Tibetan
།གཞན་གོ་སླའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་དགེ་བར་གྱུར་ན་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བར་མི་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་གང་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མཛོད་ཀྱི་མདོ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མ་དད་པ་མེད་པས་མངོན་པར་དད་ཅིང་ལྷག་པར་མོས་ན་ཞེས་པ་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང༌། སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་མ་དད་པ་མེད་ཅིང་ལེ་ལོ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའོ། །དེ་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བར་མི་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། སེམས་དེ་ཡང་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ངན་འགྲོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་གཏན་ནས་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ས་བོན་སྤངས་པ་ཉིད་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དགེ་བའི་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། །འདི་ལྟར་དགེ་བ་གང་ན་ཡོད་པ་དེ་ན་ཉོན་མོངས་མི་འབྱུང་ལ་གང་ལ་ཉོན་མོངས་པ་མེད་ན་དེ་ལ་ངན་འགྲོ་མེད་དེ་སྣང་བ་དང་མུན་པ་བཞིན་ནོ། །དགེ་བས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བ་ཉིད་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལ་ཕུང་པོ་མེད་དོ། །གང་ལ་ཕུང་པོ་མེད་པ་དེ་ནི་མི་འགྲོ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་ཀྱང་གང་གིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དབེན་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བའོ། །བྲལ་བ་དེ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། །འོ་ན་འཁོར་བར་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་ཞེ་ན། རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་དང་ཕྲད་པ་ལས་སྐྱེ། །ཞེས་པ་ནི་རྒྱུ་དང་རྒྱེན་ཚོགས་པ་དང་ཕྲད་པ་ལས་ཤེས་པ་སྐྱེ་ཞེས་པ་སྟེ། མིང་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་དེ་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགག་པར་འགྱུར་ཏེ། སྐད་ཅིག་ལས་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པས་འདི་ནི་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་མ་གསུངས་སོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་ཀྱང་གསུངས་ཞེས་སྦྱར་རོ། །ཀླུ་སྒྲུབ་ཉིད་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དེ་ལྟར་ལུང་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་དོན་ནི་གོ་སླའོ། །དེ་ལྟར་ལས་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་འདི་བསྟན་པས་ཅི་བྱེད་ཅེ་ན། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱ་མཚོ་ལ་གནས་པ་རྣམས་སྒྲོལ་བར་བྱེད་དོ། །ལུང་དང་རིགས་པ་དག་གིས་ཤེས་པ་ནི་རྒྱུད་དང་མདོ་དང་མི་འགལ་བ་དང༌། མངོན་སུམ་དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང༌། གྲགས་པ་དང༌། རང་གི་དམ་ཚིག་དང་མི་འགལ་བ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་མི་འགལ་བར་བྱས་པའོ་ཞེའོ། །ལུང་གི་
Chinese
其他容易理解。如果一切法都变成善，难道不会堕入恶趣吗？不会堕入，那又从何得知呢？如《如来藏经》等中所说，对一切法没有不信，显现出信仰并特别倾慕，这是指一切善法，以及对佛、法、僧没有不信，没有懈怠和愤怒等。那么，心也不会堕入恶趣，因为彻底断绝了一切恶趣的种子。断绝种子本身又是为什么呢？因为具有善法。如此，哪里有善，哪里就不会产生烦恼，哪里没有烦恼，哪里就没有恶趣，就像光明和黑暗一样。善也能断除烦恼，这又是为什么呢？因为烦恼没有蕴。没有蕴的，就是不去的法性。那么，法身本身又将如何获得呢？一切烦恼完全寂静，就是远离烦恼。远离本身就是法身。那么，如何在轮回中产生呢？从因缘聚合而产生。这是说从因和缘聚合而产生识，也就是名和色等依次产生。产生也是因为是刹那，所以会灭亡，因为不住于刹那。因此，烦恼是坏灭之法，所以这是坏灭之法。如果说以前的论师们没有这样说过，那不是的，论师龙树的尊者也这样说过。如果说龙树本身不是量，那是因为如来这样授记。它的意义容易理解。这样，开示了分别业果的边际，这有什么用呢？是为了救度安住于众生痛苦之海中的众生。以圣言和理证来了解，就是与续部和经部不相违背，以及与现量、比量、名声和自己的誓言不相违背，就是这样使之不相违背。圣言的
English
The rest is easy to understand. If all dharmas become virtuous, will they not fall into evil destinies? They will not fall, but how is that known? As stated in the Sutra of the Treasury of the Tathagata, etc., if there is no disbelief in all dharmas, and faith is manifested and particularly admired, this refers to all virtuous dharmas, and there is no disbelief in the Buddha, Dharma, and Sangha, and there is no laziness, anger, etc. Then, the mind will also not fall into evil destinies, because the seeds of all evil destinies are completely abandoned. Why is the abandonment of seeds itself? Because it possesses virtuous dharmas. Thus, where there is virtue, there will be no arising of afflictions, and where there are no afflictions, there will be no evil destinies, just like light and darkness. Virtue can also eliminate afflictions, but why is that? Because afflictions have no aggregates. That which has no aggregates is the nature of not going. Then, how will the Dharmakaya itself be obtained? Complete pacification of all afflictions is separation from afflictions. Separation itself is the Dharmakaya. Then, how is it born in samsara? It is born from the aggregation of causes and conditions. This means that consciousness arises from the aggregation of causes and conditions, that is, name and form, etc., arise in order. Birth also ceases because it is momentary, because it does not abide in the moment. Therefore, afflictions are the nature of destruction, so this is the nature of destruction. If it is said that the previous teachers did not say this, it is not so, the venerable teacher Nagarjuna also said this. If it is said that Nagarjuna himself is not a valid means of knowledge, it is because the Tathagata prophesied in this way. Its meaning is easy to understand. Thus, what is the use of teaching this distinction of the limits of karma? It is to liberate beings who dwell in the ocean of suffering. Understanding through scripture and reasoning means not contradicting the tantras and sutras, as well as not contradicting direct perception, inference, fame, and one's own vows, and that is how it is made non-contradictory. The scriptural
Tibetan
གསུང་བ་པོ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་དེ། དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་ཐུགས་རྗེའི་སྟོབས་ཀྱིས་གཤེགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་གསུངས་ཤེའོ། །དེ་ཡང་གང་ལ་གཟིགས་ཤེ་ན། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དཔལ་ཀློང་དུ་ལྟུང་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཆུ་བོས་དེད་ཅིང་གཡེངས་པའོ། །སྐྱོབས་དང་དཔུང་གཉེན་མེད་པ་ནི་མགོན་དང་སྐྱོབ་པར་བྱེད་པ་མ་མཐོང་བ་ལ་གཟིགས་པའོ། །གཟིགས་ནས་ཅི་བྱེད་ཅེ་ན། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་པ་ནི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྐུ་ཡིས་སོ། །ཉོན་མོངས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་ཤེས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའོ། འདིས་ནི་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་སྤང་བ་བསྟན་ཏོ། །ཤེས་ནས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་མཛད་ཅེ་ན་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པར་དག་པར་མཛད་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བཀའ་སྩལ་ཞེའོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དེ་ཉིད་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དོན་དམ་པའི་བདེན་པས་རྣམ་པར་སྦྱངས་ནས་འོད་གསལ་བའི་ངང་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཞེས་སྦྱར་རོ། །ལས་ཀྱི་མཐའ་ནི་ལས་ཀྱི་མཐའ་སྟེ་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུའོ། །དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་སྤའོ། །ཐེ་ཚོམ་ཡང་དུ་སྐྱེ་ཞེ་ན། ལས་དགེ་བ་མ་ཡིན་སྙམ་པ་དང་ དགེ་བ་མེད་པ་དང༌། དགེ་བ་གང་དུ་ཡོད་སྙམ་པ་དང༌། དགེ་བ་གང་ལས་འབྱུང་སྙམ་པ་དང༌། དགེ་བའི་འབྲས་བུ་མེད་སྙམ་པ་དང༌། མ་ཡིན་སྙམ་པ་དང༌། འབྲས་བུ་དུ་ཞིག་ཡོད་པ་དང༌། ལུང་དང་འགལ་བ་དང༌། མདོ་དང་མན་ངག་དར། རིགས་པ་དང༌། འགལ་བ་དང༌། སྐྱོན་ལ་སོགས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དེ་ངེས་པར་གཟུང་བ་མཐའ་ལ་གནས་པ་འདིས་གཅོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དགེ་བ་ལ་ཇི་ལྟ་བར་མི་དགེ་བ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་ཏེ། མི་དགེ་བ་མ་ཡིན་སྙམ་པ་ནས་མང་དུ་བྱས་པའི་སྐྱོན་ལ་ཐུག་པའི་བར་དུ་དེ་ལྟར་ངེས་པར་གཟུང་བ་དང༌། སེམས་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་ཐེ་ཆོམ་ཟ་བ་དང༌། མེད་ན་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་གང་ལས་འབྱུང་སྙམ་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང༌། འབྱུང་ན་དག་པ་མ་ཡིན་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐེ་ཚོམ་ཡང་འདིས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་དོ། །སྤྱོད་པ་བསྡུས་པའི་སྒྲོན་མ་ཞེས་བྱ་བའི་བཤད་པ་ལས་ལེའུ་ལྔ་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ།། །། ལེའུ་ལྔ་པ། ལས་ཀྱི་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་བསྡུས་པའི་ཐེ་ཚོམ་གཅོད་པ།
Chinese
那么，宣说者又是谁呢？是具有大悲自性者，是从真如中以大悲之力而降临者所宣说的。那么，又观视何处呢？观视众生堕入痛苦的苦海之中，被痛苦的波涛所驱赶和迷惑。没有救护和依靠，观视那些没有见到怙主和救护者。观视之后做什么呢？以世俗谛的方式，就是以幻化般的身体。以完全了知烦恼的自性而了知，就是完全了知贪欲等相。这表明舍弃了知他人之心。了知之后又做什么呢？使烦恼完全清净，就是赐予了无数种断除烦恼的方法。那么，是安住于世俗谛本身吗？以胜义谛完全清净之后，融入光明之中。业的边际就是业的边际，也就是业的果报。辨别它就是使之清晰。疑惑又从何处产生呢？认为业不是善业，没有善业，善业在哪里，善业从何处产生，没有善业的果报，不是，有多少果报，与教证相违背，经和诀窍，理证，相违背，对过失等等产生疑惑，对此进行确切把握，安住于边际，以此断除，就称之为那样。善业如此，不善业也是如此，从认为不是不善业开始，直到增多的过失为止，都这样确切把握，并且对心性本无自性产生疑惑，如果没有自性，那么善业和不善业从何处产生，如果产生，认为不是清净等等的疑惑，也用这个完全断除。名为《行集灯》的解释中，第五品广说完毕。 第五品：辨别业的边际的略说断除疑惑。
English
Who is the speaker? It is the one who possesses the nature of great compassion, the one who descended from Suchness through the power of compassion. What does he observe? He observes sentient beings falling into the ocean of suffering, driven and bewildered by the waves of suffering. Without protection or refuge, he observes those who have not seen a protector or savior. What does he do after observing? In the manner of conventional truth, that is, with an illusory body. Knowing by completely knowing the nature of afflictions, that is, completely knowing the aspects of desire and so on. This shows the abandonment of knowing the minds of others. What does he do after knowing? He makes the afflictions completely pure, that is, he bestows countless methods for eliminating afflictions. Does he abide in conventional truth itself? Having completely purified with ultimate truth, he enters into equanimity in the state of luminosity. The limit of karma is the limit of karma, that is, the result of karma. Distinguishing it is to make it clear. Where does doubt arise? Thinking that karma is not virtuous, that there is no virtue, where is virtue, from where does virtue arise, there is no result of virtue, it is not, how many results are there, contradicting the scriptures, sutras and instructions, reasoning, contradicting, doubting faults and so on, grasping this firmly, abiding at the limit, cutting it off with this, that is what it is called. Just as with virtuous karma, so it is with non-virtuous karma, from thinking that it is not non-virtuous karma, up to the point of increased faults, grasping it firmly in this way, and doubting that the nature of mind is without inherent existence, if there is no inherent existence, then from where do virtuous and non-virtuous karmas arise, if they arise, doubting that it is not pure and so on, all these doubts are completely cut off by this. The detailed explanation of the fifth chapter from the commentary on the Lamp for Compendium of Practice is completed. Chapter Five: Abridged Cutting of Doubts on Differentiating the Limits of Karma.