English
That is to say, such as embracing and so on. The Vipāka is the opposite of this, which is to enjoy the wisdom of bliss. Vipāka is discrimination, that is, I enjoy bliss. Apart from the three self-natures, abandon desire and non-desire. Thus it is said. It is also said that non-desire is also not free from desire, and it is also not available in the middle way. Completely abandoning these three is the co-emergent true Bodhi. The meaning of this is what the Blessed One said in the Glorious Guhyasamāja: What is to be accomplished and what can be accomplished are truly combined, and that is called approaching. Because the vajra and lotus are combined, it is called close cultivation. Running is the accomplishment of self-nature, with the syllables Hūṃ (ཧཱུྃ，हुं，hūṃ，seed syllable) and Phaṭ (ཕཊ，phaṭ，phaṭ，seed syllable). Self-nature bliss is supreme and peaceful, and should be said to be a great accomplishment. What is to be accomplished is wisdom, and what can be accomplished is means. The complete union of the two is approaching, and inserting the vajra into the lotus is close accomplishment. Running is accomplishment, the self-nature is supreme and peaceful, and should be said to be a great accomplishment. By combining what is to be accomplished and what can be accomplished, joy is between the vajra and the lotus entering each other, and filling the mind of enlightenment from extreme running is great joy, and appearing outward is separation from joy. When the supreme bliss is peaceful in the middle of the two,
Tibetan
དགའ་བྲལ་དབུས་ཉིད་ཀྱི། །སྟོང་ལས་སྟོང་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཛིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གིས་སོ། །སྟོང་ལས་སྟོང་ཉིད་གང་ཡིན་ཞེས། །ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་ཞི་བ། །དངོས་དང་དངོས་མེད་བདག་ཉིད་གཙོ། །སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་རབ་ཏུ་དྲན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ཐབས་གང་གིས་ཇི་ལྟར་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཅེ་ན། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་སོགས་ཐབས་དང༌། བདག་བྱིན་བརླབ་བའི་རིམ་པ་ཡིས། །ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འདིར་བདག་གིས་མ་བཀྲོལ་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་འདི་ནི་རང་རིག་པ། །ངག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་ཤིང༌། །རང་བྱིན་བརླབ་པའི་རིམ་པ་འདི། །ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་དེ་བདག་ཉིད། །གཞན་ཡང་གསུངས་པ། གཞན་གྱིས་བརྗོད་མིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། །གང་དུ་བཙལ་ཡང་མི་རྙེད་པ། །བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་རིམ་བསྟེན་དང༌། །རང་གི་བསོད་ནམས་ཀྱིས་རྟོགས་སོ། །བླ་མའི་ཞབས་ཀྱི་དྲིན་གྱིས་དང༌། །བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་ལྡན་རྣམས་རང༌། །ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་གིས་བསྐྱེད་འགྱུར། །ངག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་པའོ། །དེ་ བཞིན་དུ་གསུངས་པ། བདེ་ཆེན་རྒྱལ་པོ་གཅིག་པུ་རྒྱལ་བ་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་རྟག་ཏུ་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་འཆར། །གང་ཡང་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་དུས་ན་ནི། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ངག་གིས་འཕོངས་པར་འགྱུར། །ས་ར་ཧ་ཡིས་གང་གསུངས་པ། །བླ་མས་ངག་གིས་མི་བརྗོད་ཅིང༌། །སློབ་མས་ཀྱང་ནི་གོ་བ་མིན། །འགྲོ་ཀུན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདུད་རྩིའི་བཅུད། །གང་ལ་བཟླ་ཞིང་ཅི་ནི་བཟླ་བར་བྱ། །བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ཕྱིར། །ངག་གིས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་སོ། །བླ་མས་གསུངས་པ་དངོས་པོ་འཇུག་པས་རིང་སྤྱད་དོ། །དེ་ནི་རིམ་གྱིས་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་ཡོན་ཏན་ལྡན། །དད་ལྡན་དེ་ཡི་སྙིང་ལ་རང་ཉིད་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། དབང་པོ་ཉིད་ནི་ལྡོག་གྱུར་ཞིང༌། །ཡིད་ནི་ནང་དུ་ཆུད་པ་དང༌། །སེམས་དཔའ་ཉམས་པ་རབ་སྣང་ཞིང༌། །ལུས་ནི་དམ་པའི་བདེ་བ་མྱོང༌། །དབང་པོའི་ཚོགས་ནི་ནང་དུ་ནུབ་འགྱུར་ཞིང༌། །རྣམ་རྟོག་ཉམས་པས་སྲིད་པའི་ས་བོན་མི་འཐོབ་པ། །དགའ་བའི་འོད་ཀྱིས་རང་བཞིན་འདི་ཉིད་ནི། །ནམ་མཁའ་དང་ཉམ་ངོ་མཚར་བསིལ་ཞིང་ཞིམ། །གང་ལ་དབང་པོ་ཞུ་འགྱུར་ཞིང༌། །རང་གི་བདག་ཉིད་ཉམས་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་སྟེ། །གསལ་བར་བླ་མའི་ཞབས་ལ་དྲིས། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དུས་མཉམ་དག་ཏུ
Chinese
欢离中央之，空性中之空性金刚持，以如是等之语词。空性中之空性为何？无始无终寂静者，有与非有自性主，空性大悲无有别，菩提心者极忆念，如是者乃是成立之边际故。此以何种方便如何生起耶？坛城轮等方便与，自加持之次第也。如是者广说于此我未开显，为何耶？此智慧乃是自证知，超越言语之行境，自加持之次第此，一切智智彼自性。另亦云，他人不言俱生者，于何寻觅亦不得，上师传承之次第依，自之福德而证悟。上师之足之恩德与，具足广大福德者自，智慧刹那间而生起，超越言语之行境也。如是 亦云，大乐之王唯一胜者，因果恒常于有情显现。何亦言说而作之时，一切知者为言语所穷尽。萨ra哈所说者，上师不以言语说，学徒亦不领会之，有情皆俱生之甘露精，于何念诵及何为念诵耶？非是心之行境故，不能以言语说也。上师所说事物入故久修习，彼乃次第具足慈悲等功德，具信彼之心自生起也。生起菩提心之体性如何耶？根门自身乃是回转，意乃入于内中与，心力衰退极显现，身乃体验胜妙乐。根门之聚没入于内中与，分别念衰退故不获得有之种子，喜乐之光此自性乃，与虚空等同稀有凉爽且甘美。于何根门融化且，自之自性衰退者，彼乃俱生喜乐也，明晰于上师之足前请问。彼之故云，同时之中
English
Of the joy-separated center itself, the Vajra Holder of emptiness within emptiness, with words such as these. What is emptiness within emptiness? The beginningless, endless, peaceful one, the essence of being and non-being, the chief, emptiness and compassion inseparable, the mind of enlightenment is greatly remembered, such is the ultimate conclusion. How is this generated by what means? With means such as mandalas and wheels, and the sequence of self-blessing. I have not extensively explained this here. Why? This wisdom is self-awareness, beyond the realm of speech, this sequence of self-blessing, is the nature of the all-knowing wisdom itself. Furthermore, it is said: "Not spoken by others, co-emergent, wherever sought, it is not found, rely on the lineage of the lama, and realize it through one's own merit." Through the kindness of the lama's feet, and those endowed with great merit, wisdom arises in an instant, beyond the realm of speech. Thus, it is said: "The great bliss king, the sole victor, constantly appears to beings through cause and effect. When one speaks of it, the all-knowing one is exhausted by words." What Saraha said: "The lama does not speak with words, and the disciple does not understand either. The essence of the co-emergent nectar of all beings, what is recited and what is to be recited? Because it is not the realm of the mind, it cannot be spoken with words." The lama said, "One practices for a long time because things enter. It gradually possesses qualities such as compassion, and faith arises in the heart of the faithful." What is the nature of generating the mind of enlightenment? The sense faculties themselves turn back, the mind enters within, the power of the mind diminishes and is clearly visible, the body experiences supreme bliss. The collection of sense faculties sinks within, and because conceptual thoughts diminish, the seed of existence is not obtained. This nature of the light of joy is like the sky, rare, cool, and sweet. In whom the sense faculties dissolve, and one's own nature diminishes, that is co-emergent joy, ask clearly at the feet of the lama. Therefore, it is said: "At the same time"
Tibetan
་ཡུལ་དང་དབང་པོ་རྣམ་གཉིས་ནི། །གང་ཞིག་སྐྱེས་ཤིང་ནུབ་པ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གང་ཡང་མངོན་དགའ་རྒྱལ་བ་མཛེས་པའི་སྐུ་གཅིག་པོ། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་ལ་གསལ་ཞིང་སད་པར་འདུག །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་རབ་བཅོམ་ཞིང་། །གང་འདིར་བློ་ཡིས་དམ་པའི་བདེ་འདོད་པ། །དེ་ཡང་བྱ་བ་བྱས་པའི་མཁས་པ་སྟེ། །གཞན་ནི་རྐང་གཉིས་པ་ཡི་ཕྱུགས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱའོ། །རྒྱས་པར་བརྗོད་པ་རེ་ཞིག་དེས་ཆོག་གོ །དེའི་ཕྱིར་བླ་མ་དམ་པ་ཡང་དག་པར་མཉེས་པར་བྱས་ནས། དམ་པའི་སློབ་མས་སྐུ་གསུམ་དུ་ནང་དུ་རྟོགས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་རང་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་པའི་དབང་པོ་ཐོབ་པའོ། །བྱ་བ་བྱས་ནས་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། །དེང་བདག་སྐྱེ་བ་འབྲས་བུར་བཅས། །བདག་གཙོ་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་ཡིན། །དི་རིང་སངས་རྒྱས་རིགས་སུ་སྐྱེས། །བདག་ནི་དི་རིང་སངས་རྒྱས་སྲས། །དེ་བཞིན་ གཤེགས་གསུངས་ཡོན་ཏན་འདི། །བླ་མ་དེ་ལ་དབུལ་བར་བྱ། །སྣ་ཚོགས་རྒྱན་དང་གོས་ལ་སོགས། །ཁྱད་པར་དུ་ཡང་རང་གི་ལུས། །ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་ཞིང་གཏོར་མ་བྱིན་ནས། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བྱ། །དགེ་འདུན་སྟོན་མོ་བྱས་ནས་ནི། །སྡུག་བསྔལ་སྐྱབས་མེད་ཚིམ་པར་བྱ། །དབང་བསྐུར་བ་ཡི་ཆོ་ག་མདོར་བསྡུས་བྱས་པ་ལས། །གང་གིས་བསོད་ནམས་དཔག་མེད་ཐོབ་པར་གྱུར་བ་སྟེ། །དེ་ཡིས་གཉིས་མེད་བསམ་མི་ཁྱབ་པ་བདེ་ཆེན་བདག །རང་བྱུང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སྐྱེ་འགྲོས་ཐོབ་པར་ཤོག །མདོར་བསྡུས་པའི་དབང་གི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། །སློབ་དཔོན་མཁས་པ་ཆེན་པོ་དཔལ་དགའ་བའི་རྡོ་རྗེས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །།གཞུང་ཚད་ནི་ཚིགས་བཅད་སུམ་བརྒྱ་སྟེ་བམ་པོ་གཅིག་གོ །ཐོ་ལིང་གི་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་རྗེ་མངའ་བདག་བཙན་པོ་རྩེ་ལྡེ་བཙན་གྱི་བཀའ་ལུང་གིས། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་བོ་མཁས་པ་ཆེན་པོ་དཔལ་མར་མེ་མཛད་དང༌། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་བ་རིས་བསྒྱུར་བའོ།། དབང་གི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། དགའ་བའི་རྡོ་རྗེ།
Chinese
对于境与根，两者皆是，生起与灭没，我向彼顶礼。 唯一显现欢喜，胜者庄严之身，于智者之心，清晰且觉醒。 因此，所有分别念，皆被彻底摧毁，于此处以智慧，希求殊胜乐。 彼乃已成办之智者，其余乃二足之畜生。如是说。 广说暂且至此即可。因此，于上师至尊，如实令欢喜后，殊胜之弟子，于三身之内，证悟大乐之自性，应自证之，是为获得殊胜之根。成办之后，应如是说： 今我生已具果，我主具果。 今日生于佛种姓，我乃今日佛之子。 如是 逝者所说之功德，献与彼上师。 种种珍宝与衣等，尤其自身亦献上。如是说。 其后，行火供，布施朵玛后，盛大举行会供轮。行僧众宴请后，令痛苦无依者饱足。从灌顶之仪轨简略所作中，谁人获得无量功德，愿彼以无二不可思议之大乐，获得自生金刚持之传承。简略灌顶之善作，由大学者吉祥喜金刚所著圆满。། །此论之量为三百颂，一卷。于托林寺（约公元10世纪或11世纪建立，位于今中国西藏阿里地区札达县）之主宰赞布孜德赞之教令下，由印度之堪布大学者吉祥燃灯智，与藏地之译师比丘瓦日所译。 灌顶之善作，喜金刚。
English
To both the realm and the faculties, to that which arises and ceases, I prostrate. The one form that is manifestly joyful, the adornment of the Victorious Ones, is clear and awake in the hearts of the wise. Therefore, all conceptual thoughts are utterly destroyed, and here, with wisdom, one desires the supreme bliss. That is the wise one who has accomplished the task; the others are two-legged animals. Thus it is said. Enough of the extensive explanation for now. Therefore, having truly pleased the supreme Guru, the supreme disciple should realize the nature of great bliss, which is realized within the three bodies, as self-awareness. This is called obtaining the supreme faculty. Having accomplished the task, one should say this: Today, my birth is with fruit, I, the lord, am endowed with fruit. Today, I am born into the Buddha lineage, I am today a son of the Buddha. Likewise, these qualities spoken by the Sugata, I offer to that Guru. Various jewels and clothes, and especially my own body, I offer. Thus it is said. Then, perform the fire offering and give the torma, and then perform the feast gathering extensively. After holding a feast for the Sangha, satisfy the suffering and helpless. From the abbreviated empowerment ritual, may whoever has gained immeasurable merit, through that, gain the lineage of the self-born Vajradhara, the non-dual, inconceivable great bliss. The well-made concise empowerment, composed by the great scholar Pal Khavajra, is complete. The extent of the text is three hundred verses, one fascicle. By the command of the lord Tsede Tsenpo at the Toling Monastery (established around the 10th or 11th century AD, located in present-day Zanda County, Ngari Prefecture, Tibet, China), it was translated by the Indian Khenpo, the great scholar Pal Dipamkara, and the Tibetan translator, the monk Bari. The Well-Made Empowerment, Khavajra.