Tibetan
པ་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ལམ་གང་གིས་རྗེས་སུ་བཅིངས་པར་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས། དེ་ཉིད་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་རྣམས་ཆོས་བསྟན་པར་མཛད་དེ། ཇི་ཡུལ་གང་ གིས་འདི་ལྟར་འཁོར་བར་བཅིང་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་དེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་དེ་ལྟར་སྤྱོད་པར་བྱ་སྟེ། སྲིད་པ་འདི་ཉིད་ཡོངས་ཤེས་པ། །མྱ་ངན་འདས་པར་དེ་བརྗོད་དོ། །ཞེས་སོ། །ཡང་ན་གང་གིས་འཆིང་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་ཞི་བའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་མེ་ཡིས་ཚིག་པ་ལ། །མེ་ཡིས་བསྲོས་པ་འདི་ཡི་སྨན། །དེ་བཞིན་ཆགས་པས་གདུངས་པ་འདིའི། །སེམས་ཅན་ཡུལ་རྟེན་རྟེན་བྲལ་བས། །བྱང་ཆུབ་གནས་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡུལ་འདི་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་འཁོར་བ་ཡིན་པ་ལས་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་བས་ན་གྲོལ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར། འཁོར་བ་གཞན་ལྷག་པ་གཞན་ཅི་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་འདི་ལས་གྲོལ་བ་འབྱུང་བར་མི་རིགས་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་འདི་ལྟར་གང་གིས་བཅིངས་པ་དང་གྲོལ་བ་གཉིས་ཀྱང་རྒྱུ་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་བྱ་བའི་རིགས་པ་འདི་གང་ཡིན། འདི་དག་ནི་གཅིག་གིས་གཅིག་བསལ་བའི་ཕྱིར། བསལ་པ་འདིས་རྒྱུ་གཅིག་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་མེ་ནི་གྲང་བའི་བྱ་བ་ཡང་མི་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དོན་དུ་རྒྱུ་སྣ་ཚོགས་ལེན་པར་བྱེད་པར་ཡང་ག་ལ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །ཡུལ་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ཉིད་རྒྱུ་གཉིས་སུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཉེས་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཅི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པའི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པ་ལས་འབྲས་བུ་བྱེ་བྲག་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་དངོས་པོ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལས་གྲོལ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པ་ལས་འཆིང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་ཇི་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་ཤེས་པ་དང་མ་ཤེས་པའི་རྒྱུའི་བྱེ་བྲག་ཡོད་དོ། །དེས་ན་ཚོགས་པའི་དབྱེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་འདི་ལྟར་དུག་ནི་སྦྱོར་བ་ཤེས་པས་ཟོས་ན་ནད་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །མ་ཤེས་པས་ནི་འཆི་སྟེ། དེ་བས་ན་ བཅིངས་པ་དང་གྲོལ་བ་ནི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་
Chinese
是故是完全清净之自性。因此，以任何道路所系缚之有情众生，即以彼等世尊大悲之自性者示以正法，如是任何境 以如是系缚于轮回，彼即以彼如实了知彼之自性，而获得成佛。是故彼等如何经历，即应如是行持。此有为法完全知晓，彼即名为寂灭。如是说。又或者，任何系缚者，彼即转为寂静之自性，如火焚烧，以火取暖是此之药。如是此贪欲所逼迫之，有情众生境为所依，离所依，不能安住菩提。是为彼义。此境如是即是轮回，更有何者？是故成为解脱之因故，轮回之外更无余者，不应由此因而生起解脱，以有无因之过失故。是故复次，如是以何系缚与解脱二者亦是因境之理为何？此等以一者遣除一者之故，以遣除此一者，一因是不应理，如是火亦不作寒冷之作用。如是为种种果之义，亦何能取种种因，此是显示之义。境无差别性，不转为二因之过失是有耶？曰：以完全了知与未完全了知之境地获得，而果则转为有差别，如是了知无自性之事物，则成为解脱之因。如是未完全了知自性，则成为系缚，是故如是了知自性与未了知之因有差别。是故以集合之差别性而分成果。譬如此毒药，若以知晓调配而食之，则病可平息。若不晓则死，是故 系缚与解脱是如其自性所说，完全了知。
English
Therefore, it is the very nature of complete purity. Therefore, those sentient beings who are bound by any path, the Blessed Ones, the essence of great compassion, teach the Dharma to them. Like any realm If one is bound to samsara in this way, then by that very means, one fully knows the nature of that very thing, and attains Buddhahood. Therefore, one should act according to how they experience it. This existence is fully known, and that is called nirvana. So it is said. Or, whatever binds one turns into the nature of peace, just as when fire burns, warming oneself with fire is the medicine for it. Likewise, for those tormented by attachment, sentient beings rely on objects, and without reliance, they cannot abide in enlightenment. That is the meaning. What else is there besides this realm being samsara as it is? Therefore, since it becomes the cause of liberation, there is nothing else beyond samsara. It is not reasonable for liberation to arise from this cause, because there would be the fault of having no cause. Therefore, again, what is the reason for saying that both bondage and liberation are the cause and object? Because these eliminate each other, it is not reasonable for one cause to be eliminated by this elimination. For example, fire does not perform the function of coldness. Likewise, how could one take various causes for the sake of various fruits? This is what it shows. If there is no distinction of objects, is there a fault that it does not turn into two causes? If so, the result will become distinct from the state of complete knowledge and incomplete knowledge. Just as understanding the nature of things without inherent existence becomes the cause of liberation. Just as not fully understanding the nature becomes bondage, therefore, there is a distinction between the cause of knowing and not knowing the nature. Therefore, the result is divided by the distinction of the collection. For example, if poison is eaten with knowledge of the mixture, the disease will be pacified. If one does not know, one will die. Therefore, bondage and liberation are fully understood as they are spoken of in their own nature.
Tibetan
བྱའོ། །ཇི་ལྟར་གཉིས་པོ་འདི་དག་ཀྱང་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཁོར་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ནི་ངེས་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་རྒྱུས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་བས་ན་བརྫུན་གྱི་བདག་ཉིད་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བཅིངས་པས་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བར་བྱེད་དོ། །གཞན་དུ་ན་གཉིས་པོ་དག་ནི་བརྫུན་ཉིད་ཡིན་པས། མཁས་པ་རྣམས་གང་གི་དོན་དུ་གྲོལ་བ་ལ་འབད་པར་བྱེད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་བརྫུན་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། བརྫུན་གྱི་བྱེད་པ་སྤངས་པའི་དོན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བརྫུན་གྱི་བྱེད་པ་གང་གིས་འཆིང་བའི་བྱེད་པ་ལས་འདི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ནི་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་བག་ཆགས་ཀྱི་བྱེད་པ་དེ་དང་དེ་བསལ་བར་བྱས་པ་འདི་ཉིད་གྲོལ་བའོ། །གཞན་དུ་ན་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་དངོས་པོ་ཅི་ཡང་མེད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཡུལ་གྱི་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་འདི་ལྟར་ཡུལ་གྱི་སྣང་བའི་རྣམ་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྣང་བར་བྱེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་བསྟན་པའི་འདི་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །འདི་ཅི་ཞིག་བསལ་བ་གཉིས་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འདི་ལྟར་གྲིབ་མ་དང་སྣང་བ་དག་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་གདགས་པ་བྱས་ནས། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་དེ། དཔེར་ན་ཡུལ་གྲང་བའི་ཆུ་ལ་རྐང་པའི་ནད་ཅེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྦྱོར་བ་ལས་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས། རང་བཞིན་གྱི་དགའ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བས། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དག་གི་རྒྱུ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་བཤད་དོ། །དེ་བས་ན་བསལ་བ་མེད་དེ། དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་ལེན་པ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གཞན་ཉིད་འབྱུང་སྟེ། དཔེར་ན་བུར་མ་དང་དོང་གྲ་ཟོས་པ་ལས། འབྲས་བུ་རིམས་ལ་ཕན་པའི་མཚན་ཉིད་གཞན་ཉིད་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་འགྱུར་རོ། །ཐབས་དང་ཤེས་རབ་བདག་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རང་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཇི་ལྟར་འབྱུང༌། རྒྱུ་གཉིས་པ་དང་བཅས་པའི་འབྲས་བུ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ནི་མི་རིགས་སོ། །དེ་བས་ན་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་དམིགས་པ་མེད་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་རིག་པ་ཇི་ལྟར་འབྱུང༌། རྒྱུ་དང་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་འབྲས་བུ་འབྱུང་
Chinese
应做。如果说这两个也不是胜义谛，即使是这样，也应通过怎样的因才能得知对轮回的随顺是决定的呢？因此，虚假的自性被分别的习气束缚，会产生痛苦。否则，既然这两个是虚假的，那么智者们为了什么而努力解脱呢？即使是这样，因为说是虚假的缘故，所以才是舍弃虚假的行为的意义。以虚假的行为，从束缚的行为中，这样产生痛苦。那就是，无论怎样消除那样的习气行为，这才是解脱。否则，应当了知，所谓的解脱，没有其他的任何事物。像这样，境的显现的相，如来才会宣说佛法。此外，像这样，境的显现的相，会显现真如。因此，显示方便和智慧的自性的这个就是真如。如果说，这消除了什么，二者怎么会变成一体的自性呢？如果说，像影子和光明也说成是一体的，不是的，因为在因上安立了果，所以才说方便和智慧的自性是真如，譬如说寒冷地方的水是脚病一样。因此，从方便和智慧的结合中，通过喜乐等次第，会产生自性喜乐的体性的智慧，所以在方便和智慧的因上，说是真如的体性。因此，没有消除，因为从取那样的因中，会产生其他的智慧差别，譬如说吃了红糖和竹笋后，会产生对热病有益的其他特征一样。方便和智慧自性的自性中，怎么会产生无二自性的自证自性的智慧呢？具有二元的因，产生无二的果是不合理的。因此，因为是有所缘的缘故，所以从方便和智慧的因中，怎么会产生无所缘的俱生自证呢？果会以与因相符的方式产生。
English
It should be done. If these two are not the ultimate truth, even so, how should one know through what cause the adherence to samsara is definitely shown? Therefore, the false nature, bound by the habits of discrimination, causes suffering to arise. Otherwise, since these two are false, for what do the wise strive for liberation? Even so, because it is said to be false, it is precisely the meaning of abandoning false actions. Through false actions, from the actions of bondage, suffering arises in this way. That is, however one eliminates those habitual actions, that itself is liberation. Otherwise, it should be understood that so-called liberation is nothing other than that. In this way, the aspect of the appearance of objects, the Tathagata will teach the Dharma. Furthermore, in this way, the aspect of the appearance of objects reveals suchness. Therefore, this which shows the nature of skillful means and wisdom is suchness. If it is said, what does this eliminate, how can the two become one nature? If it is said that even shadows and light are said to be one, it is not so, because the result is established on the cause, therefore the nature of skillful means and wisdom is said to be suchness, just as water in a cold place is like a disease of the foot. Therefore, from the union of skillful means and wisdom, through the stages of joy and so on, the wisdom of the essence of self-existing joy will arise, so on the cause of skillful means and wisdom, it is said to be the essence of suchness. Therefore, there is no elimination, because from taking such a cause, another distinction of wisdom will arise, just as from eating brown sugar and bamboo shoots, another characteristic beneficial for fever will arise. From the nature of the self of skillful means and wisdom, how does the wisdom of self-knowing of the non-dual nature arise? It is unreasonable for a cause with duality to produce a non-dual result. Therefore, because it is with an object of focus, how does co-emergent self-knowing without an object of focus arise from the cause of skillful means and wisdom? The result arises in a manner consistent with the cause.