Tibetan
གནས་པ་བསྡུས་པ།ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ། གནས་པ་བསྡུས་པ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། །སྠི་ཏི་ས་མུཙྪཱ་ཡ། བོད་སྐད་དུ། གནས་པ་བསྡུས་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རྡོ་རྗེ་བྱེ་དྲག་སྨྲ་རྣམ་རིག །དབུ་མའི་རིམ་བཞིན་གསལ་བ་ཡི། །ཆོས་དང་གང་ཟག་བདག་མེད་ལ། །བཏུང་དེ་དེ་ཉིད་བཤད་པར་བྱ། །ཁ་ཅིག་གང་ཟག་ཅེས་བྱ་སྨྲ། །རྟག་མིན་མི་རྟག་མ་ཡིན་ཟེར། །ནམ་མཁའ་དང་ནི་འགོགས་པ་གཉིས། །འདུས་མ་བྱས་གསུམ་རྟག་པ་ཡིན། །འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་སྟེ། །འགྲོ་བ་ཕུང་པོ་ལྔ་བདག་ཉིད། །སྲིད་པ་སྡུག་བསྔལ་ བདེན་པ་སྟེ། །དེ་ནི་འབྲས་བུ་ཤེས་པར་བྱ། །རྒྱུ་ནི་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་སྟེ། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་བདག་ཉིད་དོ། །བདེན་པ་དེ་གཉིས་ཟག་བཅས་ཏེ། །ཕྱི་མ་གཉིས་ནི་ཟག་པ་མེད། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་ཡོངས་ཟད་ནས། །ཤིན་ཏུ་འང་འགོགས་པར་གྱུར་པ་ན། །དམ་པའི་རྣམ་ཐར་མངོན་སུམ་དོན། །ཞི་བ་སྡུག་བསྔལ་ཟད་བ་ཡིན། །འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་དེ་ནི། །གོམས་པས་ངེས་པར་འབྱིན་པའི་མཆོག །ཡང་དག་བསྟན་པ་ལ་སོགས་ཞེས། །ཡན་ལག་བརྒྱད་ལམ་ཐུབ་པས་གསུངས། །དེ་ཉིད་ཉན་ཐོས་མྱ་ངན་འདས། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྒོམ་པ་ཡང༌། །ལུང་བསྟན་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར། །རང་གི་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱིས། །དོན་མངོན་བྱས་ནས་མྱ་ངན་འདས། །ལྷག་མར་བཅས་པའི་ལུས་ཀྱིས་སུ། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེ་ཀུན་ནས། །བདག་དང་གཞན་དོན་ནུས་པ་ཉིད། །རང་གི་འདོད་པ་བསྟེན་ནས་སུ། །མར་མེ་ལྟར་ཡོངས་མྱ་ངན་འདས། །འདི་ནི་འབྲིང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཏེ། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་གནས་པའོ། །ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས། །འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ། །དེ་དག་བདག་མེད་པ་རུ་ནི། །ཡང་དག་ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས། །དམ་པའི་ཤེས་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཚུལ། །མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་དཔག་སྟེ། །ཡུལ་གྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ། །མངོན་སུམ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། །ཡུལ་དང་དུས་ནི་ཉི་ཚེ་བ། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་དང་སྐད་ཅིག་མས། །དོན་གྱི་བྱ་བ་ནུས་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཉིད་དོན་དམ་དངོས་པོ་ཡིན། །ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་ལྟ་ཞོག་གི །བྱ་བའི་དོན་ཀུན་འདོད་པ་ཡིས། །ཚད་མའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་སུ། །དེ་ཉིད་འདིར་ནི་ཡོངས་སུ་བརྟག །འདི་ལྟར་བུམ་པ་ལ་སོགས་གཟུགས། །རྟག་ཏུ་དོན་གྱི་བྱ་བྱེད་པ། །སོ་སོའི་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ལ། །རང་གི་དངོས་པོ་ཉིད་བྱེད་པའོ། །བྱ་བའི་དོན་གཅིག་བྱས་ནས་ནི། །དེ་ཉིད་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ། །བྱེད་བ་བྱེད་པར་མི་སྦྱོར་ཏེ། །བྱས་ན་དེ་ཉིད་གཞན་དུ་འགྱུར། །སྔ་མའི་རང་བཞིན་རྣམ་ཀུན་དུ། །སྐད་ཅིག་གཞན་གྱི་རྗེས་མི་འཇུག །སྐད་ཅིག་མ་ཡི་རྒྱུན་འདྲ་བས། །མངོན་ ཤེས་ལ་སོགས་སོ་སོར་གནས། །ད་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱུར་པའི་དོན། །ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་དེ་བཞིན་ཡང༌། །དེ་ནི་རྣམ་པར་གཅོད་པ་སྟེ། །མངོན་སུམ་ལས་བྱུང་བསྒོམ་པ་ཡིན། །སྣང་བ་རྣམ་པར་ཉམས་ནས་ནི། །རྒྱུད་གཞན་དགོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །བསྐྱེད་པ་གཞན་ནི་འཇིགས་པས་ནི། །རང་རིག་རྒྱུ་ཡིས་ཉམས་པར་འགྱུར། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་ནི་འདུས་པ་ལས། །རགས་པའི་གཟུགས་སུ་མཐོང་བ་ཡི། །ལུས་ལ་ཤིང་དང་ས་ལ་སོགས། །རགས་པ་ཅུང་ཟད་གཅིག་པ་མིན། །ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་བདེ་དང་སྡུག །བུམ་པ་ལ་སོགས་སོ་སོར་རོ། །གཅིག་ལ་བསྐྱོད་དང་དམར་བས་སུ། །ཀུན་བསྐྱོད་པ་དང་དམར་པོར་འགྱུར། །གཅིག་ལ་གཡོ་བར་གྱུར་པ་ཡིས། །ལུས་ཀུན་ཁྱབ་འགྱུར་དེ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ཆ་ཤས་བསྐྱོད་སོགས་པས། །ཡན་ལག་ཅན་ལ་མིན་ཞེ་ན། །ཡན་ལག་ཅན་ཉིད་མི་བསྐྱོད་ན། །ཇི་ལྟར་ཡུལ་གཞན་ཐོབ་པར་འགྱུར། །རྡུལ་ཕྲན་འདུས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི། །སྣང་བ་སྐད་ཅིག་གང་ཡིན་པ། །ཤེས་པ་རང་གི་རྣམ་པ་ནི། །སྐྱེས་པས་ཡུལ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར། །དེ་ཉིད་ཙམ་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱིས། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་མིན་ཏེ། །ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པས། །རྒྱུ་ནི་དབང་པོ་དང་མཉམ་འགྱུར། །ཕྱེད་དང་མ་ཕྱེད་རྣམ་བརྟགས་པས། །ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་སྐྱེས་དོན་མེད། །བེམས་པོ་བེམས་མིན་རྣམ་བརྟགས་པས། །ཀུན་ནས་སྐྱེ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་ཡང༌། །འདི་ལ་བློ་དང་ལྡན་པས་བསྒོམ། །ཡང་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །ཚོགས་མ་རྫོགས་ན་ཡོད་མ་ཡིན། །མངོན་དུ་བྱེད་པ་མི་བྱ་སྟེ། །བྱས་ན་ཐེག་པ་དམན་པར་གྱུར། །ཟབ་མོའི་རིམ་ལ་གོམས་པ་ཡིས། །བྱང་ཆུབ་རྩ་བ་སྙིང་རྗེ་ཡིན། །སྙིང་རྗེ་རྩ་བ་རབ་སྦྱོར་བས། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའང་དེ་བཞིན་ཏེ། །ཐེག་ཆེན་རིམ་པས་གོམས་པ་ཡིས། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཅིས་མི་འགྱུར། །གཞན་དུ་མདོ་སྡེ་པས་རྟོགས་པའི། །བློ་དེ་ཇི་ལྟར་ཐེག་ཆེན་ཡིན། །གང་ཕྱིར་དབུ་མ་དང་བྲལ་བས། །དེ་ལའང་སངས་རྒྱས་ཡོད་མ་ཡིན། ། གནས་པ་ཙམ་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས། །ཐེག་པ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཤེས་རབ་འབའ་ཞིག་དགྲ་བཅོམ་དང༌། །དབུ་མ་པས་ཀྱང་མཐོང་བའོ། །ཐེག་ཆེན་སྙིང་རྗེ་སྦྱོར་བ་ལས། །སྦྱིན་སོགས་ལམ་ནི་ལྷག་པར་འགྱུར། །སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་བདེན་པ་རྣམས། །གནས་པའི་དབྱེ་
Chinese
《住品略释》俱生金刚著 住品略释 俱生金刚著 印度语：Sthiti Samuccaya。藏语：住品略释。顶礼薄伽梵吉祥妙金刚！ 金刚分别语，中观次第明，于法及有情，无我当宣说。 有说名为有情者，说为非恒亦非断。虚空与及二灭尽，三种无为是常法。一切有为皆无常，众生五蕴即自性。有为痛苦是谛实，当知彼为是果报。因是集起之谛实，业及烦恼即自性。此二谛实是有漏，后二谛实是无漏。业及烦恼皆尽已，若成极度之灭尽，圣者解脱现证义，寂灭痛苦即灭尽。圣道八支即是彼，串习定能生胜慧，正见等说八支道，能仁如是宣说了。彼即声闻之涅槃，独觉之禅定亦然，不待授记之言教，由自先前之愿力，现证义后而涅槃。以余留之身躯故，大士夫彼由一切，自他利益有能力，依于自己之意愿，如灯火般而涅槃。此是中等之佛陀，此是分别说者之住品。蕴、界与处等诸法，一切有为皆刹那。彼等无我之体性，当作为正知之境。圣者之识以二种，现量以及以比量，于境之自相之上，现量隐蔽而成办。境与时乃暂时性，极微尘与刹那性，为能成办义利故，彼即胜义之事物。虚空等等且莫说，由欲一切事业义，既已作为量之境，彼即于此而观察。如此瓶等之色法，恒常成办义利事，于各自之刹那中，即能成办自事物。既已成办一事业，彼即不能再成办。
English
Abridged Exposition on Abiding, by Sahajasrivajra Abridged Exposition on Abiding By Sahajasrivajra In the language of India: Sthiti Samuccaya. In the language of Tibet: Abridged Exposition on Abiding. Homage to the Bhagavan, glorious Manjuvajra! I shall explain the essential points concerning the absence of self in phenomena and beings, which are the Vajra Distinct Utterances, clarifying the stages of the Middle Way. Some say there is such a thing as a 'being,' asserting it is neither permanent nor impermanent. Space and the two cessations, these three unconditioned things are permanent. All conditioned things are impermanent; sentient beings are of the nature of the five aggregates. Existence is the truth of suffering; know that to be the result. The cause is the truth of origination; it is of the nature of actions and afflictions. These two truths are tainted; the latter two are untainted. When actions and afflictions are completely exhausted, and one has attained utter cessation, the noble liberation is directly realized; peace is the exhaustion of suffering. The noble eightfold path is supreme, for through familiarity, it certainly brings forth wisdom. 'Right view,' and so forth, the eightfold path was taught by the capable one. That is the nirvana of the Hearers. The meditation of the Solitary Buddhas, too, without relying on prophecies, through their own previous aspirations, having realized the meaning, they pass into nirvana. With a body that remains, those great beings are capable of benefiting themselves and others in every way, relying on their own wishes, they pass into nirvana like a lamp. This is the middling Buddha; this is the abiding of the Distinct Utterers. The aggregates, elements, and sense bases, all conditioned things are momentary. Those things, being without self, are made the object of correct knowledge. The knowledge of the noble ones is of two kinds: direct perception and inference. With respect to the characteristics of objects, direct perception is obscured. Objects and time are ephemeral, infinitesimal particles and moments. Because they are capable of performing the function of meaning, they are truly ultimate entities. Let alone space and so forth, by desiring all the functions of activity, having made them the object of valid cognition, they are thoroughly examined here. Thus, forms such as pots always perform the function of meaning; in each of their moments, they perform their own entity. Having performed one function, they do not perform it again.
Chinese
不应作意执著，若执著则会变异。先前之自性，于一切时，不随逐其他刹那。刹那之流相似故，现识等各自安住。如今现量所成之义，如是亦完全断除。此乃是分别断除，是从现量所生之修习。显现完全衰损后，并非安置其他相续，生起其他乃因怖畏之故，自证之因会衰损。极微尘聚集，显现为粗大之色，如身体、树木、土地等，粗大者并非稍微相同。如是，乐与苦，瓶等亦各自不同。一者动摇和红色，一切皆动摇和变红。一者变为动摇，身体一切遍布变动，亦是如此。然而，部分动摇等，对于有支分者并非如此，若有支分者不动摇，如何能获得其他境域？微尘聚集，外境之显现，无论为何刹那，识之自相，生起即获得境。仅以彼之行境，不能获得一切智，依赖于一个集合，因与根识相同。以半与非半分别观察，识之差别生起无意义。以有实体与无实体分别观察，从一切生起皆不存在。圣者之四圣谛，亦以具慧者于此修习。圆满菩提心，若未圆满积聚则不存在。不应显现，若显现则会变成小乘。串习甚深之次第，菩提之根本是慈悲。慈悲之根本是善加结合，分别说者亦是如此，以大乘次第串习，为何不能变成圆满菩提？否则，经部师所证悟之，彼智慧如何是大乘？因为远离中观，彼亦无有佛。仅以安住之差别，无法确定乘，唯有智慧阿罗汉和中观者亦能见。大乘慈悲结合后，布施等道更为殊胜。痛苦等真谛，安住之差别
English
One should not apply to make attachments, for if one does, it will change. The previous nature, at all times, does not follow other moments. Because the stream of moments is similar, manifest consciousness and so forth each abide separately. Now, the meaning that has become manifest, likewise, is also completely cut off. This is the discriminating cutting off, it is the cultivation arising from the manifest. After the appearance has completely deteriorated, it is not placing another continuum, the arising of another is because of fear, the cause of self-awareness will deteriorate. From the aggregation of minute particles, what is seen as a coarse form, such as the body, trees, and earth, the coarse are not even slightly the same. Likewise, happiness and suffering, pots and so forth are also each different. By one moving and being red, all move and become red. By one becoming moving, the entire body becomes pervaded by movement, it is likewise. However, if it is said that by the movement of parts and so forth, it is not so for the possessor of limbs, if the possessor of limbs does not move, how will other realms be obtained? By the aggregation of minute particles, whatever moment the appearance of the external world is, the self-aspect of consciousness, by arising, obtains the object itself. By the sphere of activity of just that, omniscience is not obtained, because it depends on one assembly, the cause becomes the same as the sense faculty. By analyzing half and not half, there is no point in the arising of the distinction of consciousness. By analyzing substance and non-substance, there is no arising from all. The four noble truths of the noble ones, are also cultivated here by those with intelligence. Perfect complete Bodhicitta, if the accumulation is not complete, it does not exist. One should not make it manifest, if one makes it manifest, it will become Hinayana. By becoming accustomed to the profound stages, the root of Bodhi is compassion. The root of compassion is well-combined, the Vaibhashikas are also the same, by becoming accustomed to the stages of Mahayana, why would one not become perfect Bodhi? Otherwise, how is the wisdom realized by the Sutrantikas Mahayana? Because it is separated from Madhyamaka, there is also no Buddha in that. Just by the difference of abiding, there is no certainty of vehicle, only wisdom is seen by the Arhat and the Madhyamikas as well. After combining Mahayana compassion, paths such as generosity become even more superior. Truths such as suffering, the distinction of abiding