Chinese
生起的诸法，被极度称扬为空性。因为它的因的自性不存在，所以没有生，不生的法被称为空性，这是世尊所说的结束语。什么是不生的法呢？简而言之，就是五蕴、界等在那里所说的。如果这样，诸法是不生的，那么在世俗中从何处产生呢？就像“如何”等等所说的那样。所谓“那个本身”，是因为胜义中无自性，所以不会改变。为什么呢？因为是世俗谛，所以二谛不相违。如果说那个意义本身是世俗谛，为什么呢？因为没有关联，没有确定性。无论在哪里，凡是世俗的法，那里就有胜义的空性，就像火和烟一样。它的例子就像有为法是无常一样。有为法就像瓶子一样，无常就是坏灭，因为受到因缘的支配。因此，就像有为法存在就会坏灭一样，这样显示了。这样，真如和世俗如果成为一体，如何能解脱呢？ 就像“世俗”等等所说的那样，世俗是烦恼，因为六根本烦恼使自心成为烦恼，并且使未来的善不生起，以及遮蔽已生起的善。这应该理解为无明。因此，世俗从烦恼中产生。由于烦恼的力量，善等业的作意生起。从业中也生起心。善等业熏染的处所，心产生，这样显示了。心是习气和痛苦，那个心也是善等，因为受到习气和行蕴的折磨。如果认识到痛苦的习气自性并加以舍弃，就是消除习气后获得安乐。也就是说，应该了解心是堪能的。安乐的心是寂静的，没有烦恼，因为心观照远离。因此，寂静的心不是愚痴，因为不会遮蔽对真实意义的证悟。不愚痴就能认识那个本身，这是胜义谛空性的自性之意义。那个本身。
English
Phenomena that arise are highly proclaimed as emptiness. Because the nature of its cause does not exist, there is no arising, and the non-arising dharma is called emptiness, which is the concluding statement of the Blessed One. What is the non-arising dharma? In brief, it is what is said there about the five aggregates, elements, and so on. If that is the case, if all dharmas are non-arising, then from where do they arise in conventional truth? It is like saying "how" and so on. The term "that itself" means that in ultimate truth, it is without inherent existence, and therefore unchanging. Why? Because it is conventional truth, and therefore the two truths are not contradictory. If that very meaning is called conventional truth, why is that? Because it is unrelated and uncertain. Wherever there is a conventional dharma, there is the ultimate emptiness, just like fire and smoke. The example of this is like conditioned things are impermanent. Conditioned things are like a pot, and impermanence is destruction, because it is subject to conditions. Therefore, it is shown that just as conditioned things exist, they will be destroyed. Thus, if suchness and conventional truth become one, how can liberation be attained? As it says, "conventional truth" and so on, conventional truth is affliction, because the six root afflictions make one's own mind afflicted, and prevent future merit from arising, and obscure what has already arisen. This should be understood as ignorance. Therefore, conventional truth arises from afflictions. Due to the power of afflictions, the intention of virtuous and other actions arises. From actions, mind also arises. The place where virtuous and other actions leave imprints, mind arises, thus it is shown. Mind is habit and suffering, and that mind is also virtuous and so on, because it is tormented by the habit of formations. If one recognizes the nature of the habit of suffering and abandons it, it is happiness after eliminating the habit. That is to say, one should understand that the mind is workable. The mind of happiness is peaceful, without afflictions, because the mind contemplates separateness. Therefore, the peaceful mind is not delusion, because it does not obscure the realization of the true meaning. Without delusion, one can know that itself, which is the meaning of the nature of emptiness, the ultimate truth. That itself.
Tibetan
རིག་པས་གྲུབ་པ་འཐོབ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་འཐོབ་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་ལས་ཐར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་མཆོག་དེ་ཉིད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་རབ་ཏུ་གསུངས་ཏེ། རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ནང་ན་རབ་ཏུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྟོང་པ་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དེའི་ཁྱད་པར་གསུངས་པ་ནི། དེ་བཞིན་དེ་ཉིད་དེ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པའི་མཐའ་སྟེ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་སྟེ། འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌། འཁོར་བའི་ཕུང་པོ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་བདག་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་བདག་མེད་དོ། །སོགས་པའི་སྒྲས་ནི། མཚན་མ་མེད་དང་དོན་དམ་ དང་། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་གཟུང་བ་ཡིན། །དེ་ལྟར་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་བསྟན་ནས་དོན་དེས་བསྡུ་བ་ནི་གང་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གང་དག་ཅེས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་ཡང་རུང་ངོ༌། །སྟོང་ཉིད་མི་ཤེས་པ་ནི་དབུ་མའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རང་བཞིན་མེད་པ་མ་རྟོགས་པའོ། །གྲོལ་བའི་སྐལ་བ་མི་ལྡན་པ་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་བའོ། །དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྲེད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཏེ། གཏི་མུག་ཅན་ནི་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་ཡང་དག་པར་མི་ཤེས་པ་སྟེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲོ་དྲུག་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྟ་བའི་ཚུལ་གྱིས་གསུངས་ཏེ་ལྷ་ལ་སོགས་པའོ། །དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་མ་རྟོགས་ནས་དངོས་པོ་ཅན་དུ་གྱུར་མ་ཐག་ཡོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འགྱུར་བས་ན་སྲིད་པར་ལྟུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། རང་གི་སེམས་མ་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པའི་འགྲེལ་པ།
Chinese
通过智慧获得成就。获得涅槃，为了从三种痛苦中解脱。因此，殊胜菩提心即是空性，已被如是宣说。因为无自性的空性已在菩提心中被如是宣说。空性无自性的菩提心的差别是：如是，即是如是，因为不可改变。真实之边，即是不颠倒之故。痛苦是五蕴，是行苦之自性之故。如是说：轮回的蕴即是痛苦。如是说。痛苦和无我的菩提心是痛苦无我。等等之语，无相和胜义和，法界是所取。如是，在显示了胜义菩提心的体性后，以彼义所摄持的是“何者”等等。何者，即是任何瑜伽士。不了解空性，即是不了解中观菩提心无自性。不具解脱之分，即是不能现证圆满菩提。彼将如何？从贪爱开始，愚昧者是不如实了解诸法无自性的意义，因为执着一切事物。六道是以世间的方式宣说的，即是天等。意义是，不了解无自性的意义，一旦成为有实之物，就会转变为以有的方式去分别，因此会堕入有。胜义菩提心的解释已经说完。 关于自心不生等等的解释。
English
Accomplishment is attained through wisdom. Nirvana is attained in order to be liberated from the three sufferings. Therefore, the supreme Bodhicitta is indeed emptiness, as has been well proclaimed. Because emptiness without inherent existence has been well proclaimed within Bodhicitta. The distinction of Bodhicitta, which is emptiness without inherent existence, is: Thus, it is thus, because it is unchangeable. The ultimate truth, because it is not inverted. Suffering is the five aggregates, because it is the very nature of the suffering of formation. Thus it is also said: The aggregates of samsara are suffering. Thus it is said. The Bodhicitta of suffering and selflessness is the selflessness of suffering. The word "etcetera" includes the signless, the ultimate, and the realm of Dharma, which are to be apprehended. Thus, having shown the nature of the ultimate Bodhicitta, what is encompassed by that meaning is "whoever" and so forth. "Whoever" means any yogi. Not understanding emptiness means not understanding the absence of inherent existence in the Bodhicitta of the Middle Way. Not having a share of liberation means not being able to directly realize perfect Bodhi. What will that become? Starting from craving, the deluded one does not truly understand the meaning of the absence of inherent existence in phenomena, because they are attached to all things. The six realms are spoken of in terms of worldly views, such as gods and so on. The meaning is this: not understanding the meaning of the absence of inherent existence, as soon as one becomes substantial, the mind transforms into conceptualizing in terms of existence, and therefore one falls into existence. The explanation of the ultimate Bodhicitta is finished. Explanation of the unarisen nature of one's own mind, etc.