Tibetan
སྙེ་མ་བཞི་བཅུ་པ། དམ་ཚིག་བསྟེན་པ་གསལ་བར་བཤད་པ། སྙེ་མ་བཞི་བཅུ་པ། དམ་ཚིག་བསྟེན་པ་གསལ་བར་བཤད་པ། བླ་ན་མེད་པའི་འབྲས་བུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འདི་ནི་རིམ་པ་གཉིས་གོམས་པས་དམ་ཚིག་བསྟེན་པ་ཁོ་ནས་སོ་ཞེས་དེ་རྒྱས་པར་བཤད་པའི་ཆེད་དུ་འཇུག་པ་གསུངས་པ། གསུངས་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཁྲག་ནི་མེ་ཏོག་སྟེ་བ་ལང་ལ་སོགས་པའི་ཁྲག་ཀྱང་ངོ༌། །ཉ་ནི་ཆུའི་ཉ་ལ་སོགས་པའོ། །ཤ་ནི་བ་ལང་ལ་སོགས་པའི་འོ། །ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྟེ་ཕྱི་རོལ་དུ་ཐབ་ཁུང་དང་ནང་དུ་བསྒོམས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞལ་མི་གཙང་བས་བཀང་བ་ཅི་ལྟར་ཏེ་འདི་མི་རིགས་ཞེས་དགོངས་པའོ། །འབྲས་བུ་ནི་སྦྱིན་སྲེག་གིའོ། །མི་ཤེས་པ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡང་དེ་རྣམས་ཡིན་ལ། རྨོངས་པ་འཁྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱང་ངོ༌། ཡེ་ཤེས་ཐབ་ནི་འཆང་བར་འགྱུར་བའོ། །བཤང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་དོན་དམ་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་འཁྲུལ་བས་དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་འཛིན་པའི་ངོ་བོའི་མངོན་པར་ཞེན་པས་མི་གཙང་བ་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བླུན་པར་བྱས་པ་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མི་ཤེས་ཏེ། དེ་རྣམས་མི་གཙང་བ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པས་སྡིག་པ་དང་གཙང་བ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པས་བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་དག་པར་ལྷག་པར་དམིགས་པ་ཁོ་ནས་དམ་ཚིག་བསྟེན་པར་བྱའོ་ཞེས་དགོངས་པས་འཁྲུལ་པ་འགགས་པ་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐབས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པར་སྟོན་པ། རང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །རང་བཞིན་ནི་མ་བཅོས་པ་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དེ། དེས་དག་པ་རྣམས་ནི་མི་གཙང་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་རྣམས་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་རྣམས་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་ཕྱིར་བཤང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཏེ་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་མངོན་པར་དགོངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དབུ་མའི་སྙེ་མར་རྣམ་པར་ བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ། །གནས་མེད་པས་ན་གནས་མེད་རྣམས། །ཞེས་ཏེ་མི་གཙང་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་མ་ཡིན་པའོ། །རིགས་པ་འདི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པ་འཕེལ་བའི་ཆེད་དུ་ཐབས་སོ་ཞེས་པ་སྒོམ་པས་ཡུན་རིང་དུ་རྣམ་པར་གནས་པ་ཁོ་ནའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འཁྲུལ་པ་ཉམས་ཀྱི། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དུས་ཤིན་ཏུ་ཐུང་བ་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །འོ་ན་དེ་ལྟ་ན་སྡིག་པ་མེད་ན་ལེག
Chinese
第四十穗，明说依止誓言。 第四十穗，明说依止誓言。 殊胜无上之果，唯以串习二次第，依止誓言故，为广说彼义而作入门，如是说。说者等也。血即花，牛等之血也。鱼即水鱼等也。肉即牛等之肉也。智慧勇识者，谓于外为灶，内为修习者，以不净物充满其口，云何，此非人道也。果者，谓护摩之果也。不识者，谓离正识者，即彼等也。愚痴迷惑者，亦然。智慧灶者，谓当持者也。谓粪等之外物，实有自性，由是迷惑，以不如是而执彼，以自性之显现执着，以不净等而妄加臆测者，彼等为愚夫，不识事物之真如也。彼等以遍行不净等为罪恶，以近行清净等为积资福慧也。如是，唯以殊胜观照自性清净，当依止誓言也，如是思惟，则断除错乱，显示真实智慧之方便，法界自性清净。自者等也。自性者，谓无造作，就胜义而言，即自性空性也。由是清净者，非不净等之体性也。法者，谓执着自相之粪等也。以何之故，谓无生者，以远离生之自性故，当显现思惟，当成立自性空性也。如是亦于中观穗中，已善成立矣。以无处所故，是为无处所者。谓非不净等之所依也。此理乃为增长了知真如之方便，如是说者，谓由修习而长时安住，唯以无二智慧能令错乱衰损，然非以一切方式，仅于极短时间生起即可，如是思惟也。若如是，则无罪恶，善哉。
English
The Fortieth Ear, Clearly Explaining Reliance on Vows. The Fortieth Ear, Clearly Explaining Reliance on Vows. This supreme and excellent fruit is attained solely through reliance on vows, cultivated through the two stages. It is said that this is entered into for the purpose of elaborating on that. "Said" and so forth. Blood is like a flower, even the blood of cows and so on. Fish are like water fish and so on. Meat is like that of cows and so on. How can the mouths of the wisdom heroes, those who have hearths outside and those who meditate inside, be filled with impurity? It is thought that this is not human. The fruit is that of the fire offering. Those who do not know are those who are without correct knowledge, and they are those. The deluded and confused are also those. The wisdom hearth is what will be held. Because of the delusion that external objects such as excrement truly exist, they are not so, but clinging to them, clinging to the nature of their appearance, those who impute impurity and so on are made foolish, not knowing the suchness of things. They make sin by practicing impurity and so on, and they realize merit and wisdom by practicing purity and so on. Therefore, it is thought that one should rely on vows only by focusing especially on the complete purity of one's own nature, and thus the means of true wisdom that stops delusion, the realm of phenomena, is shown to be completely pure by nature. "Self" and so on. Nature is uncreated, and in the ultimate sense, it is emptiness of nature itself. Those who are pure by that are not the nature of impurity and so on. Phenomena are excrement and so on because they hold their own characteristics. Because those who are unborn are by nature devoid of birth, it is clearly thought that one should establish emptiness of nature. In this way, it has already been well established in the Ear of the Middle Way. Because there is no place, they are placeless. That is, they are not the basis of impurity and so on. This reasoning is a means for increasing the knowledge of suchness, and it is said that delusion is diminished by the non-dual wisdom that abides for a long time through meditation, but not by being born in a very short time in all ways, it is thought. If so, then if there is no sin, it is good.