས་ནི་དབྱེར་མེད་འགྲོ། །རང་གཞན་ཚུལ་དུ་མངོན་གསལ་བར། །སྲིད་པའི་བུར་དུ་བསྒྲགས་པ་ནི། །ཀྱེ་ཧོ་བདེ་ཆེན་ཆར་བབ་པས། །རྒྱས་པའི་འགྲོ་བ་དབྱེར་མེད་ཉིད། །དངོས་རྣམས་ཡོད་དང་མེད་ཉིད་ན། །སླར་ཡང་དབྱེ་བས་ཀུན་དུ་གནས། །རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་པའི། ། སྟོང་ཉིད་ཕྱིར་ན་བདེ་བ་ཆེ། །གཟུང་དང་འཛིན་པའི་དབྱེ་བ་འདི། །ལུས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྣམས་ཀྱི་སྟེ། །དབྱེར་མེད་འདི་དག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། །སྣང་བ་རྣལ་འབྱོར་ཅན་རྣམས་ཀྱིའོ། །ཤེས་རབ་མ་ལ་རླུང་གིས་བསྐུལ་བས་གཏུམ་མོ་འབར་བ་རབ་ཏུ་གསལ་ཞིང་རྒྱ་ཆེ་བ། །སྒྲིབ་པ་ཉིད་ཀྱི་དྲི་མ་དང་བྲལ་དངོས་པོ་ཚོགས་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པས་འཕེལ་བ་བྱེད། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་བསྲེགས་པ་ན་ནི་བདུད་རྩི་དེ་ནི་དམིགས་པ་མེད། །ཡང་དག་རིག་བྱེད་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པ་དང་ཡང་དངོས་པོ་མཐའ་དག་མཉམ་ཉིད་ཡང་དག་རྫོགས། །རང་བཞིན་གྱི་ནི་རྩ་རྣམས་ནི། །དེ་ཁོ་ན་ལས་ལྷ་རྣམས་མིན། །འདི་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཤིན་ཏུ་དང༌། །རང་བཞིན་མེད་འདི་རང་ངོ་བོ། །ཤེས་རབ་ཐབས་དག་གཅིག་ཉིད་གང༌། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སྡོམ་པ་གཅིག །ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་རྣམ་གསལ་བདག །དེ་ནི་དབུ་མའི་རྟོག་པར་འདོད། །ཐོག་མ་དབུས་མཐའ་ཡང་དག་ཕུང་པོ་སྐྱེ་མཆེད་ཁམས་རྣམས་ནི། །དག་པའི་ཤེལ་ལྟར་རབ་གསལ་བ། །དེ་ནི་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་ཉིད། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་དུ། །རྣམ་པ་མཉམ་པ་མཚན་ཉིད་བྲལ། །མཚོན་བྱ་མཚོན་བྱེད་ཀུན་སྤངས་པ། །གཅིག་པུ་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་ཉིད། །རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཡང་དག་རྟོགས་ཤིང་དག་པའི་དཔའ་བོ་ནམ་མཁའ་ཆེ། །རྣམ་ཀུན་ཉེ་བར་བས
Chinese
། །众生之相的集合，如清净积累之水晶。众生如梦幻、幻术，以及海市蜃楼等，应确定无疑地观之。完全舍弃所执持的一切，无须考察，自然成就。通过事物和无事物之无性，视为空性乃是世俗之因。此世俗即是胜义谛，知晓有寂便能脱离苦恼。从三边解脱，分别的自性无有根基。舍弃和积累皆已断除，寂静无上。于一切事物有自在，却非于一切事物有自在。一切事物从自性中，恒常存在于一切事物中。通过安住等三种区分，成为唯一之相，从无有贪执中转变，因远离而智慧得以安住。犹如灯火照亮一切，于一切相皆相同。于此，一和多样的意义之念不存在。如是，心性以心，彼之影像自身之，一和多样的分别之念，显现之相亦与之相同。彼相亦无相，因相本身未被执持。舍弃自之分别念之外，亦表示无有之相。具有相和无有相，此乃分别念之增长。若无有布匹，那么白色等功德安住于何处？非为有相，乃为无相。 具慧者舍弃多样性，如是转变为意。彼又了知何物？唉呀，如何分别念？如是，此等成为束缚。断除自心之种种分别，仅是断除便称为解脱。在豆蔻中，樟脑融化，与无垢美好的味道不同。在莲花中，极乐的享受，极为明亮的福分美好，亦不相同。此无有任何可明了者，乃是穷尽一切种种分别之集合。以无有对境之大乐，将天空完全充满。不分别之大乐，是欲望之自性自身之，此喜乐以安乐之家，犹如门之阶梯。唉玛，安乐，唉玛，大安乐！唉玛，如何如何享受？如是欲求努力之心之，彼喜乐看似走向意义。
English
The collection of forms of beings, like a crystal of pure accumulation. Beings are like dreams, illusions, and mirages, etc., one should definitely view them as such. From completely abandoning all that is grasped, it is spontaneously accomplished without the need for examination. Seeing emptiness through the non-nature of things and non-things is the cause of conventional truth. This conventional truth is the ultimate truth, and by knowing existence and peace, one can be liberated from suffering. Being liberated from the three extremes, the nature of conceptualization is without foundation. Abandoning and accumulating are both relinquished, and peace is supreme. One has power over all things, but not power over all things. All things, from their very nature, constantly abide in all things. Through the distinction of the three, such as abiding, it becomes a single aspect, transforming from non-attachment, and through separation, wisdom is well established. Just as a lamp illuminates everywhere, being the same in all aspects. Here, the thought of one and many meanings does not exist. Likewise, mind itself by mind, the image of that, of oneself, the thought of one and many distinctions, the appearance of the aspect is also the same as that. That aspect is also without aspect, because the aspect itself is not grasped. Other than abandoning one's own conceptual thoughts, it also indicates the absence of aspect. Having aspect and not having aspect, this is the increase of conceptualization. If there is no cloth, then where do qualities such as whiteness abide? It is not with aspect, but without aspect. Those with wisdom abandon diversity, and thus transform into mind. What does that also understand? Alas, how conceptualization? Thus, these become bonds. Merely abandoning the various conceptualizations of one's own mind is called liberation. In cardamom, camphor melts, and is different from the stainless, beautiful taste. In the lotus, the enjoyment of supreme bliss, the extremely bright fortune is beautiful, and also not the same. This, where there is nothing to be clarified, is the exhaustion of the collection of all kinds of conceptualizations. With the great bliss of having no object, the sky will be completely filled. The great bliss of non-conceptualization is the very nature of desire itself, this joy, with the house of bliss, is like the steps of a door. Ema, bliss, ema, great bliss! Ema, how, how to enjoy? Thus, the joy of the mind that desires to strive seems to go towards meaning.
Chinese
是啊！對於事物本性的考察，以空性來徹底摧毀。從無自性中結合，是極度喜悅的自性。唉瑪吙！智慧！唉！智慧！智慧的光明，這真奇妙！以享用為目標的心，僅僅是極度的喜悅。在何處，事物和非事物僅僅是分離，自身美麗，成為濃厚的喜悅自性，廣大覺悟遍布虛空之境。廣大具有多種形象，無垢如鏡子壇城般閃耀。一切安樂之處，轉為俱生喜悅，那被稱為第四喜。唉瑪吙！大樂嬉戲，充滿三有之時，誰能分辨自他之別？剎那間便無分別。自他之相顯現分明，宣稱為有之城。奇哉！大樂降雨，增長有情無分別。諸法存在與不存在之時，再次以分別而普遍存在。具備一切形象之殊勝， 因空性故，安樂廣大。能取和所取之分別，乃是一切有情之分別。這些無分別是智慧之顯現，是瑜伽士們的顯現。智慧母被風所驅使，拙火燃燒，極其明亮廣大。遠離遮蔽之垢染，斷除事物聚合而增長。當焚燒一切分別念時，甘露便是無所緣。真實的明智遍布虛空，並且一切事物平等，真實圓滿。自性的脈絡，並非僅僅是那些神祇。這些是極其真實的，無自性是其自身本質。智慧與方便合一之處，一切形象總集為一。阿瓦都帝（藏文：ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་，梵文天城體：अवाधूती，梵文羅馬擬音：Avadhūtī，漢語字面意思：離垢者），是清淨的自我，那被認為是中脈的覺悟。初始、中間、終結，以及蘊、處、界等，如清淨的水晶般明亮。那就是阿瓦都帝（藏文：ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་，梵文天城體：अवाधूती，梵文羅馬擬音：Avadhūtī，漢語字面意思：離垢者）本身。一切形象皆顯現，形象平等，遠離相狀。捨棄能詮和所詮，唯一阿瓦都帝（藏文：ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་，梵文天城體：अवाधूती，梵文羅馬擬音：Avadhūtī，漢語字面意思：離垢者）本身。徹底喜悅，真實覺悟，清淨的勇士，廣大虛空。一切皆親近
English
Ah! Examining the nature of things, emptiness utterly destroys. From uniting with selflessness, it is the nature of supreme joy. Emaho! Wisdom! Ah! Wisdom! The clarity of wisdom, how marvelous! The mind that strives for enjoyment is merely supreme joy. Where things and non-things are merely separate, self is beautiful, becoming the nature of dense joy, vast realization pervading the realm of space. Vast, possessing various forms, immaculate, shining like a mirror mandala. The place of all bliss, transformed into coemergent joy, that is said to be the fourth joy. Emaho! In the play of great bliss, when the three realms are filled, who can distinguish self from other? In an instant, there is no separation. The appearance of self and other is clearly manifested, proclaimed as the city of existence. Alas! As the rain of great bliss falls, the flourishing beings are without separation. When things are existent and nonexistent, again they universally exist with separation. Possessing the supreme of all forms, Because of emptiness, bliss is great. The distinction between grasper and grasped, is for all embodied beings. These non-separations are the appearance of wisdom, for the yogis. The wisdom mother, propelled by the wind, the blazing tummo is exceedingly clear and vast. Free from the stain of obscuration, it increases by severing the aggregation of things. When all discriminations are burned, the nectar is without object. The true intelligence pervades space, and all things are equal, truly complete. The channels of nature are not merely those deities. These are exceedingly real, this selflessness is its own essence. Where wisdom and method are one, all forms are gathered into one. Avadhuti (Tibetan: ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་, Sanskrit Devanagari: अवाधूती, Sanskrit Roman transliteration: Avadhūtī, literal Chinese meaning: one who has shaken off), is the pure self, that is considered the realization of the middle channel. Beginning, middle, end, and the aggregates, sources, and elements, are clear like pure crystal. That is Avadhuti (Tibetan: ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་, Sanskrit Devanagari: अवाधूती, Sanskrit Roman transliteration: Avadhūtī, literal Chinese meaning: one who has shaken off) itself. All forms are manifest, forms are equal, devoid of characteristics. Abandoning the signifier and the signified, the sole Avadhuti (Tibetan: ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་, Sanskrit Devanagari: अवाधूती, Sanskrit Roman transliteration: Avadhūtī, literal Chinese meaning: one who has shaken off) itself. Utterly joyful, truly realized, the pure hero, vast space. All are close