Tibetan
དང་པོ། རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་རིམ་པ། དང་པོ། རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་རིམ་པ། སྤྱིར་བཤད་པ། ད་ནི་ཉན་པ་པོ་རྣམས་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་པོ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་མེད་ན་དེ་རྣམས་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བས་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་རྩོམ་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རིམ་པ་ལྔ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་བརྗོད་པའོ། །བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་དག་ལ་ཐབས་དང་ཐབས་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་འབྲེལ་པའོ།། དགོས་པ་ནི་ངག་རྣམ་པར་དབེན་པ་ནས་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པའོ། །དེའི་ཡང་དགོས་པ་ནི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱ་བ་སྟེ་རིམ་པ་ལྔ་པའི་མདོར་བསྡུས་པའི་དོན་ཏོ།། །།དེ་ལ་རེ་ཞིག་དང་པོར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་མཛད་ པའི་སློབ་དཔོན་གྱིས་འདོད་པའི་ལྷ་ལ་བགེགས་བསྐྲད་པའི་ཕྱིར་ཕྱག་འཚལ་བ་རྩོམ་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཕྱིར་ཕྱག་འཚལ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། ཕྱིར་ལྡོག་པ་དང༌། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དབྱེ་བས་དབང་པོ་དང་སྟོབས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་དགེ་བའི་ཆོས་ཡིན་ནོ། །བགེགས་རྣམས་ནི་མེ་དགེ་བ་བཅུའི་ཡང་དག་པར་བསྡུས་ཏེ་རྣམ་པར་འཚེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་འདི་དག་ལ་ནི་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་བའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཡོད་པ་སྟེ། དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཕུལ་དུ་གྱུར་ན་མི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་བགེགས་རྣམས་རང་བཞིན་དུ་ཞི་བར་འགྱུར་ཏེ་འགལ་བ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དཔེར་ན་འདིར་གྲང་བའི་རེག་པ་མེད་པ་སྟེ་མེའི་ཁྱད་པར་ཉིད་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱག་འཚལ་བ་འདི་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་ཏེ་མཐུན་པ་དང་མངོན་པར་འདོད་པ་དང་གཉི་གའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། །དེ་ལ་མཐུན་པ་ནི་གང་ཞིག་གཞུང་མཛད་པས་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞུང་ལ་རིགས་པ་ཁོ་ནའོ། །དཔེར་ན་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ལ་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ནི་དགེ་སློང་གི་ཀཱ་རི་ཀཱ་རྣམས་ཀྱི་དང་པོ་ཕྱག་རྒྱ་འཚལ་བ་སྟེ་དཔལ་གྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དེ་ལ་སློབ་དཔོན་ཤཱཀྱ་འོད་ལ་ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་འཇམ་དཔལ་ལ་སོགས་པའོ། །མངོན་པར་འདོད་པ་ནི་གང་ཞིག་གིས་གཞུང་མཛད་པ་མངོན་པར་འདོད་པ་སྟེ་བསྟན་བཅོས་དང་རྗེས་སུ་མཐུ
Chinese
第一，金刚念诵次第。 第一，金刚念诵次第。 总说。 现在为了让听者进入，将陈述等五者进行阐述。因为没有它们，他们就不会进入，因此著述就变得没有意义。因此，所谓的第五次第，就是著述的陈述。金刚念诵等被认为是需要成就的，就是所要陈述的。它们之间存在着方法和从方法中产生的特性的关联。必要性是从语言完全寂静到获得不住涅槃的果位。而其更深层的必要性，是使一切众生都成为那种自性，这是第五次第的简要意义。 因此，首先，为了驱除造论的导师所希望的本尊的障碍，而进行顶礼。因为顶礼是忆念世尊大金刚持自性的特征。通过退转和不退转的区分，是依靠根和力而完全包含的从心中产生的善法。障碍是灭除十种善行，包括各种损害等。对于这些善与非善，由于不共存的特性而存在矛盾。如果善的一方变得卓越，那么非善一方的自性，障碍自然会平息，这是矛盾的确定理由。例如，这里没有寒冷的触感，因为存在着火的特性。这种顶礼也有三种形式：随顺、显现意愿和两者兼具。其中，随顺是指著作者并非出于自己的意愿，而是仅仅依据论典的理路。例如，随顺别解脱戒，就是比丘的根本论颂的第一个偈颂，即“吉祥圆满之地”等，顶礼无染的世尊。对于导师释迦光来说，本尊是文殊等。显现意愿是指著作者显现意愿，即论典和随顺
English
First, the order of Vajra recitation. First, the order of Vajra recitation. General explanation. Now, in order to lead the listeners in, the five aspects, such as the statement, will be explained. Without them, they will not enter, and thus the composition becomes meaningless. Therefore, the so-called fifth order is the statement of the composition. Vajra recitation and so on, which are considered to be accomplished, are to be stated. There is a connection between them with the characteristics of method and what arises from method. The necessity is to attain the state of non-abiding nirvana from the complete solitude of speech. And its deeper necessity is to make all beings into that nature, which is the concise meaning of the fifth order. Therefore, first of all, in order to dispel the obstacles for the deity desired by the teacher who composes the treatise, the prostration is made. Because prostration is the characteristic of remembering the nature of the Blessed One, the Great Vajradhara. Through the distinction of turning back and not turning back, it is the virtuous Dharma arising from the mind that is completely contained by the faculties and powers. Obstacles are the destruction of the ten virtues, including various harms and so on. For these virtues and non-virtues, there is contradiction due to the characteristic of non-coexistence. If the side of virtue becomes excellent, then the nature of the side of non-virtue, the obstacles will naturally be pacified, which is the definite reason for the contradiction. For example, there is no cold touch here, because the characteristic of fire exists. This prostration also has three forms: conformity, manifestation of intention, and both. Among them, conformity refers to what the author does not intend, but only according to the reasoning of the treatise. For example, conforming to the Pratimoksha vows is the first verse of the fundamental verses of the monks, such as "The auspicious and perfect ground," and so on, prostrating to the undefiled Blessed One. For the teacher Shakya Light, the yidam deity is Manjushri and so on. Manifestation of intention refers to what the author manifests intention, that is, the treatise and conformity.
Tibetan
ན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་མགོན་པོ་ལ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྣང་བའི་ཕྲེང་པའི་འགྲེལ་པའི་ཕྱག་འཚལ་བའོ། །དེ་ནི་བསྟན་བཅོས་མཛད་པའི་ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རིགས་པ་ཙམ་གྲུབ་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཉི་གའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་བསྟན་བཅོས་དང༌། དེ་མཛད་པ་དག་གཉི་ག་ལ་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་སྟེ། དཔེར་ན་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སྒྲུབ་ཐབས་ལས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དེ་ནི་འཇམ་དཔལ་ བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་ཐབས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དང༌། བསྟན་བཅོས་མཛད་པ་ལ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཡང་གཉི་གའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཁོ་ན་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ལས་ཀྱང་དེ་ཉིད་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་བཤད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། མགོན་པོ་སེམས་ཅན་ཀུན་བདག་ཉིད། །དཔལ་ལྡན་བདེ་ཆེན་ལ་བཏུད་དེ། །རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་འབྲངས་ནས། །རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་རིམ་བཤད་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་རིམ་བཤད་བྱ། །ཞེས་པ་ནི་རིམ་པ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ཞིང་སོ་སོར་བསྟན་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཅི་བྱས་ནས་ཤེ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདེ་ཆེན་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ལ་བཏུད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱག་འཚལ་ནས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། མགོན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་བདག་པོའོ། །གཞན་ཡང་དཔལ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔལ་ནི་ཚོགས་གཉིས་ཏེ་དེ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་དཔལ་ལྡན་ནོ། །དེས་ན་གཞི་མཐུན་པའི་བསྡུ་པའོ། །ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་ཀུན་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཀུན་ནི་རྣམ་པ་བཞིའི་སེམས་ཅན་གྱི་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ནི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། །རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་རིམ་པ་ནི་རྣམ་པ་བཅུ་གཅིག་པ་སྟེ་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། །རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ནི་ཆེན་པོའི་སྒྲ་ཕྱི་པ་མཐོང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ནི་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་སོ། འདིར་ནི་རང་བཟོ་བཀག་པ་ཡིན་ཏེ་ཡི་གེའི་དོན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདེ་ཆེན་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་འདོད
Chinese
那不是。例如，像“世间自在怙主”等等，是《光明鬘论》的礼敬。那是造论者的本尊，不是仅仅成立名相。具有二者体性，是指论典和造论者二者都随顺。例如，在《普贤成就法》中，礼敬妙吉祥金刚。那是为了成就文殊而随顺成就法，并且造论时，他也是本尊。这里也是具有二者体性，圣者龙树仅仅是为了成就大金刚持，并且从论典中也要成就他。为了宣说他，说：“怙主一切有情自性，吉祥大乐敬礼已，随顺瑜伽续部后，金刚念诵次第说。”金刚念诵次第说，是指次第分别开显。做什么之后呢？向薄伽梵大乐金刚持敬礼，是指以身语意敬礼。薄伽梵是怎样的呢？称为怙主，是五部如来的主宰。另外，称为吉祥，吉祥是二资粮，谁具有它，谁就是吉祥。因此是同体性的总集。又是怎样的呢？称为一切有情自性，一切有情是四种有情种类的差别，他们的自性，无论法的自性是什么，那就是那样。金刚念诵的次第是十一种，将在下面讲述。随顺瑜伽续部，这里要看到“大”这个词，因此意思是随顺大瑜伽续部，也就是吉祥密集金刚。这里是遮止自造，是文字的意义。同样，大乐是指大乐的果位，金刚和莲花平等进入，被认为是坛城的中央。
English
That is not. For example, like "Lord of the World, Protector," etc., is the salutation of the commentary on the Garland of Light. That is the yidam deity of the author of the treatise, not just the establishment of a mere name. Having the nature of both, it refers to both the treatise and its author being in accordance. For example, in the Sadhana of Samantabhadra, homage is paid to Manjuvajra. That is in accordance with the sadhana for the purpose of accomplishing Manjushri, and also because he is the yidam deity when composing the treatise. Here too, it has the nature of both, since the noble Nagarjuna only accomplished the great Vajradhara, and also because he is to be accomplished from the treatise. In order to explain that, it is said: "Protector, the very nature of all sentient beings, Having paid homage to glorious Great Bliss, Following the tantras of yoga, I shall explain the order of vajra recitation." The explanation of the order of vajra recitation means to explain the order separately and distinctly. After doing what? Having paid homage to the Bhagavan Great Bliss Vajradhara, which means paying homage with body, speech, and mind. What kind of Bhagavan is he? He is called Protector, the lord of the five Tathagatas. Furthermore, he is called glorious, glory being the two accumulations; whoever possesses them is glorious. Therefore, it is a collection of the same essence. And what else is he like? He is called the very nature of all sentient beings, all sentient beings being the distinctions of the four kinds of sentient beings; their very nature, whatever the nature of the Dharma is, that is how it is. The order of vajra recitation is elevenfold, which will be explained below. Following the tantras of yoga, here the word "great" should be seen externally, therefore the meaning is following the great yoga tantra, which is the glorious Guhyasamaja. Here, self-creation is prohibited, which is the meaning of the words. Similarly, Great Bliss refers to the state of Great Bliss, with vajra and lotus equally entered, and is considered the center of the mandala.