Tibetan
ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པ། སྒྲའི་ཡུལ་ལ་དྲི་བའི་ལན་བསྟན་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ། ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པ། སྒྲའི་ཡུལ་ལ་དྲི་བའི་ལན་བསྟན་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ། ལེའུར་བཅུ་པས་དམ་ཚིག་གི་ཡུལ་ལ་དྲི་བའི་ལན་བསྟན་པ་བརྗོད་ནས། ད་ནི་སྒྲའི་ཡུལ་ལ་དྲི་བའི་ལན་བསྟན་པ་བཤད་པའི་ཕྱིར་ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པ་བསྟན་ཞིང་དེའི་ཡན་ལག་སྒྲའི་ཡུལ་ལ་དྲི་བའི་ལན་རྩོམ་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ལེའུ་བཅུ་པའི་རྗེས་ལའོ། །གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་ལ་ལྟོས་པས་སོ། །སྒྲ་ཙམ་དོན་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། །སྒྲ་ནི་ཧཱུཾ་ཡིག་གི་རྣམ་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་གཅིག་པུ་ནི་སྒྲ་ཙམ་སྟེ། དེའི་དོན་འདིར་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ངེས་པའོ། །དེས་ཅི་ཞིག་བྱེད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་ཙམ་གྱིས་སོ། །ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་གོམས་པ་ཙམ་གྱིས་སོ། །འཕོ་བ་མེད་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེས་པ་དང་འཆི་བའི་རྒྱུན་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པའི་ཕྱིར་འཕོ་བ་མེད་པའོ། །གོ་འཕང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་གནས་པའི་གནས་སོ། །སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཐབས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །དེ་ལྟར་སྒྲའི་ཡུལ་ལ་དྲི་བའི་ལན་རྩོམ་པ་བསྟན་ནས། དངོས་སུ་དེ་བརྗོད་པར་རྩོམ་པ་ནི་དེའི་ཡན་ལག་ཏུ་ངོ་བོ་བསྟན་པ་ནི། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་པད་སྦུབས་ནས། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་ འཁོར་ལོ་ནི་སྙིང་གའི་གནས་ན་གནས་པའོ། །དེའི་ཆུ་སྐྱེས་ནི་པདྨ་སྟེ། དེའི་རྣམ་པ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་སྦུབས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟེ་བ་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་དག་གནས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རྩའི་དབྱིབས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །སྒྲ་ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨ་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཟའ་བ་ལའོ། །ན་ནི་བགེགས་པར་བྱེད་པའོ། །བཟའ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་ནཱ་ད་སྟེ། དེ་ཉིད་གཅིག་ཏུ་ནི་ནཱ་ད་ཙམ་མོ། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་གྱི་ཚད་ལས་ཀྱང་ཕྲ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགའ་བའི་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་བྱེད་པའི་མཁན་པོའོ། །ཡང་ན་སྒྲ་ཙམ་ནི་མཆོག་དགའོ། །མཆོག་ནི་མཆོག་སྟེ། སྣང་བ་མཆེད་པ་ལྟར་སྣང་བ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་རྣམས་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །གཞན་དག་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བ་ལ་གནས་པ་ཧཾ་ཡིག་སྒྲ་ཙམ་པོ་ཆ་ཤས་སུ་བསྡུས་ནས་ཏིག་ལེའི་མཐར་ཐུག་པ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཇི་ལྟ་བུ་ཞེན། དེའི་ཕྱིར་ཆ་མེད་ཅེས་བྱ་
Chinese
第十一章。关于声音的境的提问的回答的广说。 第十一章。关于声音的境的提问的回答的广说。 第十章讲述了关于誓言的境的提问的回答之后，现在为了讲述关于声音的境的提问的回答，阐述第十一章，并且为了阐述其分支，即关于声音的境的提问的回答的写作。因此，说了“此后”等等。即在第十章之后。所谓“其他”，是相对于之前的。仅仅是声音的意义与要表达的内容相关联。声音是吽（ཧཱུྃ，hūṃ）字的形态。仅仅那一个就是声音。在此确定它的意义，就是要表达的确定性。它做什么呢？因此，说了“因此”等等。所谓“以何”，是以仅仅声音。仅仅通过逐渐习惯于听闻等等。获得不变化的果位。所谓“获得”，是因为完全超越了生死的延续，所以是不变化的。所谓“果位”，是极度安住的处所。所谓“以咒语的真实性的方法”，是剩余的。这样，阐述了关于声音的境的提问的回答的写作之后，实际上为了写作表达它，作为它的分支，阐述本体，说了“从法轮莲花中”。法轮是安住在心间之处。它的水生植物是莲花，因为它的形态是八脉的本体。所谓“它的花心”，意思是脐。真实安住是自性成就的脉的形状的本体。所谓“仅仅声音”，阿塔（ཨ་ཏ་）的意思是吃。那（ན་）是制造障碍。不是吃的是那达（ནཱ་ད་，nāda），那一个就是那达（ནཱ་ད་，nāda）而已。因为比微尘的量还要微小，是制造喜悦的光芒的串珠的工匠。或者说，仅仅声音是殊胜喜悦。殊胜是殊胜，对于那些有如显现蔓延的显现的事物，就那样称呼它们。其他则说，安住在法轮的中心，将吽（ཧཾ，haṃ）字的声音仅仅部分地收集起来，到达明点的尽头。如果问是怎样的，因此说是无分。
English
Chapter Eleven. Extensive Explanation of Answering Questions About the Realm of Sound. Chapter Eleven. Extensive Explanation of Answering Questions About the Realm of Sound. After Chapter Ten discussed answering questions about the realm of vows, now, in order to explain answering questions about the realm of sound, Chapter Eleven is presented, and to explain its branch, which is the composition of answers to questions about the realm of sound. Therefore, it is said, "Then," and so on. That is, after Chapter Ten. "Furthermore" refers to what came before. The meaning of mere sound is related to what is to be expressed. Sound is the form of the syllable Hūṃ (ཧཱུྃ, hūṃ). That alone is mere sound. To ascertain its meaning here is the certainty of what is to be expressed. What does it do? Therefore, it is said, "Therefore," and so on. "By what" means by mere sound. Merely by gradually becoming accustomed to hearing, and so on. Attain the state of immutability. "Attain" means immutable because it has completely transcended the cycle of birth and death. "State" means the place of perfect abiding. "By the method of the very nature of mantra" is the remainder. Thus, after explaining the composition of answers to questions about the realm of sound, in order to actually compose its expression, as its branch, the essence is explained, saying, "From the lotus navel of the Dharma wheel." The Dharma wheel abides in the place of the heart. Its aquatic plant is the lotus, because its form is the essence of the eight channels. "Its navel" means the navel. True abiding is by the essence of the shape of the naturally accomplished channels. "Mere sound" means that Ata (ཨ་ཏ་) means to eat. Na (ན་) means to obstruct. That which is not eaten is Nada (ནཱ་ད་, nāda), that alone is mere Nada (ནཱ་ད་, nāda). Because it is finer than the measure of a dust mote, it is the artisan who makes the garland of the light of joy. Or, mere sound is supreme joy. Supreme is supreme; those things that have the appearance of spreading appearance are called that. Others say that abiding in the center of the Dharma wheel, the sound of the syllable Haṃ (ཧཾ, haṃ) is merely collected into parts and reaches the end of the Bindu. If asked what it is like, therefore it is said to be without parts.
Tibetan
བ་གསུངས་ཏེ། ཐིག་ལེའི་ངོ་བོ་ལ་སེམས་འཛིན་པའི་དུས་ནི་ཆ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་བ་མེད་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐིག་ལེ་ལ་སེམས་འཛིན་པས་དེ་བསྟན་པའི་དུས་སུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བ་ནུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་བསྒོམ་བྱ་དང༌། སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལོག་པས་སོ། །དྲི་མ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་མནན་པས་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །བྱ་བ་བྲལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེད་པ་པོ་མེད་པའོ། །དཔེ་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་མཚོན་པར་དཀའ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། །དེ་དང་འདྲ་བ་གཞན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཞི་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཞི་ནི་བྱེ་བྲག་སྟེ། སྐྱེ་བ་དང༌། རྒ་བ་དང་གནས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་མེད་པ་ནི་གཞི་མེད་པའོ། །རྟེན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟེན་མེད་པའོ། །མཆོག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ལྷའི་རྣམ་པ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཉིད་དོ། །ཡེ་ཤེས་དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལ་བདག་པོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞི་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སྲོག་དང་རྩོལ་བ་ལ་སོགས་ སྤངས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་བདག་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྲོལ་ལ་སོགས་པའི་རླུང་རྒྱུ་བ་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལྡོག་པ་མེད་པའོ། །རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་པ་གཉིས་བསྒོམ་པ་ལ་གནས་པ་རྣམས་སོ། །ལྷ་དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་ནི་ལྷའོ། །དེ་རྣམས་ལ་འདི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་འཕྲོག་བྱེད་ལ་སོགས་པའོ། །ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐུ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ནི་རྙེད་པ་དཀའ་བ་སྟེ། རང་གི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་དེས་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ། མཆོག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཆོག་གི་ངོ་བོའོ། །ཞི་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ལ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་སྤངས་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོར་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་མི་སྣང་ཞིང་
Chinese
说（བ་གསུངས）道，于明点之体性执持心之时，乃是远离一切分故。所谓无有显现（སྣང་བ་མེད་བ་）者，谓于明点执持心故，于彼显示之时，以外境之显现隐没之故。所谓无有二（གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་）者，谓无有二之体性故，彼亦是所修与能修之分别念遣除故。所谓无垢（དྲི་མ་མེད་པ་）者，谓一切相违之品皆已压伏，故已舍弃烦恼之障碍等故。所谓离作（བྱ་བ་བྲལ་）者，谓无有作者也。所谓超喻（དཔེ་ལས་འདས་པ་）者，谓极难表示之故，且无有与彼相同者之故。所谓无基（གཞི་མེད་）者，谓基乃差别，即生与老与住等。彼无有即是无基。所谓无依（རྟེན་མེད་པ་）者，谓以无色之故，乃是无依。所谓极（མཆོག་ཏུ་）者，谓以生起次第所应获得之天之相，乃是特别超胜。所谓智慧自在（ཡེ་ཤེས་དབང་ཕྱུག་）者，谓于生起空性之智慧，已成主人之故。所谓寂静（ཞི་བ་）者，谓一切分别念皆已寂灭之体性之故。命与勤奋等 舍弃（སྤངས）者，谓以彼之主人之故，气息等之风息入之即无有退转。瑜伽士等（རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱང་）者，谓安住于修习二次第者们。所谓天自在（ལྷ་དབང་ཕྱུག་）者，谓天即是天，于彼等此成自在者，乃是强夺者等。所谓也（ཀྱང་）者，谓于具大威力者们，亦是如是乃难获得，谓自心之法性亦未由彼证悟之故。如是，所谓极（མཆོག་ཏུ་）者，谓非世间者之境故，乃是极之体性。所谓寂静（ཞི་བ་）者，谓安住于出世间道之瑜伽士所应证悟之故。所谓大乐（བདེ་བ་ཆེ་）者，谓与心相应之无始时之分别念遣除之故。所谓一切相皆已舍弃（རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་སྤངས་པ）者，谓蓝色与黄色显现等一切皆不显现且
English
It is said that when the mind is held on the essence of the bindu, it is because it is devoid of all parts. The so-called absence of appearance is because when the mind is held on the bindu, at the time of its manifestation, the external appearance disappears. The so-called non-duality is because there is no essence of duality, and it is also because the conceptualization of what is to be meditated on and what is to be meditated on is reversed. The so-called stainlessness is because all opposing factors have been subdued, and therefore the obscurations of afflictions and so on have been abandoned. The so-called absence of action is the absence of a doer. The so-called transcendence of example is because it is very difficult to represent, and because there is nothing else like it. The so-called absence of basis is because the basis is a distinction, such as birth, aging, and dwelling. The absence of that is the absence of basis. The so-called absence of support is the absence of support because of the absence of form. The so-called supreme is the particularly excellent form of the deity to be attained through the generation stage. The so-called Lord of Wisdom is the master of generating the wisdom of emptiness. The so-called peace is the essence of the complete pacification of all conceptualizations. Life and effort, etc. Abandoned, because it is the master of it, the movement of winds such as breath enters and there is no turning back. The yogis also are those who abide in the practice of the two stages. The so-called Lord of Gods is that the god is the god. This becoming the lord of them is the robber and so on. The so-called also is that it is difficult to find such even for those with great power, because they have not realized the nature of their own mind. Likewise, the so-called supreme is the essence of the supreme because it is not the realm of worldly people. The so-called peace is to be realized by the yogi who abides on the path beyond the world. The so-called great bliss is because it reverses the beginningless conceptualization that is in perfect union with the mind. The so-called abandonment of all aspects is that all appearances such as blue and yellow do not appear and