Tibetan
ད་གསལ་བར། །ཤེས་ན་དེ་ཚེ་ཉིད་ན་འགགས། །གཉེན་པོའི་རྒྱལ་པོ་མངོན་སུམ་ཡིན། །གཅིག་དང་དུ་བྲལ་གཏན་ཚིགས་རྣམས། །འོད་གསལ་ཤེས་ན་དགོས་པ་མེད། །གླང་པོ་དངོས་སུ་རྙེད་གྱུར་ནས། །གླང་པོའི་རྗེས་ནི་ཚོལ་བྱེད་དམ། །བདེ་ཆེན་དེར་སྣང་མངོན་སུམ་ལ། །ལུས་དང་རྗེས་དཔག་བཙལ་མི་དགོས། །མྱོང་བ་དངོས་པོའི་གཤིས་ཡིན་པས། །ཆད་པར་ལྟ་བའི་དོགས་པ་མེད། །གང་ལ་དེའོ་མི་སེམས་པས། །སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡི་དོགས་པ་མེད། །སྣོད་བཅུད་བདེ་ཆེན་རྒྱས་གདབ་པས། །ཉོན་མོངས་དགྲ་ལས་ལྡང་དོགས་མེད། །ལས་ལ་བྱེད་དོ་བྱའོ་ཞེས། །དགེ་སྡིག་གང་ལའང་མི་སེམས་ཤིང༌། །རྨི་ལམ་ལས་ཁྱད་མེད་པས། །ངན་སོང་གསུམ་གྱི་དོགས་པ་མེད། །གང་དང་གང་ལ་སེམས་པ་ན། །བདེ་ཆེན་དེར་སྣང་ངོ་ཤེས་ན། །གཉེན་པོ་གཞན་ཞིག་བཙལ་མི་དགོས། །བྱ་བ་བཏང་བའི་སེམས་ཉིད་ནི། །ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་རྣམ་པར་གནས། །ཇི་ལྟར་ཆུ་ལ་ཆུ་གཞག་དང༌། །ཇི་ལྟར་མར་ལ་མར་བཞིན་དུ། །རང་གིས་རང་གི་ཡེ་ཤེས་ནི།། ལེགས་མཐོང་གང་ཡིན་འདི་ཕྱག་ཡིན། །དེ་ཉིད་གཉིས་མེད་མཆོད་པ་ཡིན། །གཉེན་པོ་སྟོང་ཉིད་ལྟ་བ་འདི། །སྡིག་པ་བཤགས་པའི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། །མེ་དང་གྲང་བའི་རེག་པ་བཞིན། །བདེ་སྟོང་མངོན་སུམ་འདི་དང་འགལ། །རྗེས་སུ་ཡི་རང་ལ་སོགས་དང༌། །ཆོས་སྤྱོད་སྡོམ་ པའི་ནང་ནས་ཀྱང༌། །དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་འདི་མཆོག །སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་མཐོང་སྟེ་མཆོག །དཀྱིལ་འཁོར་སྦྱིན་སྲེག་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི། །ནང་ན་བདེ་ཆེན་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག །གང་དང་གང་ལ་བློ་གཞག་པ། །དེ་དང་དེ་ནི་བདེ་ཆེན་དུ། །ཤེས་ན་མལ་ཆ་སྟན་དག་དང༌། །གཡོག་འཁོར་གཉེན་བཤེས་སྣང་བ་ཀུན། །བདེ་ཆེན་ཤེས་པ་བསྒོམས་པས་ཆོག །སྣོད་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་ཡིན་ལ། །བཅུད་ནི་ལྷ་དང་ལྷ་མོ་ཡིན། །འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་བདེ་གཤེགས་དྲུག །དམྱལ་བའི་འཇིག་རྟེན་བདེ་བ་ཅན། །ཡི་དགས་དུད་འགྲོ་བདེ་ཆེན་གྱི། །ངང་དུ་ཤེས་པ་ལྷ་ཡི་སྐུ། །སེམས་ལ་བཀག་པ་མེད་པ་ཉིད། །གཉེན་པོ་མཆོག་ཏུ་ཁོ་ཡིས་མཐོང༌། །དཔེར་ན་རྨི་ལམ་གནས་སྐབས་ན། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་སྣང་བ་ཀུན། །སད་པར་གྱུར་པ་རོ་གཅིག་ལྟར། །དེ་བཞིན་འཁོར་བའི་བདེ་སྡུག་ཀུན། །སྐྱེ་མེད་ངང་དུ་མཉམ་པས་ན། །རྣལ་འབྱོར་སེམས་ལ་བླང་དོར་མེད། །དགྲ་སྡང་རྨི་ལམ་འདྲར་ཤེས་ནས། །ཆགས་སྡང་གཉེན་པོ་བསྒོམ་མི་དགོས། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་ན། །ཆོས་ཉིད་གཞན་དུ་བསྒོམ་མི་དགོས། །དུས་གསུམ་ཁམས་གསུམ་ཐ་སྙད་དུ། །བེམས་པོ་གློ་བུར་ཡིན་ཤེས་ན། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བཅོས་མི་དགོས། །སྐྱེ་འགག་ནམ་མཁའི་སྐྲ་ཤད་བཞིན། །སྔ་ཕྱི་སྐྱེ་བས་སྟོང་པས་ན། །མ་སྐྱེས་ཞེས་སུ་བསྒོམ་པ་མེད། །རྒྱལ་པའི་ཐུགས་གཞི་རྟོག་མེད་ལ། །སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཞེས་སུ་བསྒྲགས། །གཉེན་པོ་སྤང་བྱ་དབྱེར་མེད་ཀྱི། །དོན་ལ་བྱ་བཙལ་མེད་པ་ཉིད། །བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པའི་མཆོག །དཔེར་ན་མི་འགའ་བཙོན་བྱས་ན། །དེ་ལ་འབད་རྩོལ་གྱིས་འབྲོས་ལ། །དེ་ཉིད་བརྩོན་པར་གཏད་ནས་ནི། །འབད་རྩོལ་མེད་པར་གནས་པ་བཞིན། །ཉོན་མོངས་འབད་པས་བཀག་ཀྱང་ནི། །ཆེད་ཀར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ། །དེ་ཉིད་བདག་ཉིད་ལྕགས་བཀྲོལ་ནས། །ཡུལ་ལ་རང་དགའ་བཏང་ན་ནི། །རང་གི་ངང་གིས་རྟོག་མེད་སྐྱེ། །དེས་ན་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡིན། །འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པར་གསུངས། །བླུན་པོ་ཡོད་མེད་སྡུག་བསྔལ་ཀྱང༌། ། གདོད་ནས་སྐྱེ་བ་མ་མྱོང་ལ། །མཁས་པ་འགག་པ་སེམས་ལ་མེད། །ཆེད་ཀར་གཉེན་པོ་བསྒོམ་མི་དགོས། །རྣལ་འབྱོར་ནང་དུ་ཁ་བལྟས་ལ། །སེམས་ལས་མ་གཏོགས་མྱོང་མེད་པས། །སྣང་སྲིད་རྟག་དང་མི་རྟག་ལ། །བཀག་པ་དང་ནི་སྒྲུབ་པ་མེད། །སེམས་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཤེས་ན། །མྱ་ངན་འདས་པ་བསྟན་མི་དགོས། །གལ་ཏེ་ཆགས་སྡང་སྐྱེས་གྱུར་ཀྱང༌། །གཉེན་པོ་མི་སྡུག་བྱམས་སོགས་ནི། །འགྲོ་བའི་སེམས་རྒྱུད་གཉིས་མི་འཆང༌། །ཇི་ལྟར་སྤྲིན་ནི་སྣ་ཚོགས་དག །ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་ཐིམ་པ་ལྟར། །དངོས་པོ་འོད་གསལ་གློ་བུར་བཅས། །ཕྱིས་ནི་རང་གི་ངང་འགགས་ན། །གཉེན་པོ་དག་ནི་སུ་ལ་བསྒོམ། །མ་རིག་འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས། །སེམས་ལ་སྨིག་རྒྱུ་བཞིན་སྣང་ན། །མི་མཁས་སྨིག་རྒྱུ་འཚོས་པ་བཞིན། །གཉེན་པོ་བསྒོམ་པ་ཀྱེ་རེ་མཚར། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ། །སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱང་མི་བརྟན་ན། །གློ་བུར་རྟག་པར་ག་ལ་འགྱུར། །དེ་བས་གཉེན་པོ་མི་བསྒོམ་སྟེ། །གཉེན་པོ་མེད་ཅིང་བསྒོམ་པའང་མེད། །མཚན་མར་མི་འཛིན་རྣལ་འབྱོར་བ། །འདི་དང་འདི་འགའ་སེམས་པ་མེད། །འགྲིབ་པ་མེད་ཅིང་འགག་པ་མེད། །འདུ་མི་བྱེད་པ་ནམ་མཁའ་འདྲ། །འདུ་ཤེས་ལས་བྱུང་ཏིང་འཛིན་སྐྱོན། །འདུ་མི་བྱེད་ཅེས་སེམས་པ་མེད། །མངོན་སུམ་རྟོག་བྲལ་རྒྱུན་བསྲིངས་ནས། །བསྒོམས་སོ་ཞེས་སུ་ཐ་སྙད་འདོགས། །རྟོག་མེད་ཡེ་ནས་སྐྱེ་ན་ཡང༌། །སྒྲོ་འདོགས་སེལ་བ་བསྒོམ་པ་ཡིན། །བཅོས་མེད་རང་གསལ་མ་བྱས་ན། །ནན་གྱིས་མི་རྟོག་བསྒོམས་གྱུར་ཀྱང༌། །མི་རྟོག་པན་ཡིད་སྒྲིབ་པའི་རྒྱུ། །དཔེར་ན་སྨན་ཉིད་མ་ཞུ་ན། །ནད་ཀྱི་ན
Chinese
现在清楚地，如果认识到，那时当下就止息。对治之王是现量。一与多分离的理证们，如果认识到光明，就没有必要。大象真实寻得后，还会寻找大象的足迹吗？大乐显现的现量中，不需要寻找身体和比量。体验是事物的自性，因此没有断灭的顾虑。对任何事物都不作意，因此没有增益的顾虑。器情大乐充满，因此没有烦恼从敌人处升起的顾虑。对于业，做或者要做，善恶都不作意，和梦没有差别，因此没有三恶道的顾虑。对于任何事物作意时，如果认识到大乐显现，就不需要寻找其他的对治。放下作为的心性，自然任运而安住。如水注入水中，如油注入油中一样，自己认识自己的智慧，任何善见都是大手印。那无二就是供养。对治空性见，是忏悔罪恶的殊胜方法，如火与寒冷的触感一样，与乐空现量相违。随喜等等，以及行持佛法戒律中，胜义菩提心是殊胜的。现量见到空性是殊胜的。坛城火供念诵中，大乐坛城是殊胜的。对任何事物专注，那事物就是大乐。如果认识到，床垫坐垫等，侍者眷属亲友一切显现，以大乐之识来修持就足够了。外器是宫殿，内情是本尊和本母。六道众生是六如来。地狱的世界是极乐世界。饿鬼畜生是大乐的，状态中认识到是天神的身体。对心没有禁锢，他见到殊胜的对治。例如在梦境中，快乐和痛苦一切显现，醒来时如同一味。同样轮回的乐和苦，在无生状态中平等，瑜伽士的心没有取舍。如果认识到怨敌如梦，就不需要修持贪嗔的对治。如果完全认识心的自性，就不需要修持其他的法性。三时三界名言中，物质是偶
English
Now clearly, if recognized, it ceases in that very moment. The king of antidotes is directly perceived. The reasons for separation from one and many, if luminosity is recognized, there is no need. Once an elephant is truly found, would one still search for the elephant's footprints? In the direct perception of great bliss, there is no need to search for the body and inference. Experience is the nature of things, so there is no fear of annihilation. Since one does not conceptualize about anything, there is no fear of superimposition. Since the vessel and essence are filled with great bliss, there is no fear of afflictions arising from the enemy. Regarding actions, doing or to be done, one does not conceptualize about good or bad, and since it is no different from a dream, there is no fear of the three lower realms. When conceptualizing about anything, if one recognizes the appearance of great bliss, there is no need to search for another antidote. The very nature of mind that has abandoned activity abides perfectly in spontaneous accomplishment. Just as water is placed in water, just as butter is in butter, one's own wisdom recognizing itself, whatever is well seen is the Mahamudra. That very non-duality is the offering. The antidote of emptiness view is the supreme method of confessing sins, like the touch of fire and cold, it contradicts the direct perception of bliss and emptiness. Among rejoicing and so forth, and the practice of Dharma vows, the ultimate Bodhicitta is supreme. Directly seeing emptiness is supreme. Among mandala fire offerings and recitations, the great bliss mandala is supreme. Whatever one focuses the mind on, that is great bliss. If recognized, bedding, cushions, and so on, attendants, relatives, friends, all appearances, it is enough to meditate with the knowledge of great bliss. The outer vessel is the palace, the inner essence is the deities and consorts. The six types of beings are the six Sugatas. The world of hell is the Land of Bliss. Hungry ghosts and animals are in the state of great bliss, recognizing it as the body of a deity. There is no restriction on the mind, he sees the supreme antidote. For example, in the dream state, all appearances of happiness and suffering, when awakened, are of one taste. Likewise, all the happiness and suffering of samsara are equal in the unborn state, so the yogi's mind has no acceptance or rejection. Knowing enemies and hatred as dreamlike, there is no need to meditate on the antidotes to attachment and aversion. If one fully knows the nature of mind, there is no need to meditate on other dharmata. In the terminology of the three times and three realms, matter is acciden
Chinese
若知本然性，心之自性无需修。生灭如虚空发丝，前后生皆空故，无须修持无生义。如王之本性无分别，宣说无生之体性。对治与所断无分别，无须于义作取舍。修持大平等最为殊胜，譬如有人被囚禁，竭力尝试以逃脱，若将精进交付于此，便如安住于无勤中。纵然以精进止息烦恼，亦必特意生起，若能自身解脱铁链，随意放任于境中，自性便自然生起无分别。因此善巧方便者，宣说果为道用。愚者有无皆痛苦， 本初未曾经历生，智者灭尽心无忧。无需特意修对治。瑜伽士内观自心，除心之外无所体验，显现世间恒常与无常，无有止息与成立。若知心即是智慧，无需指示寂灭处。纵然生起贪嗔等，对治不净慈爱等，有情心续不执二。如是种种之云彩，融入虚空之界中。事物光明与倏忽，之后自性即止息，对治当为谁修持？因无明错乱之习气，心如阳焰般显现，如愚者追逐阳焰般，修持对治诚稀奇。心之自性本光明，生起亦不坚固者，倏忽如何能恒常？因此无需修对治，无有对治亦无修持。不执著相之瑜伽士，不思此与彼任何事。无有减损亦无止息，不作意如虚空。由作意所生之禅定乃过患，不作意亦不思。于现量离念中持续，称之为修持。纵然无分别本自生，遣除增益即是修。若未曾不作伪任运自明，纵然勉强修持无分别，无分别反成意之障。譬如药物若未消化，反成病之因。
English
If you know the natural state, The mind's nature needs no mending. Arising and ceasing are like hairs in the sky, Since before and after arising are empty, There's no need to meditate on the unborn. Like a king's mind, without concepts, It's proclaimed as the nature of no birth. Antidotes and what is to be abandoned are inseparable, There's no need to seek or reject in meaning. Meditating on great equanimity is most supreme, Like some people being imprisoned, Striving to escape with effort, If diligence is entrusted to this, It's like abiding in non-effort. Even if afflictions are stopped with effort, They will surely arise intentionally, If one can unlock the chains oneself, And freely let go in the environment, Non-conceptualization will naturally arise. Therefore, the skillful in means, Say to use the result as the path. Foolish ones suffer whether there is or isn't, Never having experienced birth from the beginning, Wise ones have no sorrow in their minds when ceasing. There's no need to intentionally practice antidotes. The yogi looks inward at their own mind, Since there's no experience other than the mind, Appearance and existence, constant and impermanent, Have no stopping or establishing. If you know that the mind is also wisdom, There's no need to indicate the state of nirvana. Even if attachment and aversion arise, Antidotes like ugliness and love, Sentient beings' minds don't hold to duality. Just as various clouds, Dissolve into the realm of space. Things, luminosity, and suddenness, Later, their nature ceases on its own, For whom should antidotes be practiced? Due to the habitual patterns of ignorance and delusion, The mind appears like a mirage, Like fools chasing after mirages, Practicing antidotes is truly strange. The mind's nature is inherently luminous, If arising itself is also unstable, How could suddenness ever be constant? Therefore, there's no need to practice antidotes, There's no antidote, and no practice either. The yogi who doesn't grasp at characteristics, Doesn't think about this or that at all. There's no diminishing and no ceasing, Non-intentionality is like space. Samadhi arising from intentionality is a fault, There's no thinking of non-intentionality. Continuously sustaining manifest non-conceptuality, Is called meditation. Even though non-conceptuality is naturally born, Removing superimpositions is meditation. If you haven't made it unfeigned, self-illuminating, Even if you forcefully meditate on non-conceptuality, Non-conceptuality becomes a cause of obscuring the mind. For example, if medicine isn't digested, It becomes a cause of disease.