Tibetan
གྲོལ་བའི་ཐིག་ལེ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་བཤད་པ། ཧ་ཧི་ཏ་པཱ་ད། གྲོལ་བའི་ཐིག་ལེ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་བཤད་པ། ཧ་ཧི་ཏ་པཱ་ད། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། མུཀྟི་ཏི་ལ་ཀ་ནཱ་མ་བྱཱ་ཁྱཱ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། གྲོལ་བའི་ཐིག་ལེ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་བཤད་པ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དཔལ་ལྡན་འཁྲུལ་པ་བསལ་བས་དྲི་མ་མེད། །འོད་ཟེར་མཐའ་ཡས་རིགས་ཀྱི་སྤྲུལ་འཕྲོ་བ། །ཤེས་རབ་ཡན་ལག་གིས་འཁྱུད་འབར་ཞིང་མཛེས། །འཇམ་དཔལ་དེ་ལ་དངོས་པོ་ཀུན་གྱིས་འདུད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་གྱིས་ནི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདི་བརྩམ་པར་འདོད་པའི་རྗེ་བཙུན་ཆེན་པོ་ལྷ་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཞེས་བྱ་བས་ཁྱད་པར་གྱི་རིན་པོ་ཆེ་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་སྟོན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་ཅིང་བགེགས་ཀྱི་བར་ཆད་མི་འོང་བར་བསམ་པ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་མཛད་ནས་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་འཇུག་པའི་རྒྱུ་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་དཔལ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་དང་པོ་འདིས་ནི་འདོད་པའི་ལྷའི་སྒོ་ནས་སངས་རྒྱས་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་སྟོན་ཏོ། །དེ་ཡང་དཔལ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ནས། མཛེས་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་འཇམ་དཔལ་ཞེས་བྱ་ བ་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཡུལ་ལ་ཐབས་དངོས་པོ་ཀུན་གྱིས་འདུད་པས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དེ་ལྟར་བསྡུས་པའི་དོན་བསྟན་ནས། ཡན་ལག་གི་དོན་དགྲོལ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དཔལ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལ་དཔལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གི་དཔལ་དང་གཞན་གྱི་དཔལ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་བའི་དཔལ་ལོ། །དེ་རྣམས་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དཔལ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་རྒྱན་གྱི་རྒྱུད་ལས་གཞུང་འདིས་བསྟན་ཏེ། སྟོང་དང་བདུན་ཅུ་གཉིས་ལས། །བཅུ་དྲུག་གནས་སུ་ཡང་དག་གནས། དེ་ལས་སྙིང་དབུས་རབ་ཞུགས་ཏེ། །རླུང་གི་སྦྱོར་བས་ཕུལ་བྱས་པས། །སྟེང་མདོག་རབ་མཛེས་བདེ་རྫོགས་སྐུ། །བདག་གི་དཔལ་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །ནོར་བུའི་བར་དུ་མཐོང་བྱས་པ། །དེ་ཡི་བདེ་བ་རྟོག་བྲལ་བ། །མཁའ་འདྲ་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ནི། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་ཤེས་པར་བྱ། །དེ་ལས་ཐིག་ལེ་འགོག་པ་སྟེ། །ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀུན་གང་བའི་གཟུགས། །བྲལ་བའི་ཤེས་པས་དོན་བྱེད་པ། །གཞན་གྱི་དཔལ་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། འཁྲུལ་པ་བསལ་བས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་མཐོང་བ་ལ་བགེགས
Chinese
名为《解脱明点》之释。哈嘿达帕达。 名为《解脱明点》之释。 哈嘿达帕达。 印度语：穆克提提拉卡那玛比亚喀亚南。藏语：名为《解脱明点》之释。顶礼吉祥金刚萨埵！吉祥者，遣除错乱故无垢染，光芒无量种性之化身闪耀，以智慧支拥抱，炽燃且美妙，文殊彼尊，万物皆敬礼！如是等等三颂，乃欲著此论之大尊者拉桑结益西夏，为示皈依殊胜之三宝。何以故？为使所欲之义成就，且无魔障之阻碍，令所思圆满，故造此论，宣说具足真实智慧者之入门因。其中，初句“吉祥者”等，乃由所欲之天门示现皈依佛。彼亦由“吉祥者”至“美妙”之差别，以万物皆敬礼，礼敬所特别作意之境，即文殊。如是开示摄义后，为解说支分之义而宣说“吉祥者”等。其中，“吉祥”者，乃自之吉祥、他之吉祥与俱生之吉祥。凡具足彼等者，即名“吉祥者”。彼等亦由金刚藏庄严续中，以此论开示。于千二百七十二中，十六处所真实住，彼处心间极融入，风之作用而供养，上方色极美，乐圆满身，当知为自之吉祥。于宝珠间见，彼之乐离分别，如虚空极明者，当知为俱生。彼处明点止息，充满虚空界之色，以离之智慧作义，当知为他之吉祥。如是宣说。彼即何者耶？即“遣除错乱”者，烦恼障等乃见真实义之障碍。
English
A Commentary Called "The Tilaka of Liberation." Haha Hitapada. A Commentary Called "The Tilaka of Liberation." Haha Hitapada. In Sanskrit: Muktitilaka Nama Vyakhyanam. In Tibetan: A Commentary Called "The Tilaka of Liberation." Homage to glorious Vajrasattva! The glorious one, stainless because he dispels delusion, the emanation of the rays of infinite light of the lineage, embracing with the branch of wisdom, blazing and beautiful, to that Manjushri, all things pay homage! These three verses and so on, are shown by the great venerable Lha Sangye Yeshe Zhab, who wishes to compose this treatise, as taking refuge in the three precious jewels of distinction. Why? In order to accomplish the desired meaning, and without the obstruction of obstacles, to perfect the thought, therefore he made this treatise, and spoke of the cause of entry for those who possess correct knowledge. Among them, the first verse, "Glorious one" and so on, shows taking refuge in the Buddha through the door of the desired deity. That is, from "Glorious one" to "Beautiful," by the distinction of paying homage with all things to the object of special attention, which is Manjushri. Having shown the meaning of the summary in this way, in order to explain the meaning of the branches, he spoke of "Glorious one" and so on. Among them, "Glorious" is one's own glory, the glory of others, and the glory born together. Whoever possesses them is called "Glorious." These are also shown by this treatise from the Vajra Heart Ornament Tantra. Among the one thousand two hundred and seventy-two, the sixteen places truly abide, from there the heart center is greatly absorbed, by the action of the wind it is offered, the upper color is extremely beautiful, the bliss-perfect body, know it as one's own glory. Seen between jewels, its bliss is free from thought, like the sky, extremely clear, know it as co-emergent. From there the bindu ceases, the form filling all the space realm, acting with the wisdom of separation, know it as the glory of others. Thus it was spoken. What is that? It is "Dispelling delusion," the obscurations of afflictions and so on are obstacles to seeing the true meaning.