Tibetan
ང་ན་དེ་ཉིད་ལྕི། །འབད་མེད་བསྒོམས་ལ་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་ཅེས་བྱ། །སྒྱུ་མ་ཆུ་ཟླ་བཞིན་དུ་ཤེས་མེད་ན། །སྟོང་ཞེས་བརྗོད་པས་སེམས་ལ་ཡོངས་མི་འགྲོ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྣང་སྟོང་རྟོགས་ན་ནི། །འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་ངང་གིས་སྐྱེ། །བདག་དང་གཞན་དག་དབྱེ་བ་མེད་པར་ཡང༌། །ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུར་བློ་ནི་སྐྱེ་འགྱུར་ན། །བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྒོམ་ཞེས་དེ་ལ་བྱ། །གང་ཞིག་ བྷ་གར་བདེ་བ་རྟོག་མེད་མྱོང༌། །གང་ཞིག་མེ་ལོང་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་དང༌། །གང་ཞིག་གཏུམ་མོ་དྲོད་ལས་བདེ་མྱོང་དང༌། །གང་ཞིག་དགོད་དང་ལྟ་དང་ལག་བཅངས་དང༌། །འོ་བྱས་འཁྱུད་པ་བདེ་བ་དམ་པ་མྱོང༌། །རྟོག་མེད་མྱོང་བར་གྱུར་ཀྱང་བདེ་ཆེན་གྱིས། །རྒྱས་མ་བཏབ་ན་བྱང་ཆུབ་མེད་དོ་ཞེས། །རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་གསུང་ཞིང་ཚད་མས་གྲུབ། །བདེ་བ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱས་གདབ་བྱ། །རྒྱས་གདབ་ཅེས་བྱའི་དོན་ནི་ངོ་བོ་ཡང༌། །དམིགས་པའི་ཡུལ་ནི་སྒྱུ་མར་མ་ཟད་ཀྱི། །རང་གི་མྱོང་བ་སྒྱུ་མར་མངོན་སུམ་དུ། །རིག་པ་དེ་ལ་རྒྱས་གདབ་རྗེས་སུ་བརྗོད། །རྟོག་པ་རེ་རེས་བཅད་པ་རྒྱས་གདབ་མིན། །དེ་བཞིན་རྗེས་དཔག་བསྒོམ་པ་རྒྱས་གདབ་མེད། །ཤེས་བྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་ཡི། །མངོན་སུམ་དེར་སྣང་རྒྱ་ཡི་རྣམ་པར་བྱུང༌། །དེས་ན་རྒྱས་གདབ་ཅེས་ནི་བྱ་བར་བཤད། །འཇིག་རྟེན་འདི་དང་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དག །བདེ་ཆེན་མཉམ་པར་ཤེས་ཏེ་བསྒོམས་པས་ན། །འདའ་བའི་མན་ངག་གཞན་ནས་བཙལ་མི་དགོས། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་ཤེས་ན། །འབྲས་བུ་ཐོབ་བྱས་སར་དུ་བཙལ་བ་མེད། །སེམས་ཀྱི་ངང་ལས་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་ཤེས་ན། །བསྒོམ་པ་ཤོར་ཡང་སྤོགས་པ་བཙལ་མི་དགོས། །ལེགས་བྱས་ཉེས་བྱས་གློ་བུར་ཡིན་ཤེས་ན། །དམ་ཚིག་ཉམས་ཆགས་བཤགས་པ་དེ་ཉིད་ཡིན། །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ལྟར་བདེན། །ཇི་ལྟར་བཏགས་པ་དེ་ལྟར་མེད། །ཇི་ལྟར་བཙལ་བ་དེ་ལྟར་སྐྱོན། །ཇི་ལྟར་བསམས་པ་དེ་ལྟར་བྲལ། །ཡུལ་ནི་གང་དང་གང་དག་ལ། །རྟོག་བྲལ་གསལ་བ་སྐྱེས་གྱུར་ན། །དེའི་ཚེ་དེ་འོང་མིའི་སེམས་ལ། །དེ་ནི་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པ་ཡིན། །རང་རིག་གཉིས་མེད་བསྒོམ་པ་ཞེས། །གང་ལ་གདམས་ངག་ཕོག་གྱུར་ཀྱང༌། །གཉིས་མེད་ཉིད་དུ་མ་མྱོང་ན། །གང་ཞིག་བསྟན་ཀྱང་མིང་དུ་ཟད། །ཡུལ་ནི་གང་དང་གང་དག་ལ། །ཐམས་ཅད་ལས་ནི་སེམས་བསྡུས་ན། །ནང་གི་བདག་ཉིད་གཡོ་མེད་པར། །གནས་པས་མིག་གིས་གཟུགས་དག་གམ། །གནས་པས་རྣ་བས་སྒྲ་དག་གམ། །གནས་པས་སྣ་ཡིས་དྲི་ དག་གམ། །གནས་པས་ལྕེ་ཡིས
Chinese
我慢即是沉重之物。 说要毫不费力地修习，断除虚假附加。 如果不能像幻象水月一样了知， 仅仅说空，对心来说是无法完全契合的。 如果能证悟心的自性显空， 自然会对众生生起慈悲。 如果也能了知自他没有分别， 像水月一样生起智慧， 那就叫做修习大乐。 无论何人 体验བྷ་གར་བདེ་བ། （藏文，梵文天城体，bhagaḥ sukhah，梵文罗马拟音，乐的喜悦）的无分别之乐， 无论何人见到镜中显现的影像， 无论何人体验拙火暖乐， 无论何人体验欢笑、观看、牵手， 亲吻拥抱的殊胜之乐。 即使体验到无分别，如果不用大乐 来印持，就无法获得菩提， 金刚持如是说，并且以量成立。 要用空性之乐来印持。 所谓印持的意义，其自性也是， 所缘的对境不仅仅是幻象， 而是将自己的体验如幻显现， 对这种觉性，称之为印持，随之而说。 以一个个念头来切断，不是印持。 同样，以随念来修习，也不是印持。 远离戏论的所知之坛城， 在那里显现为广大之相， 因此说，这就是所谓的印持。 如果了知此世和彼世， 都是大乐平等，并加以修习， 就不需要从其他地方寻找超越的窍诀。 如果了知心的自性是法身， 就无需在其他地方寻找获得果实之处。 如果了知心的本性没有增减， 即使禅修走失，也不需要寻找弥补。 如果了知善行恶行都是暂时的， 那么忏悔违犯誓言本身就是。 如其所显，如是为真。 如其所立，如是为无。 如其所寻，如是为过。 如其所思，如是为离。 对于任何对境， 如果生起离于分别的明 clarity， 那时，在那个人心中， 这就是修习空性。 所谓的自明无二修习， 无论对谁给予窍诀， 如果没有体验到无二自性， 无论教导什么，都只是名称而已。 对于任何对境， 如果从一切中收摄自心， 内在的自性，无有动摇地， 安住，那么眼睛能净化所见之色吗？ 安住，那么耳朵能净化所闻之声吗？ 安住，那么鼻子能净化所嗅之味吗？ 安住，那么舌头能
English
I am heavy with that very thing. It is said to effortlessly meditate and cut off false attachments. If you do not know it to be like an illusion, a water moon, Merely saying "emptiness" will not fully satisfy the mind. If you realize the nature of the mind to be appearance and emptiness, Compassion will naturally arise for all beings. If you also understand that self and other are without distinction, And wisdom arises like a water moon, That is called meditating on great bliss. Whoever experiences bhagaḥ sukhah (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，乐的喜悦) of non-conceptual bliss, Whoever sees the appearance of a reflection in a mirror, Whoever experiences the bliss of tummo heat, Whoever experiences laughter, looking, and holding hands, And the supreme bliss of kissing and embracing. Even if you experience non-conceptuality, if you do not seal it With great bliss, there is no enlightenment, Vajradhara said, and it is established by valid cognition. You must seal it with the bliss of emptiness. The meaning of sealing is that its nature is also, The object of focus is not merely an illusion, But the manifestation of one's own experience as an illusion, That awareness is called sealing, and it is spoken of accordingly. Cutting off with each thought is not sealing. Likewise, meditating with recollection is not sealing. The mandala of knowable things, free from elaboration, There, it appears as a vast form, Therefore, it is said that this is what is called sealing. If you know that this world and the other world Are equal in great bliss, and you meditate on it, You do not need to seek the instructions for transcendence from elsewhere. If you know the nature of the mind to be the dharmakaya, You do not need to seek the place to obtain the fruit elsewhere. If you know that the nature of the mind has no increase or decrease, Even if meditation is lost, you do not need to seek compensation. If you know that good deeds and bad deeds are temporary, Then confessing broken vows is itself. As it appears, so it is true. As it is labeled, so it is not. As it is sought, so it is a fault. As it is thought, so it is free. For any object, If clear awareness free from concepts arises, At that time, in the mind of that person, That is meditating on emptiness. The so-called self-aware non-duality meditation, No matter who receives the instructions, If they have not experienced non-duality itself, No matter what is taught, it is just a name. For any object, If you gather your mind from everything, The inner self, without wavering, Abides, then can the eye purify the seen form? Abides, then can the ear purify the heard sound? Abides, then can the nose purify the smelled scent? Abides, then can the tongue
Tibetan
་རོ་དག་གམ། །གནས་པས་ལུས་ཀྱིས་རེག་དག་གམ། །གནས་པས་ཡིད་ཀྱིས་ཆོས་དག་གམ། །ཤེས་པའི་བློ་དེ་རྟོག་བྲལ་ཡིན། །རྟོག་པའི་སྐྱེ་དང་འགག་པ་དང༌། །རང་རིག་གཉིས་ཀྱིས་མྱོང་བས་ན། །རྟོག་དང་བྲལ་བས་མངོན་དུ་གྲུབ། གང་ཞིག་རྟོག་བྲལ་དོན་དེ་ལ། །ཚོར་བ་བདེ་བ་ལ་བརྟེན་ནས། བསྒོམས་པས་ཕོ་ཉའི་ལམ་དུ་གྱུར། །གང་ལ་དང་པོ་རྟོག་མེད་ལ། །དགའ་བ་ཞེས་སུ་བཤད་པ་ཡིན། །རྟོག་བྲལ་བདེ་ཆེན་གཉིས་པ་ལ། །མཆོག་དགའ་ཞེས་སུ་བཤད་པ་ཡིན། །དེ་ནི་ལུས་ཀྱི་བདེ་བ་སྟེ། །ཡིད་འོང་ཡུལ་ལས་བྱུང་བའོ། །རྟོག་དང་བྲལ་བ་གསུམ་པ་ནི། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་ཞེས་བཤད་དེ། །ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་བདེ་བ་ཡིན། །གཟུང་འཛིན་དྲི་མ་དང་བྲལ་བས། །མྱོང་བས་གསལ་བ་སྐྱེ་བ་ནི། །རང་རིག་བདེ་ཆེན་ཞེས་སུ་བཤད། གང་ཞིག་རྟོག་པས་བར་བཅད་ནས། །དགའ་བདེའི་ཏིང་འཛིན་ཉམས་འགྱུར་བས། །ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཡི་ཡུལ་རྣམས་ལས། །ཚོར་བ་བདེ་བས་སྐྱེས་གྱུར་པས། །རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པའི་སྟོབས་ལྡན་པས། །རྟོག་དང་བཅས་པས་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །དེ་བས་བདེ་བའི་ཏིང་འཛིན་ལས། །རྣལ་འབྱོར་བ་ཡི་ཡིད་གཞག་ནས། །གཉིས་མེད་བདེ་ཆེན་བསྒོམ་པར་བྱ། །གང་ཞིག་བདེ་བའི་ཏིང་འཛིན་ལས། །སེམས་འཇོག་པ་ནི་ཞི་གནས་ཡིན། །དེས་ན་དགའ་དང་མཆོག་དགའ་དང༌། །ལྷན་སྐྱེས་དགའ་བ་ཕུལ་བྱུང་ཡང༌། །ཞི་གནས་སེམས་ལས་མི་འདའ་སྟེ། །ལུས་དང་ཡིད་ཀྱི་བདེ་བར་ཟད། །བདེ་ཆེན་དོན་གྱིས་རྒྱས་གདབ་ན། །ལྷག་མཐོང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་འགྱུར། །གང་ཞིག་བདེ་བའི་ཆོས་ཅན་ལ། །སྟོང་ཉིད་སྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་ཡིན་སྙམ་སྟེ། །དེ་ནི་རྗེས་དཔག་བསྒོམ་པའི་ལམ། །སོ་སོར་རྟོག་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། །བདེ་བ་ཆེན་པོ་མྱོང་བའང་མེད། །འོད་གསལ་བདེ་བའི་རྒྱ་མཚོ་ལས། །དགའ་བདེ་དཔའ་རླབས་ཚུལ་དུ་ཤེས། །དེ་ཉིད་སྟོང་པ་བསྒོམ་པ་ཡིན། །བདེ་དང་ཡིད་བདེ་གང་ཡིན་ལས། །དེ་ཡི་ རང་བཞིན་སྟོང་ཤེས་ན། །གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་དོན་མེད་ཡིན། །ཆུ་ནི་དང་བར་གྱུར་པ་ལས། །ཉ་དག་མྱུར་དུ་འཕར་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་སྟོང་གསལ་རང་བཞིན་ལས། །སྣ་ཚོགས་ཤེས་པ་ལྡང་ཞིང་འགག །སྣེད་བཅུད་བདེ་ཆེན་རྒྱས་བཏབ་པས། །སེམས་ཀྱི་གླང་པོ་ཡན་བཏང་ཡང༌། །གནས་མ་རྙེད་ནས་ལྡོག་པར་འགྱུར། །དངོས་པོ་གསལ་བ་མཐོང་ན་ཡང༌། །དེ་དེ་བདེ་བས་རྒྱས་བཏབ་ནས། །གཡེང་བ་ཉིད་ཀྱང་གཡེང་བ་མིན། །སྤྱོད་ལམ་རོ་མཉམ་ཡིན་ཤེས་ནས། །འགྲོ་བ་ཉིད་ནི་འགྲོ་འོང་མེད། །རྒྱུ་འབྲས་མེད་ཀྱང་རྒྱ
Chinese
是乐受吗？ 是安住时身体的触受吗？ 是安住时意识的法吗？ 觉知的智慧是离分别的。 分别的生起和灭亡， 由自证二者体验， 因此，离分别而现前成立。 任何离分别的意义， 依靠感受乐受， 修习则成为使者的道。 任何最初无分别， 被称为喜。 离分别大乐第二者， 被称为胜喜。 那是身体的乐受， 从悦意的境而生。 离分别第三者， 被称为俱生喜， 是意识的现量乐受。 远离所取能取垢染， 体验而生起明clearness的是， 被称为自证大乐。 任何被分别间隔， 喜乐的等持变坏， 从四手印的境中， 由感受乐受而生起， 具有因缘聚合的力量， 不会因有分别而生起。 因此，从乐受的等持中， 瑜伽士安住于意， 应修习无二大乐。 任何从乐受的等持中， 安住心是止。 因此，喜和胜喜， 以及俱生喜虽然殊胜， 也不超出止住心， 只是身和意的乐受。 以大乐的意义印持， 则会成为殊胜胜观。 任何对于具有乐性的法， 成立空性是什么， 认为是俱生喜， 那是随念修习的道。 是各别分别的瑜伽， 也没有体验大乐。 从光明乐受的海洋中， 喜乐应知是波涛的方式。 那即是修习空性。 从乐和意乐任何一者中， 如果了知它的 自性是空性， 那么，因明等等没有意义。 如同水变为最初时， 鱼迅速跳跃一样， 同样，从空明自性中， 各种觉知生起又灭亡。 以精髓大乐印持， 虽然放纵心的象， 却因没有找到住处而返回。 即使见到显现的事物， 也以乐受印持它， 那么，即使散乱也不是散乱。 了知行住是味等性后， 行走本身没有来去。 虽然没有因果，却
English
Is it the feeling of pleasure? Is it the touch of the body while dwelling? Is it the dharma of the mind while dwelling? The wisdom of knowing is free from conceptualization. Since the arising and ceasing of conceptualization, Is experienced by self-awareness, Therefore, it is manifestly established by being free from conceptualization. Whatever that meaning free from conceptualization is, Relying on the feeling of pleasure, Meditating becomes the path of the messenger. Whatever is initially without conceptualization, Is said to be joy. The second great bliss free from conceptualization, Is said to be supreme joy. That is the pleasure of the body, Arising from a pleasing object. The third free from conceptualization, Is said to be co-emergent joy, It is the manifest pleasure of the mind. Being free from the defilement of grasping and being grasped, The arising of clarity through experience, Is said to be self-aware great bliss. Whatever is interrupted by conceptualization, The samadhi of joy and bliss deteriorates, From the objects of the four seals, Having arisen from the feeling of pleasure, Possessing the power of the accumulation of causes and conditions, It will not arise due to having conceptualization. Therefore, from the samadhi of pleasure, The yogi, placing his mind, Should meditate on non-dual great bliss. Whatever, from the samadhi of pleasure, Placing the mind is quiescence. Therefore, joy and supreme joy, And co-emergent joy, although excellent, Do not transcend the mind of quiescence, They are merely the pleasure of body and mind. If sealed with the meaning of great bliss, It will become superior insight. Whatever establishing emptiness is, For a dharma that has the nature of pleasure, Thinking it is co-emergent joy, That is the path of subsequent thought meditation. It is the yoga of individual conceptualization, And there is no experience of great bliss. From the ocean of luminous bliss, Joy and bliss should be known as the manner of waves. That itself is meditating on emptiness. From whatever pleasure and mental pleasure there is, If one knows its Nature to be emptiness, Then, logic and so on are meaningless. Just as when water becomes initial, Fish quickly leap, Likewise, from the nature of empty clarity, Various cognitions arise and cease. Sealing with the essence of great bliss, Although the elephant of the mind is let loose, It will return because it has not found a place to dwell. Even if one sees manifest objects, If one seals it with pleasure, Then, even distraction is not distraction. Knowing that conduct is of equal taste, Walking itself has no coming and going. Although there is no cause and effect, yet