Tibetan
ནི་སླར་སོང་ནས། །དེ་བཞིན་དཔལ་ལྡན་སླར་འོང་མ། །ཤེས་རབ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རང་གིས་རྟོགས་ཤིང༌། གཞན་ལ་སྟོན་པ་ནི། རིགས་འདི་ཤེས་རབ་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་འདི་ལ་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་མཁས་པ་ཆེན་པོ་ཛྙཱ་ན་པའི་ཞལ་ནས། དེ་བཞིན་ཉིད་རང་གིས་མཁྱེན་ནས་སླར་བྱོན་ནས་ཉིད་ཀྱིས་གཟིགས་པའི་ལམ་དུ་གཟུང་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་མངོན་སུམ་རིག་པ་འདིས་བུད་མེད་རྣམས་ལ་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱའོ། །སྔ་མ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་མཚན་ཉིད་མཐུན་པས་བུད་མེད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མཁྱེན་ནས་བུད་མེད་རྣམས་ཤེས་རབ་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཕུང་པོ་ཁམས་དང་དབང་པོ་དང་ཡུལ་དང་ཡེ་ཤེས་ལ་དབྱེ་བས་རིགས་བརྒྱ་ཡིན་ནོ། །མདོར་བསྡུ་ན་ལྔ་དང་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་ཏོ། །ཡང་ན་བྱེ་བྲག་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་འབྱུང་བ་ལྔ་ལས་རིགས་སུ་འགྱུར་རོ། །རྡོ་རྗེ་ཐུགས་མ་དང༌། པདྨ་གསུང་དང༌། རིན་པོ་ཆེ་ཡོན་ཏན་དང༌། འཁོར་ལོ་ནོར་བུ་ཅན་སྒྲ་དང་ཚོགས་ཀྱི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལས་ཀྱི་རིགས་བསྡུ་བའོ། །དེ་ལྟར་ཆགས་པའི་ལམ་བསྟན་ནས། དེ་ནས་རང་ལྷག་པར་གནས་པའི་ལམ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། སྒོམ་པ་པོ་མེད་ཅེས་པ་ནི་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའོ། །བསྒོམ་བྱ་མེད་ཅེས་པ་ནི་གཟུང་བྱ་དང་བྲལ་བའོ། །སྔགས་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བཅོས་མའི་བཟླས་པ་མེད་པའོ། །ལྷ་ཡང་མེད་ཅེས་པ་ནི་བཅོས་མའི་ལྷ་སྤངས་པའོ། །འོ་ན་ལྷ་བསྒོམ་པ་དང་སྔགས་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འོད་གསལ་བའི་རང་བཞིན་བསྒོམ་མོ། །དེ་ལྟར་མདོར་བསྟན་ནས། རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་རིགས་ལྔའི་རང་བཞིན་དང༌། ཚངས་པ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་ཁོ་ན་རྟོགས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བརྗོད་ཅེ་ན། གནས་གྱུར་པ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་ལྔར་བརྗོད་པ་ལས་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པས་ཚངས་པ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་པས་ཁྱབ་འཇུག་དང༌། རྟག་ཏུ་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཡིན་པས་ཞི་བ་སྟེ། ཀུན་དུ་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་བཞུགས། །ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ས་བཅུ་གཅིག་པའི་བདེ་བ་དམ་པ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐར་ཕྱིན་ནས་རྟོགས་ཤིང་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལས་སངས་རྒྱས་ལྔ་ཞེས་བྱའོ། །གློ་བུར་གྱི་ དྲི་མའི་ལུས་ལས་དྲི་མ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་དག་པའི་ལྷ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་མཚན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཅི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སྐལ་བ་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་ཉོན་མོངས་པ་འཇོམས་པས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱའོ། །གདུལ་བྱ་འདོད་ཆགས་ཅན་རྣམས་ཀྱིའོ། །མ་དང་སྲིང་མོ་བུ་མོ་རྣམས་ཤེས་རབ་ཀྱང་བརྡར་བཏགས་ལ་ཚོས་མཁན་དང་གར་མཁན་དང་གཡུང་མོ་ཞེས་ཀྱང་བརྡར་བརྗོད་ལ། རྣམ་སྣང་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་འམ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་གཅིག་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བརྡར་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཉམས་སུ་བླངས་ན་འོད་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་ན་ངག་གི་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་བཟླས་པ་དང༌། རྐང་པ་འགྲོ་བ་དཀྱིལ་འཁོར་དང༌། ལག་པ་བསྐྱོད་པ་ཕྱག་རྒྱ་དང༌། སེམས་ཀྱིས་གང་བསམས་པ་ཐམས་ཅད་བསམ་གཏན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཆགས་དང་སྡང་བ་ལ་སོགས་དང༌། །ལུས་ཀྱི་གཡོ་འགུལ་ལ་སོགས་དང༌། །ངག་གིས་ཇི་སྙེད་བརྗོད་པ་རྣམས། །ཆོས་ཉིད་ཅི་བཞིན་མཐོང་ནས་ནི། །ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་རང་ལྷག་པར་གནས་པའི་ལམ་བཤད་ནས། དེ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཐབས་བསྟན་པ་ནི། ཕ་ལས་ཐོབ་པའི་བདེ་བ་གང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །བླ་མ་ལས་དབང་བསྐུར་བའི་དུས་སུ་བདེ་བ་རྟོགས་པ་མེད་པ་མྱོང་ནས་བདེ་བའི་རྒྱུན་རྣམས་རྣལ་འབྱོར་པ་རང་གི་དགའ་བ་གསུམ་ལས་ལུས་དང་སེམས་མངོན་སུམ་དུ་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཆུའི་བདེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་རང་བཞིན་བརྒྱད་ཅུས་འགགས་ཤིང་འོད་གསལ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དེ་ལ་བསམ་གཏན་གྱི་བདེ་བ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་ལམ་གྱི་ཟག་བཅས་དང་ཟག་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་རྒྱུ་ཚོགས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །བརྟག་པ་དང་པོའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དང་པོའོ།། །། བརྟག་པ་དང་པོའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དང་པོ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམ་པ་བསྟན་པ།
Chinese
又复返回。如是吉祥 पुनः आने वाली（梵文，punar āne vālī，梵文罗马拟音，意思是再次到来的），智慧此乃名为如其体性之见地般，自己证悟，向他宣说，此族类证悟智慧空性，于此称为如来。彼大智者智足云：如是自己了知后复来，自己所见之道受持，乃瑜伽以现量智，于诸女性称为智慧。前者与如来体性相符，故于女性称为如来，后者如来了知后，为诸女性善说智慧。以蕴、界、处、境、智之差别，故为百族。总而言之，宣说为五与三之自性。又或差别为五蕴与五大而成族类。金刚心母，莲花语，宝生功德，轮宝具足音声与众会之种种金刚持乃事业部之总集。如是开示生起次第后，从彼之后，当说安住自性之道，无有禅修者，谓离执着。无有禅修之境，谓离所取。所谓无有明咒，谓无有造作之念诵。亦无有本尊，谓舍弃造作之本尊。若如是，本尊禅修与明咒念诵等当如何行持耶？谓说于无有戏论之自性中，禅修光明之自性。如是略说后，广说者，离戏论之彼即是五族之自性，及显现梵天等之法界，乃由证悟彼而生。何以如是说耶？谓转依五智为五部如来等，由轮回与涅槃故，入于梵天与空性故，是遍入，恒常无漏之安乐故，是寂静，谓：一切时处皆是自性安住。彼又是何耶？谓十一地之胜乐双运之真如究竟证悟及通达后，称为五佛。从忽然之 垢染之身中无有垢染。
English
And then return. Thus, the auspicious one who comes again (Sanskrit, punar āne vālī, Romanized Sanskrit, meaning to come again), this wisdom is like the view of its nature, realized by oneself, and proclaimed to others, this lineage realizes the wisdom of emptiness, and is called Tathagata. The great scholar Jñānapāda said: Having known thus, one returns and takes the path seen by oneself, which is yoga with direct knowledge, and is called wisdom for women. The former is in accordance with the nature of the Tathagata, so women are called Tathagata, and the latter is that the Tathagata knows and speaks well of wisdom to women. Due to the differences in skandhas, realms, places, objects, and wisdom, there are hundreds of families. In short, it is taught as the nature of five and three. Or, the difference is that the five aggregates and the five elements become families. Vajra Heart Mother, Lotus Speech, Ratnasambhava Merit, Wheel Jewel with Sound and Assemblies, the various Vajradhara are the collection of Karma families. Having taught the path of arising in this way, from then on, the path of abiding in one's own nature should be explained, without a meditator, which means being free from attachment. There is no object of meditation, which means being free from what is to be taken. The so-called no mantra means no artificial recitation. There is also no deity, which means abandoning the artificial deity. If so, how should deity meditation and mantra recitation be practiced? It is said that in the nature of non-proliferation, meditate on the nature of luminosity. After briefly explaining it in this way, the one who explains it in detail is that which is free from playfulness is the nature of the five families, and the Dharmadhatu that appears as Brahma and others is born from the realization of it. Why is it said like this? It is said that transforming the five wisdoms into the five Buddhas, etc., because of samsara and nirvana, entering into Brahma and emptiness, is all-pervading, and because it is the constant, undefiled bliss, it is peaceful, saying: All times and places are the abode of self-nature. What is that again? It is said that after the ultimate realization and understanding of the bliss of the eleventh bhumi, the union of bliss and emptiness, it is called the Five Buddhas. From the sudden From the body of defilement, there is no defilement.
Chinese
由于是清净的自性而称为清净之神。那么，名称的差别是什么呢？因为摧毁了具有六种衰损的烦恼，所以称为薄伽梵。是为了调伏贪欲的众生。母亲、姐妹、女儿等也比喻为智慧，也用裁缝、舞者、年轻女子等来比喻。由于转变为大遍照的自性，所以遍及一切，或者以无二的意义，用般若波罗蜜多的百八名来比喻。瑜伽士们如果修持，就能证悟光明自性，那么一切语言的表达都变成念诵，脚步的行走变成坛城，手部的动作变成手印，心中所想的一切都变成禅定。贪恋和憎恨等等，身体的摇动等等，口中所说的一切，如实地见到法性之后，一切都变成大乐。如是说。这样讲述了安住于自我的殊胜之道后，为了指示如何证悟它的方法，说了“从父亲那里获得的快乐是什么”等等。从上师那里接受灌顶的时候，体验到没有证悟的快乐，瑜伽士自己要从三种喜悦中，身心显现地享受。那又是怎样的呢？凡是水的快乐，都被八十种自性所阻断，以光明的自性，那个大乐被称为禅定的快乐。这本身就是显现的道的有漏和无漏的快乐，是从原因集合中产生的，这样指示了。第一品的分辨第一。 第一品的分辨第一。指示了修习真实性。
English
Because it arises as a pure nature, it is called a pure deity. What is the difference in names? Because it destroys the afflictions with six kinds of decay, it is called Bhagavan. It is for taming sentient beings with attachment. Mothers, sisters, daughters, etc., are also metaphorically called wisdom, and are also metaphorically referred to as tailors, dancers, and young women. Because it transforms into the nature of Mahavairocana, it pervades everything, or with the meaning of non-duality, it is metaphorically named in the manner of the hundred and eight names of Prajnaparamita. If yogis practice, they can realize the nature of luminosity, then all expressions of speech become recitation, the movement of feet becomes mandala, the movement of hands becomes mudra, and everything thought of in the mind becomes meditation. Attachment and hatred, etc., the movement of the body, etc., whatever is spoken by the mouth, after seeing the Dharma nature as it is, everything becomes great bliss. Thus it is said. Having thus explained the supreme path of abiding in oneself, in order to indicate the method of realizing it, it is said, "What is the happiness obtained from the father?" etc. When receiving empowerment from the guru, experiencing the happiness of non-realization, the yogi himself should manifestly enjoy body and mind from the three joys. And what is that like? Whatever the happiness of water is, it is blocked by eighty natures, and with the nature of luminosity, that great bliss is called the happiness of meditation. This itself is the happiness of the path of manifestation, with outflows and without outflows, which arises from the collection of causes, thus it is indicated. The first distinction of the first chapter. The first distinction of the first chapter. It indicates the meditation on suchness.